tag:blogger.com,1999:blog-221063902011-10-23T16:49:48.169+03:00cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.comBlogger3941100tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-70415242297116861592010-01-26T00:55:00.001+02:002010-01-26T00:56:20.015+02:00Στο παρελθόν έχω αναστείλει δυο φορές τη λειτουργία του μπλογκ για μερικούς μήνες. Αυτή τη φορά είναι οριστικό — τρίτη και φαρμακερή, που λένε...<br /><br />Δεν συνέβη τίποτε το δραματικό — καλά είμαι, και το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς. Απλά πήρα επιτέλους την απόφαση να αφοσιωθώ 100% στα πράγματα που κάνω και (κυρίως) που θέλω να κάνω στο μέλλον. Τα σχέδια πολλά, ο χρόνος λίγος — τα ξέρετε και από πρώτο χέρι...<br /><br />Το μπλογκ θα μείνει ως έχει, καθώς περιέχει και κάποια κείμενα, δικά μου και του Π, τα οποία θεωρώ πως είναι αναγκαίο να υπάρχουν — αυτή η αναγκαιότητα, εξάλλου, είναι και ο λόγος που τα γράψαμε. Τα σχόλια έχουν ήδη κλείσει.<br /><br />Χάρηκα που σας γνώρισα, και σας αποχαιρετώ με ένα ποίημα του αγαπημένου E. E. Cummings:<br /><br /><br />όλα όσα δεν είναι τραγούδι είναι απλώς ομιλία<br />και σε κάθε ομιλία μιλάς με τον εαυτό σου<br />(ό,τι κι αν είναι ο εαυτός σου, αιτία ή σκοπός,<br />δάσκαλος ή μαθητής, πρόβατο ή λύκος)<br /><br />όρμα πάνω του σαν να ‘ταν θεός ή διάβολος<br />-πέτα του λυγμούς και λόγους, χαμόγελα κι απειλές<br />πες τον σκληρό, δίκαιο ή κακό ευλογημένο-<br />εσύ είσαι, κι άλλος κανείς<br /><br />κάνε τη βουβή ανθρωπότητα να ζαλιστεί με τις αγορεύσεις σου<br />-κούφανε κάθε μάνας γιο-<br />όλα είναι απλώς ομιλία που δεν είναι τραγούδι<br />και σε κάθε ομιλία μιλάς με τον εαυτό σου μοναχά<br /><br />αλλά το τραγούδι τού (όπως τα βουνά<br />νιώθουν κι οι εραστές) τραγουδιού είναι η σιωπή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7041524229711686159?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-61368921106273822782010-01-19T15:38:00.003+02:002010-01-19T15:53:21.465+02:00Δεν έχω ούτε το χρόνο ούτε τη διάθεση να κάνω λεπτομερή ανάλυση, αλλά η γνώμη μου είναι ότι η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη (μπορείτε να τη διαβάσετε <a href="http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=28683">εδώ</a>, μεταξύ άλλων) θα μπορούσε, με ελάχιστες (πραγματικά ελάχιστες) τροποποιήσεις, να φέρει την υπογραφή του Αδώνιδος Γεωργιάδου -- κι αυτό ίσως είναι τιμητικό για τον δεύτερο, αλλά δεν είναι και τόσο τιμητικό για τον πρώτο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6136892110627382278?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-57670210179710688342010-01-14T22:33:00.004+02:002010-01-14T23:18:32.110+02:00Στις 23 Μαρτίου του 2006, είχα ανεβάσει ένα <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2006/03/blog-post_23.html">ποστ</a> στο οποίο παρέθετα μεταφρασμένα κομμάτια από ένα άρθρο του Ουμπέρτο Έκο για τα χαρακτηριστικά του φασισμού, συνδέοντάς τα με τις απόψεις και τις συμπεριφορές των ημετέρων ακροδεξιών. Σήμερα, σχεδόν 4 χρόνια μετά, βλέπω ότι δυστυχώς παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο. Επειδή, όμως, δεν βλέπω κανένα νόημα στην απλή αναπαραγωγή του (άλλωστε, όποιος θέλει μπορεί να πάει εκεί και το διαβάσει), προτίμησα μια κάπως διαφορετική οδό. Έτσι, σήμερα μεταφράζω εκ νέου και ανεβάζω το κείμενο του Έκο χωρίς τις συντομεύσεις και τις παρεκβάσεις που είχα κάνει τότε, και χωρίς τη σύνδεση με την ελληνική πραγματικότητα — μια σύνδεση την οποία μπορεί να κάνει ο κάθε αναγνώστης καταπώς νομίζει ο ίδιος. Με άλλα λόγια, αυτή τη φορά θα διαβάσετε Έκο, και όχι μείγμα Έκο-cyrus.<br /><br />Το πρωτότυπο κείμενο όπως δημοσιεύτηκε στο New York Review of Books το 1995 ξεκινά με κάποιες αναμνήσεις του Έκο από την παιδική του ηλικία (1942-1945), και επίσης αναλύει το ιταλικό φασιστικό καθεστώς, το οποίο θεωρεί πως χαρακτηριζόταν από δομημένη σύγχυση και ήταν γεμάτο αντιφάσεις, σε αντίθεση με τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, ο οποίος ήταν πιο αυστηρά οριοθετημένος. Παρόλα αυτά, και παρά τις διαφορές που είχαν μεταξύ τους τα φασιστικά καθεστώτα εκείνης της εποχής, διέθεταν όλα τους κάποια (όχι απαραιτήτως όλα) θεμελιώδη χαρακτηριστικά. Και γι’ αυτό η χρήση του όρου «φασισμός» έχει γίνει τόσο ευρεία και περιεκτική: γιατί μπορείς να αφαιρέσεις κάποιο χαρακτηριστικό από ένα φασιστικό καθεστώς και παρόλα αυτά αυτό θα εξακολουθεί να γίνεται αντιληπτό ως τέτοιο.<br /><br />Και από εδώ ξεκινά η μετάφραση...<br /><br />________________________________________<br /><br /><br />Παρά την ασάφεια αυτή, νομίζω πως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που ονομάζω «πρωτοφασισμό», ή «αρχέγονο φασισμό». Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να οργανωθούν σε ένα ενιαίο σύστημα· πολλά απ’ αυτά αλληλοαναιρούνται, και είναι επίσης αντιπροσωπευτικά και άλλων μορφών δεσποτισμού ή φανατισμού. Η παρουσία ενός και μόνο απ’ αυτά, όμως, αρκεί για να επιτρέψει στο φασισμό να συμπτυχθεί γύρω του.<br /><br />1. Το πρώτο χαρακτηριστικό του πρωτοφασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. Η παραδοσιαρχία, βέβαια, είναι πολύ παλαιότερη από τον φασισμό. Δεν χαρακτήριζε μόνο την αντιεπαναστατική σκέψη των Καθολικών μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά γεννήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, ως αντίδραση στον κλασικό ελληνικό ορθολογισμό. Στη λεκάνη της Μεσογείου, λαοί διαφόρων θρησκειών (που οι περισσότερες απ’ αυτές είχαν γίνει δεκτές στο ρωμαϊκό πάνθεο) άρχισαν να ονειρεύονται κάποια αποκάλυψη που είχε συμβεί στην αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτή η αποκάλυψη, σύμφωνα με τη μυστηριακή αίγλη που καλλιεργούσε η παραδοσιαρχία, είχε παραμείνει για πολύ καιρό κρυμμένη κάτω από το πέπλο γλωσσών που ήταν πια ξεχασμένες — στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, στους κέλτικους ρούνους, στους παπύρους των σχεδόν άγνωστων θρησκειών της Ασίας.<br /><br />Αυτή η νέα κουλτούρα έπρεπε να είναι <i>συγκρητιστική</i>. Ο συγκρητισμός δεν είναι απλά, όπως λένε τα λεξικά, «ο συνδυασμός διαφόρων μορφών πίστης και λατρευτικής πρακτικής»· ένας τέτοιος συνδυασμός πρέπει να ανέχεται τις αντιφάσεις. Καθένα από τα αρχικά μηνύματα περιέχει ψήγματα σοφίας, και όποτε έμοιαζαν να λένε διαφορετικά ή ασύμβατα πράγματα αυτό συνέβαινε μόνο και μόνο γιατί όλα παραπέμπουν, με αλληγορικό τρόπο, στην ίδια αρχέγονη αλήθεια.<br /><br />Συνεπώς, δεν μπορεί να υπάρξει καμία πρόοδος στη γνώση. Η αλήθεια έχει ήδη καταγραφεί μια για πάντα, κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε το δυσνόητο μήνυμά της.<br /><br />Αν κοιτάξει κανείς τις βιβλιοθήκες διαφόρων φασιστικών καθεστώτων, θα βρει όλους τους μείζονες διανοητές της παραδοσιαρχίας. Η ναζιστική εσωτερική γνώση τρεφόταν με παραδοσιαρχικά, συγκρητιστικά και μυστικιστικά στοιχεία. Η πηγή που επηρέασε περισσότερο τις θεωρίες της νέας ιταλικής δεξιάς, ο Ιούλιος Έβολα, συνδύαζε το Άγιο Δισκοπότηρο με τα <i>Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών</i>, και την αλχημεία με την Αγία Ρωμαϊκή και Γερμανική Αυτοκρατορία. Και μόνο το γεγονός ότι η ιταλική δεξιά, για να δείξει πόσο ανοιχτό μυαλό διαθέτει, διεύρυνε αυτό τον κατάλογο ώστε να συμπεριλάβει και έργα του Ντε Μαιτρ, του Γκενόν και του Γκράμσι, αποτελεί ολοφάνερη απόδειξη συγκρητισμού.<br /><br />Αν κοιτάξετε τα ράφια που, στα αμερικάνικα βιβλιοπωλεία, φέρουν την επιγραφή «Νέα Εποχή», θα βρείτε εκεί μέχρι και Άγιο Αυγουστίνο, ο οποίος, απ’ ό,τι γνωρίζω, δεν ήταν φασίστας. Αλλά το να συνδυάζεις τον Άγιο Αυγουστίνο με το Στόουνχεντζ — αυτό είναι σύμπτωμα πρωτοφασισμού.<br /><br />2. Η παραδοσιαρχία συνεπάγεται την <i>απόρριψη του μοντερνισμού</i>. Και οι φασίστες και οι εθνικοσοσιαλιστές κυριολεκτικά λάτρευαν την τεχνολογία, ενώ οι διανοητές της παραδοσιαρχίας συνήθως την απορρίπτουν ως αντίθετη προς τις παραδοσιακές πνευματικές αξίες. Όμως, παρόλο που ο ναζισμός υπερηφανευόταν για τα βιομηχανικά του επιτεύγματα, ο εγκωμιασμός του μοντερνισμού δεν ήταν παρά η επιφάνεια μιας ιδεολογίας βασισμένης στην ιδέα Αίμα και Γη (<i>Blut und Boden</i>). Η απόρριψη του σύγχρονου κόσμου ήταν μεταμφιεσμένη σαν αντίκρουση του καπιταλιστικού τρόπου ζωής, αλλά αφορούσε κυρίως στην απόρριψη του Πνεύματος του 1789 (και του 1776, φυσικά). Ο Διαφωτισμός, η Εποχή του Ορθολογισμού, γίνεται αντιληπτή ως απαρχή της σύγχρονης αχρειότητας. Κατ’ αυτή την έννοια, ο πρωτοφασισμός μπορεί να οριστεί ως ανορθολογισμός.<br /><br />3. Ο ανορθολογισμός βασίζεται επίσης στη λατρεία της <i>δράσης για τη δράση</i>. Επειδή η δράση είναι από μόνη της όμορφη, πρέπει να αναλαμβάνεται πριν, ή χωρίς, οποιαδήποτε σκέψη. Η σκέψη είναι μια μορφή αποδυνάμωσης. Επομένως, η κουλτούρα είναι ύποπτη, στο βαθμό που ταυτίζεται με την κριτική στάση. Η καχυποψία απέναντι στον κόσμο της διανόησης αποτελούσε πάντοτε σύμπτωμα του πρωτοφασισμού, από την υποτιθέμενη ρήση του Γκέμπελς («όταν ακούω να μιλάνε για κουλτούρα αρπάζω το όπλο μου») μέχρι τη συχνή χρήση εκφράσεων όπως «εκφυλισμένοι διανοούμενοι», «κουλτουριάρηδες», «παρηκμασμένοι σνομπ», «τα πανεπιστήμια είναι φωλιές κομμουνιστών». Οι επίσημοι φασίστες διανοούμενοι ασχολούνταν κυρίως με το να επιτίθενται στον σύγχρονο πολιτισμό και την αριστερή διανόηση, που έχουν προδώσει τις παραδοσιακές αξίες.<br /><br />4. Καμιά συγκρητιστική πίστη δεν αντέχει στην αναλυτική κριτική. Το κριτικό πνεύμα κάνει διακρίσεις μεταξύ των εννοιών, και αυτές οι διακρίσεις αποτελούν σημάδι μοντερνισμού. Στον σύγχρονο πολιτισμό, η επιστημονική κοινότητα επαινεί τη διαφωνία ως μέθοδο βελτίωσης της γνώσης. Για τον πρωτοφασισμό, η διαφωνία είναι προδοσία.<br /><br />5. Εξάλλου, η διαφωνία αποτελεί σημάδι ποικιλομορφίας. Ο πρωτοφασισμός καλλιεργεί και αναζητεί τη συναίνεση με το να οξύνει και να εκμεταλλεύεται το φυσικό <i>φόβο του διαφορετικού</i>. Η πρώτη έκκληση ενός φασιστικού ή πρώιμου φασιστικού κινήματος είναι η έκκληση ενάντια στους παρείσακτους. Επομένως, ο πρωτοφασισμός είναι εξ ορισμού ρατσιστικός. <br /><br />6. Ο πρωτοφασισμός πηγάζει από την ατομική ή κοινωνική απογοήτευση. Αυτός είναι και ο λόγος που ένα από τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά των φασιστικών καθεστώτων του παρελθόντος ήταν η <i>επίκληση προς μια απογοητευμένη μεσαία τάξη</i> που μαστιζόταν από μια οικονομική κρίση ή ένιωθε πολιτικά εξευτελισμένη και φοβισμένη από την πίεση που ασκούσαν οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Στην εποχή μας, που οι παλιοί «προλετάριοι» είναι πλέον μικροαστοί (και τα λούμπεν στοιχεία είναι κατά κανόνα αποκλεισμένα από την πολιτική σκηνή), ο φασισμός του αύριο θα βρει το ακροατήριό του σ’ αυτή τη νέα πλειοψηφία.<br /><br />7. Στους ανθρώπους που νιώθουν πως δεν έχουν πλέον ξεκάθαρη κοινωνική ταυτότητα, ο πρωτοφασισμός λέει πως το μοναδικό τους προνόμιο είναι το πιο κοινό, ότι έχουν γεννηθεί στην ίδια χώρα. Αυτή είναι και η απαρχή του εθνικισμού. Άλλωστε, το μοναδικό πράγμα που μπορεί να δώσει ταυτότητα στο έθνος είναι οι εχθροί του. Έτσι, στη ρίζα της πρωτοφασιστικής ψυχολογίας υπάρχει μια <i>εμμονή με τις συνωμοσίες</i>, ιδιαίτερα τις διεθνείς. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν πολιορκημένοι. Ο πιο εύκολος τρόπος να πολεμήσεις μια συνωμοσία είναι η επίκληση στην ξενοφοβία. Αλλά η συνωμοσία πρέπει να έχει και εσωτερικούς μοχλούς: οι Εβραίοι είναι συνήθως ο καλύτερος στόχος, γιατί έχουν το πλεονέκτημα να είναι ταυτόχρονα και εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί. Στις Η.Π.Α., ένα εμφανές δείγμα συνωμοσιολογικής εμμονής βρίσκεται στο βιβλίο του Πατ Ρόμπερτσον <i>Η Νέα Τάξη Πραγμάτων</i>, αλλά, όπως έχουμε δει πρόσφατα, υπάρχουν και πολλά άλλα.<br /><br />8. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν ταπεινωμένοι από τον επιδεικτικό πλούτο και την δύναμη των εχθρών τους. Όταν ήμουν μικρό παιδί, μου είχαν μάθει ότι οι Εγγλέζοι είχαν πέντε γεύματα τη μέρα. Έτρωγαν πιο συχνά από τους φτωχούς αλλά νηφάλιους Ιταλούς. Και ότι οι Εβραίοι είναι πλούσιοι και βοηθάνε ο ένας τον άλλο μέσω ενός μυστικού δικτύου αμοιβαίας αρωγής. Έτσι, με μια συνεχή μετατόπιση της ρητορικής εστίασης, οι εχθροί είναι ταυτόχρονα πολύ ισχυροί και πολύ αδύναμοι. Οι φασιστικές κυβερνήσεις είναι καταδικασμένες να χάνουν τους πολέμους τους, γιατί είναι εγγενώς ανίκανες να κάνουν μια αντικειμενική εκτίμηση της δύναμης του εχθρού.<br /> <br />9. Για τον πρωτοφασισμό, δεν υπάρχει αγώνας για τη ζωή· αντίθετα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Επομένως, <i>ο ειρηνισμός ισοδυναμεί με συναλλαγή με τον εχθρό</i>. Είναι κακός, γιατί <i>η ζωή είναι ένας συνεχής πόλεμος</i>. Αυτό, όμως, επιφέρει ένα «σύμπλεγμα Αρμαγεδδώνα». Εφόσον οι εχθροί πρέπει να ηττηθούν, θα πρέπει να υπάρξει μια τελική μάχη, μετά από την οποία το κίνημα θα έχει υπό τον έλεγχό του ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια «τελική λύση», όμως, θα σημάνει την αρχή μιας περιόδου ειρήνης, μιας Χρυσής Εποχής, πράγμα που έρχεται σε αντίφαση με το δόγμα του συνεχούς πολέμου. Κανείς φασίστας ηγέτης δεν έχει καταφέρει ποτέ να λύσει αυτό το πρόβλημα.<br /><br />10. Ο ελιτισμός αποτελεί χαρακτηριστική διάσταση κάθε αντιδραστικής ιδεολογίας, στο βαθμό που είναι θεμελιωδώς αριστοκρατικός, και ο αριστοκρατικός και μιλιταριστικός ελιτισμός συνεπάγεται την <i>περιφρόνηση προς τους αδύναμους</i>. Ο πρωτοφασισμός μπορεί να εκφράσει μόνο έναν <i>λαϊκό ελιτισμό</i>. Κάθε πολίτης ανήκει στον καλύτερο λαό του κόσμου, τα μέλη του κόμματος είναι οι καλύτεροι πολίτες, κάθε πολίτης μπορεί (ή πρέπει) να γίνει μέλος του κόμματος. Αλλά δεν μπορεί να υπάρχουν πατρίκιοι χωρίς πληβείους. Ο Ηγέτης, που γνωρίζει ότι η εξουσία δεν του απονεμήθηκε δημοκρατικά αλλά την κατέκτησε με τη βία, γνωρίζει επίσης ότι η δύναμή του βασίζεται στην αδυναμία των μαζών· οι μάζες είναι αδύναμες, και γι’ αυτό χρειάζονται και αξίζουν έναν ηγεμόνα. Και εφόσον η ομάδα είναι οργανωμένη ιεραρχικά (σύμφωνα με το στρατιωτικό πρότυπο), κάθε ηγέτης περιφρονεί τους υφισταμένους του, και καθένας απ’ αυτούς περιφρονεί τους κατωτέρους του. Αυτό ενισχύει την αίσθηση του μαζικού ελιτισμού. <br /><br />11. Μέσα σ’ αυτή την προοπτική, <i>όλοι μαθαίνουν πως πρέπει να γίνουν ήρωες</i>. Σε κάθε μυθολογία, ο ήρωας είναι ένα εξαιρετικό ον, αλλά για την πρωτοφασιστική ιδεολογία ο ηρωισμός είναι ο κανόνας. Αυτή η λατρεία του ηρωισμού συνδέεται στενά με τη λατρεία του θανάτου. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα συνθήματα που είχαν οι ισπανοί φαλαγγίτες ήταν το «viva la muerte» («ζήτω ο θάνατος»). Στις μη φασιστικές κοινωνίες, ο απλός λαός μαθαίνει ότι ότι ο θάνατος είναι κάτι το δυσάρεστο που όμως πρέπει να το αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια· και οι πιστοί μαθαίνουν ότι είναι ένας οδυνηρός τρόπος για να περάσουν σε μια μεταφυσική ευτυχία. Αντίθετα, ο πρωτοφασίστας ήρωας αποζητά τον ηρωικό θάνατο, ο οποίος διαφημίζεται ως η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μια ηρωική ζωή. Ο πρωτοφασίστας ήρωας ανυπομονεί να πεθάνει. Μέσα στην ανυπομονησία του, συχνά στέλνει κι άλλους ανθρώπους στο θάνατο.<br /><br />12. Επειδή και ο συνεχής πόλεμος και ο ηρωισμός είναι δύσκολα παιχνίδια, ο πρωτοφασίστας μεταθέτει τον πόθο του για εξουσία στη σεξουαλική συμπεριφορά του. Έτσι προκύπτει ο <i>ματσισμός</i> [σ.τ.Μ.: το αντριλίκι] (που συνεπάγεται αφενός την περιφρόνηση προς τη γυναίκα και αφετέρου την καταδίκη παρεκκλινουσών ερωτικών συνηθειών, όπως η αγνότητα ή η ομοφυλοφιλία). Και επειδή και το σεξ είναι δύσκολο παιχνίδι, ο πρωτοφασίστας ήρωας προτιμά να παίζει με τα όπλα – σαν φαλλικό υποκατάστατο.<br /><br />13. Ο πρωτοφασισμός βασίζεται σε έναν <i>επιλεκτικό λαϊκισμό</i>, έναν ποιοτικό λαϊκισμό, θα έλεγε κανείς. Σε μια δημοκρατία, οι πολίτες έχουν ατομικά δικαιώματα, αλλά οι πολίτες συνολικά έχουν πολιτική επιρροή μόνο από ποσοτική άποψη — ακολουθούνται οι αποφάσεις της πλειοψηφίας. Για τον πρωτοφασισμό, όμως, τα άτομα ως άτομα δεν έχουν δικαιώματα, και ο Λαός γίνεται αντιληπτός σαν ποιότητα, σαν μια μονολιθική οντότητα που εκφράζει την Κοινή Βούληση. Και επειδή κανένα μεγάλο σύνολο ατόμων δεν μπορεί ποτέ να έχει κοινή βούληση, ο Ηγέτης παριστάνει το διερμηνέα τους. Έχοντας χάσει την εξουσία της αντιπροσώπευσης, οι πολίτες δεν πράττουν· καλούνται μόνο να παίξουν το ρόλο του Λαού. Έτσι, ο Λαός δεν είναι παρά ένα θεατρικό εφεύρημα. Για να πάρουμε μια γεύση ποιοτικού λαϊκισμού δεν χρειαζόμαστε πλέον την Πιάτσα Βενέτσια της Ρώμης, ούτε το Στάδιο της Νυρεμβέργης. Υπάρχει στο μέλλον μας ένας τηλεοπτικός ή διαδικτυακός λαϊκισμός, στον οποίο η συναισθηματική αντίδραση μιας επιλεγμένης ομάδας πολιτών θα μπορεί να παρουσιάζεται και να γίνεται αποδεκτή ως η Φωνή του Λαού. <br /><br />Λόγω του ποιοτικού λαϊκισμού του, ο πρωτοφασισμός πρέπει να είναι <i>κατά των «διεφθαρμένων» κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων</i>. Μια από τις πρώτες φράσεις που είπε ο Μουσολίνι στο ιταλικό κοινοβούλιο ήταν «Θα μπορούσα να μετατρέψω αυτό το βουβό και καταθλιπτικό μέρος σε στρατόπεδο για τις σπείρες μου» — οι «σπείρες» είναι μια υποδιαίρεση της παραδοσιακής ρωμαϊκής λεγεώνας. Βέβαια, αμέσως βρήκε καλύτερο καταυλισμό για τις σπείρες του, αλλά λίγο αργότερα διέλυσε το κοινοβούλιο. Όποτε ένας πολιτικός αμφισβητεί τη νομιμότητα ενός κοινοβουλίου γιατί δεν αντιπροσωπεύει πλέον τη Φωνή του Λαού, αρχίζει και μυρίζει πρωτοφασισμό. <br /><br />14. Ο πρωτοφασισμός μιλάει την «Νέα Ομιλία». Η Νέα Ομιλία επινοήθηκε από τον Όργουελ στο βιβλίο του <i>1984</i>, ως επίσημη γλώσσα του Αγγλικού Σοσιαλισμού. Αλλά σε πολλές μορφές δικτατορίας συναντά κανείς πρωτοφασιστικά χαρακτηριστικά. Όλα τα ναζιστικά και φασιστικά σχολικά εγχειρίδια χρησιμοποιούσαν φτωχό λεξιλόγιο και στοιχειώδη σύνταξη, με σκοπό να περιορίσουν τη διάδοση των εργαλείων της σύνθετης και κριτικής σκέψης. Αλλά πρέπει να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε άλλα είδη Νέας Ομιλίας, ακόμα κι αν παίρνουν τη φαινομενικά αθώα μορφή ενός δημοφιλούς τοκ-σόου.<br /><br />Το πρωινό της 27ης Ιουλίου 1943, έμαθα ότι, σύμφωνα με ραδιοφωνικές ανακοινώσεις, ο φασισμός είχε καταρρεύσει και ο Μουσολίνι είχε συλληφθεί. Όταν η μητέρα μου με έστειλε να αγοράσω την εφημερίδα, είδα ότι οι εφημερίδες στον κοντινότερο πάγκο είχαν διαφορετικούς τίτλους. Επιπλέον, αφού είδα τους τίτλους, συνειδητοποίησα ότι κάθε εφημερίδα έγραφε διαφορετικά πράγματα. Αγόρασα μία στην τύχη, και διάβασα στην πρώτη σελίδα ένα μήνυμα που το υπέγραφαν πέντε ή έξι πολιτικά κόμματα — ανάμεσά τους η Χριστιανική Δημοκρατία, το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κόμμα της Δράσης, και το Φιλελεύθερο Κόμμα.<br /><br />Μέχρι τότε, πίστευα ότι υπήρχε μόνο ένα κόμμα σε κάθε χώρα, και ότι στην Ιταλία αυτό ήταν το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα. Τώρα, ανακάλυπτα ότι στη χώρα μου μπορούσαν να υπάρχουν ταυτόχρονα διάφορα κόμματα. Καθώς ήμουν έξυπνο παιδί, κατάλαβα ότι όλα αυτά τα κόμματα δεν μπορεί να γεννήθηκαν μέσα σε μια νύχτα, άρα θα πρέπει να υπήρχαν εδώ και αρκετό καιρό ως μυστικές οργανώσεις.<br /><br />Το μήνυμα στην πρώτη σελίδα πανηγύριζε για το τέλος της δικτατορίας και την επιστροφή της ελευθερίας: της ελευθερίας του λόγου, του τύπου, της πολιτικής σύμπραξης. Αυτές τις λέξεις, «ελευθερία», «δικτατορία» — τις διάβαζα τώρα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Χάρη σ’ αυτές τις λέξεις, ξαναγεννήθηκα ως ελεύθερος δυτικός άνθρωπος.<br /><br />Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, ώστε το νόημα αυτών των λέξεων να μην ξεχαστεί ξανά. Ο πρωτοφασισμός βρίσκεται ακόμα γύρω μας, πολλές φορές με πολιτικά. Θα ήταν πολύ ευκολότερο, για μας, αν εμφανιζόταν στην παγκόσμια σκηνή κάποιος και έλεγε «Θέλω να ξανανοίξω το Άουσβιτς, θέλω να παρελάσουν ξανά οι Μελανοχίτωνες στις ιταλικές πλατείες». Αλλά η ζωή δεν είναι τόσο απλή. Ο πρωτοφασισμός μπορεί να επιστρέψει με το πιο αθώο προσωπείο. Είναι καθήκον μας να τον αποκαλύπτουμε και να καταδεικνύουμε οποιαδήποτε από τις νέες εκφάνσεις του — κάθε μέρα, σε κάθε μέρος του κόσμου. Και είναι καλό να θυμόμαστε τα λόγια που είπε ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ στις 4 Νοεμβρίου 1938:<br /><br />«Τολμώ να πω ότι, αν ποτέ η αμερικανική δημοκρατία πάψει να προχωρεί ως ζωντανή δύναμη και να προσπαθεί μέρα και νύχτα, με ειρηνικό τρόπο, να κάνει όλους τους πολίτες μας καλύτερους, τότε ο φασισμός θα δυναμώσει στη χώρα μας».<br /><br />Η ελευθερία και η απελευθέρωση είναι μια ατέρμονη διαδικασία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-5767021017971068834?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-37372185142795443682010-01-03T12:52:00.003+02:002010-01-03T13:20:12.446+02:00Τα παιδιά στο Jungle Report μπήκαν δυναμικά στη νέα χρονιά, με ένα <a href="http://jungle-report.blogspot.com/2010/01/blog-post.html">πολύ καλό κείμενο</a> που αποκαλύπτει, αναλύει και καταρρίπτει τα τελευταίας εσοδείας ακροδεξιά ψεύδη που είχαν στόχο την κ. Θάλεια Δραγώνα. Είναι ένα κείμενο που πολύ θα ήθελα να έχω γράψει εγώ -- αλλά ποιος προλαβαίνει...<br /><br />Σιγά-σιγά, γίνεται πραγματικότητα η ρήση ότι εθνικισμός και ψέματα πάνε χέρι-χέρι -- ξέρετε με ποιον...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-3737218514279544368?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-55137817096231878562010-01-01T14:25:00.005+02:002010-01-01T14:42:19.488+02:00Να έχουμε όλοι μας (ακόμα και οι χειρότεροι εξ ημών) μια ευτυχισμένη χρονιά<br /><br />- Με λιγότερες "εναλλακτικές θεραπείες"<br />- Με λιγότερες θεωρίες συνωμοσίας<br />- Με λιγότερους απατεώνες<br />- Με λιγότερη μεταφυσική<br />- Με λιγότερη ανοησία<br />- Με λιγότερο παραμύθιασμα<br />- Με λιγότερα κολλήματα στον εγκέφαλο<br />- Με λιγότερη (κακώς εννοούμενη) εκμετάλλευση<br />- Με λιγότερο παραλογισμό<br />- Με λιγότερη δεισιδαιμονία<br />- Με λιγότερο μίσος<br />- Με λιγότερο φόβο<br />- Με λιγότερο μπλόγκινγκ και περισσότερη πραγματική ζωή<br /><br />Και με πολλά φιλιά, κι ας κολλάει η γρίππη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-5513781709623187856?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-42102162591531176332009-12-25T14:53:00.001+02:002009-12-25T14:56:21.193+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KuhCtrTHW-s&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KuhCtrTHW-s&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-4210216259153117633?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-81476498856948363562009-12-16T18:18:00.004+02:002009-12-16T18:45:26.329+02:00Ώστε λοιπόν <a href="http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/8415377.stm">ανακαλύφθηκε σάβανο της "εποχής του Ιησού"</a>, η ύφανση του οποίου διαφέρει κατά πολύ από εκείνη της γνωστής "ιεράς σινδόνης", κι έτσι αποτελεί μια ακόμη ένδειξη που συνηγορεί στο ότι η τελευταία δεν είναι φτιαγμένη τον 1ο αιώνα μ.Χ..<br /><br />Λες κι είχαμε ανάγκη από περαιτέρω ενδείξεις...<br /><br />Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί προκάλεσε τόσο ντόρο εκείνο το ζωγραφισμένο κομμάτι υφάσματος. Πριν αρκετά χρόνια εξετάστηκε από επιστημονική ομάδα και χρονολογήθηκε, και το αποτέλεσμα ήταν ότι το ύφασμα είχε κατασκευαστεί το Μεσαίωνα. Αλλά ούτε κι η επιστημονική χρονολόγηση χρειαζόταν, που να πάρει! Οποιοσδήποτε δεν είναι τυφλωμένος από δεισιδαιμονία βλέπει <b>με την πρώτη ματιά</b> ότι η "ιερά σινδόνη" είναι απλώς ένα έργο ζωγραφικής -- αν και μάλλον όχι έργο τέχνης, αφού προφανώς κατασκευάστηκε με σκοπό να παραπλανήσει τους πιστούς ως ένα ακόμα "θαύμα" που "πιστοποιεί" τη θεία ενέργεια και την επίδρασή της στον απτό κόσμο, όπως επίσης την ιστορικότητα του Ιησού και την αλήθεια των σχετικών μύθων.<br /><br />Και μόνο το γεγονός ότι υπάρχει αντιπαράθεση γύρω από τόσο γελοία ζητήματα φτάνει για να πειστεί κανείς ότι το ανθρώπινο γένος δεν έχει προοδεύσει και πολύ από την εποχή των σπηλαίων...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8147649885694836356?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-74818782194924363852009-12-07T22:52:00.002+02:002009-12-07T22:59:30.561+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/Sx1rSyie7rI/AAAAAAAAAYE/zp2wwyG9r2Q/s1600-h/dromoi_invitation2009_LOW.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 196px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/Sx1rSyie7rI/AAAAAAAAAYE/zp2wwyG9r2Q/s400/dromoi_invitation2009_LOW.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412600297717427890" /></a><br />Το 7ο Χριστουγεννιάτικο μπαζάρ τους διοργανώνουν οι «Δρόμοι Ζωής» στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων στο Πάρκο Ελευθερίας, το Σαββατοκύριακο 12 & 13 Δεκεμβρίου, για την στήριξη του Κέντρου Επικοινωνίας για τα παιδιά.<br /><br />Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να διαλέξουν χριστουγεννιάτικα στολίδια, σπιτικά, χειροποίητα καλούδια και νοστιμιές, χρήσιμα αντικείμενα για το σπίτι, δώρα για όλη την οικογένεια, βιβλία, cd, κοσμήματα φτιαγμένα στο χέρι με μεράκι, κ.ά. <br /><br />Φέτος στα πλαίσια του μπαζάρ, οι Δρόμοι Ζωής διοργανώνουν για δεύτερη φορά μια έκθεση ζωγραφικής με έργα γνωστών εικαστικών καλλιτεχνών που τα προσφέρουν για την ενίσχυση των σκοπών της οργάνωσης. Η έκθεση «Η χώρα του κανενός», με επιμέλεια της ιστορικού Τέχνης Λένας Κοκκίνη, στόχο της έχει να δείξει την στενή σχέση της Τέχνης με την κοινωνική πραγματικότητα και να αναδείξει την συνεργασία διαφορετικών κοινωνικών ομάδων που τις συνδέει η ίδια κοινωνική ευαισθησία. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα τελεστούν το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου στις 6:00 το απόγευμα ενώ στις 8:00 ακολουθεί το καθιερωμένο πλέον πάρτυ παιδιών και εθελοντών.<br /><br />Οι «Δρόμοι Ζωής», που φέτος συμπληρώνουν 10 χρόνια επίσημης λειτουργίας, είναι εθελοντική μη κυβερνητική οργάνωση. Ξεκίνησε άτυπα από μια ομάδα φίλων το 1996 για να συνεχίσει το 2000 με το άνοιγμα ενός Κέντρου, που λειτουργεί καθημερινά για τα παιδιά και τις οικογένειες τους. Η οργάνωση αποβλέπει στην κατανόηση και την αποδοχή της διαφορετικότητας των ανθρώπων από το σύνολο της κοινωνίας.<br /><br />Βασικοί σκοποί της είναι :<br /><br />Η άρση του κοινωνικού αποκλεισμού. Η εθελοντική και ανιδιοτελής συμπαράσταση σε ομάδες με πολιτισμικές ή κοινωνικές ιδιαιτερότητες. Η καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, της άγνοιας, της αδιαφορίας, της ημιμάθειας και του κοινωνικού φόβου.<br /><br />Το Κέντρο Επικοινωνίας (Γαργηττίων 12 στο Γκάζι, τηλ 210 3474218), αποτέλεσμα μιας συλλογικής ανθρωπιστικής κινητοποίησης, στεγάζει τις περισσότερες από τις δραστηριότητες της οργάνωσης. Ως επιστέγασμα των προσπαθειών των «Δρόμων Ζωής» η Κίνηση Πολιτών τίμησε την οργάνωση το 2001 με το βραβείο «Νησίδες Ποιότητας Συλλογικής Δράσης» με απονομή από τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κ. Στεφανόπουλο.<br /><br />Αν η καρδιά σας μιλάει ακούστε την κι ελάτε να γνωρίσετε και να βοηθήσετε τους «Δρόμους Ζωής», σε μια από τις δραστηριότητες που ενδεικτικά αναφέρονται παρακάτω:<br /><br />* Οργάνωση ομάδων γυναικών για μαθήματα κομμωτικής, μαγειρικής-ζαχαροπλαστικής, κοπτικής-ραπτικής κ.λ.π.<br />* Ενισχυτική διδασκαλία σε παιδιά, ειδικά μαθήματα σε αναλφάβητα παιδιά (με την εμπειρία και καθοδήγηση παλαιοτέρων εθελοντών του Κέντρου).<br />* Θεατρικό Παιχνίδι, Κουκλοθέατρο, Χειροτεχνίες, Εργαστήρι Πηλού, Μουσική, Μαγειρική, Αθλητισμός, Χορός.<br />* Συμμετοχή στην ομάδα στήριξης οικογενειών.<br /><br />Ώρες λειτουργίας του μπαζάρ:<br />Σάββατο 12/12 10:00-22:00<br />Κυριακή 13/12 10:00-20:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7481878219492436385?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-66373860841160207692009-12-05T00:17:00.001+02:002009-12-05T00:19:35.329+02:00Ο Μίκης Θεοδωράκης μάς έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε αλλόκοτες (για να το πω ευγενικά) παρεμβάσεις στα θέματα της επικαιρότητας. Φοβάμαι, όμως, ότι όσο πάει χειροτερεύει.<br /><br />Το τελευταίο κρούσμα συνέβη προχτές, με μία <a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=108616">δήλωσή του</a> στην οποία πλέκει το εγκώμιο του Αντώνη Σαμαρά, διότι, λέει, συμπίπτουν απολύτως οι απόψεις τους για το Μακεδονικό (που αποτελεί εθνική πολιτική ήττα για την οποία φέρει μεγάλη ευθύνη ο Σαμαράς) και για το σχέδιο Ανάν (που ήθελα να ’ξερα πόσοι απ’ αυτούς που ωρύονταν εναντίον του το διάβασαν).<br /><br />Βεβαίως, ο Μίκης, όπως όλοι μας, έχει κάθε δικαίωμα να εκφέρει δημόσια τις απόψεις του — το πρόβλημα είναι ότι οι απόψεις του στηρίζονται σε παραλογισμούς.<br /><br />Το σκεπτικό του Μίκη (και άλλων που σκέφτονται ανάλογα) είναι το εξής: <br /><br /><i>Στη σημερινή εποχή η χώρα μας αντιμετωπίζει μεγάλους κινδύνους λόγω της παγκοσμιοποίησης, της οποίας κύριοι στόχοι μεταξύ άλλων είναι ο αφελληνισμός μας, καθώς και η εξάλειψη της ιστορικής μας μνήμης και της πολιτιστικής μας ταυτότητας.</i><br /><br />Και, άντε, ας πούμε ότι θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει (εσφαλμένα, αλλά τέλος πάντων...) ότι η «παγκοσμιοποίηση» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) <b>έχει ως συνέπεια</b> τον «αφελληνισμό μας», την «εξάλειψη της ιστορικής μας μνήμης και [την εξάλειψη] της πολιτιστικής μας ταυτότητας» — αλλά πώς βγαίνεις και λες ότι αυτά είναι <b>οι «κύριοι στόχοι»</b>; ΣΤΟΧΟΙ; Έχουμε τρελαθεί τελείως;<br /><br />Δηλαδή, κάποιοι (ανάμεσά τους και ο Μίκης) πιστεύουν, στα σοβαρά, ότι ο στόχος της παγκοσμιοποίησης (δηλαδή μιας διαδικασίας παγκόσμιου βεληνεκούς) είναι να πληγεί η πτωχή πλην τιμία Ελλάς; Με άλλα λόγια, οι βδελυροί σιωνισταί ιλλουμινάτοι φέρνουν άνω κάτω την ανθρωπότητα (λέμε, τώρα...) μόνο και μόνο για να κάνουν συγκεκριμένα τους πολίτες μιας μικρής χώρας στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης να χάσουν την ιστορική τους μνήμη και την πολιτιστική τους ταυτότητα; Τι σόι αλαζονικό κόμπλεξ είναι αυτό, επιτέλους;<br /><br />Δεν πάμε καθόλου καλά, μου φαίνεται...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6637386084116020769?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-50982359235547757642009-12-01T17:22:00.003+02:002009-12-01T17:35:46.978+02:00Ολοκληρώνουμε την <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2009/07/19.html">Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης</a> με ένα γλυκό ποίημα αποχαιρετισμού. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως αυτό που μένει μέσα μας, το απόσταγμα της εμπειρίας, είναι αυτό που μας διαμορφώνει ως ανθρώπους. Και τα καλά και τα άσχημα, και το σκοτάδι και το φως, έχουν τη θέση τους στο ψηφιδωτό της προσωπικότητας. Το θέμα είναι να παίρνεις δύναμη και να συνεχίζεις...<br /><br />_______________________________________<br /><br /><br /><b>Thomas Moore (1779-1852) - Farewell!—but whenever you welcome the hour (1813)</b><br /><br />Farewell! but whenever you welcome the hour<br />Which awakens the night-song of mirth in your bow'r,<br />Then think of the friend who once welcom'd it too,<br />And forgot his own grief to be happy with you.<br />His griefs may return, not a hope may remain,<br />Of the few that have brighten'd his pathway of pain,<br />But he ne'er will forget his short vision that threw<br />Its enchantment around him, while ling'ring with you.<br /><br />And still on that evening, when pleasure fills up<br />To the highest top sparkle each heart and each cup,<br />Where'er my path lies, be it gloomy or bright,<br />My soul, happy friends! shall be with you that night;<br />Shall join in your revels, your sports and your wiles,<br />And return to me, beaming all o'er with your smiles! -- <br />Too blest, if it tells me, that, 'mid the gay cheer,<br />Some kind voice had murmur'd, I wish he were here!<br /><br />Let Fate do her worst, there are relics of joy,<br />Bright dreams of the past, which she cannot destroy;<br />Which come, in the night-time of sorrow and care,<br />And bring back the features that joy us'd to wear.<br />Long, long be my heart with such memories fill'd!<br />Like the vase in which roses have once been distill'd -- <br />You may break, you may ruin the vase if you will,<br />But the scent of the roses will hang round it still.<br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Αντίο! μα όταν η ώρα εκείνη χτυπάει<br />Και βράδυ το άσμα χαράς στο δωμάτιο ξυπνάει,<br />Το φίλο που άκουε κι εκείνος τον χτύπο θυμήσου<br />Τις έννοιες που άφηνε πίσω για νά'ναι μαζί σου.<br />Κι η θλίψη αν γυρίσει, κι οι ελπίδες του σβήσουν<br />Οι λίγες μονάχα που πόνο μπορούν να φωτίσουν,<br /><br />Το λίγο το χρόνο που πέρασε δε θα αφήσει<br />μαζί σου σαν ήταν, τα μάγια που είχε σκορπίσει.<br /><br />Μα όποτε βράδυ ξανά που η χαρά ξεχειλίζει<br />Και κάθε καρδιά και ποτήρι ως πάνω γεμίζει,<br />Ο δρόμος μου όπου και νά'ναι, στο φως, στο σκοτάδι<br />Ο νους μου μαζί σας θα είναι εκείνο το βράδυ.<br />Στα γλέντια σας, φίλοι μου, χρόνο πολύ θα περνάει,<br />Γεμάτος χαμόγελα πίσω σε με θα γυρνάει.<br /><br />Στο κέφι σας μέσα, θα νιώθω ευλογία μεγάλη<br />Αν πει πως ψιθύρισε κάποιος, Εδώ νά'ταν πάλι.<br /><br />Κι η Μοίρα ας κάνει ό,τι θέλει, παλιά, χαρωπά<br />Τα όνειρα πάντα θα λάμπουνε, όσο αν χτυπά·<br />Τα βράδια της θλίψης, της έγνοιας, αυτά θα γυρνάνε<br />Το ρούχο που είχ' η χαρά μου αυτά θα φοράνε.<br />Με θύμησες τέτοιες ας είν' η καρδιά μου γεμάτη<br />Σαν βάζο που κάποτε ήταν γεμάτο με άνθη.<br /><br />Το βάζο με τ'άνθη σου χίλια κομμάτια κι αν γίνει<br />Μα ό,τι κι αν κάνεις, το άρωμα πίσω θα μείνει.<br /><br /><br /><i>Μετάφραση: EvanT</i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Αντίο! Μα όποτε φτάνει η ώρα<br />Και μαζί τραγουδάτε μες στης νύχτας τη χώρα<br />Μία σκέψη χαρίστε σ’ ένα φίλο παλιό<br />Που τη λύπη ξεχνούσε για να μπει στο χορό.<br />Κι αν η λύπη ξανάρθει, και δεν μείνει ελπίδα<br />Να φωτίζει του πόνου την οδό σαν αχτίδα,<br />Θα θυμάται για πάντα τότε που ’ταν κοντά σας<br />Μες στην ονειρεμένη, μαγική συντροφιά σας.<br /><br />Και το βράδυ εκείνο, σαν γεμίζει η χαρά <br />Ως επάνω καρδιές και ποτήρια ξανά,<br />Όπου, τότε, και να ‘μαι, σε σκοτάδι ή σε φως,<br />Η ψυχή μου μαζί σας θα γλεντά διαρκώς·<br />Θα βουτά μες στα γέλια, θα ανεβαίνει στ’ αγέρι<br />Και θα έρχεται πίσω λαμπερή σαν αστέρι —<br />Και μακάρι να πει ότι μες στο χαμό<br />Μια φωνή είχε πει: «αχ, και να ’ταν εδώ!»<br /><br />Κι αν χτυπήσει η Μοίρα, πάντοτε θα μου φτάνουν<br />Οι παλιές οι χαρές, που δεν μπορεί να πεθάνουν·<br />Μες στης νύχτας το ζόφο θα ’ρχονται σαν λουλούδια<br />Και θα φέρνουν μαζί τους της χαράς τα τραγούδια.<br />Τέτοιες μνήμες θα έχει η καρδιά μου μαζί,<br />Σαν το βάζο όπου κάποτε ρόδα είχαν μπει — <br />Κι αν ακόμα το σπάσεις σε κομμάτια πολλά,<br />Πάντα μένει των ρόδων η γλυκιά ευωδιά.<br /><br /><i>Μετάφραση: cyrus</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-5098235923554775764?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-59918376464181962442009-11-24T20:45:00.004+02:002009-11-24T20:52:15.510+02:00Από χτες κάνει το γύρο του κόσμου η είδηση ότι ένας Βέλγος που βρισκόταν σε κώμα εδώ και 23 χρόνια άρχισε να επικοινωνεί με το περιβάλλον του. Η είδηση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από όλα τα Μ.Μ.Ε. όλου του κόσμου, δίνοντας μια νότα αισιοδοξίας στη μουντή καθημερινότητα και δίνοντας έναυσμα για ένα νέο γύρο συζήτησης σχετικά με την ευθανασία.<br /><br />Δεν έδωσα και μεγάλη σημασία στην είδηση, κι έτσι δεν ασχολήθηκα παραπάνω. Μόνο όταν είδα την <a href="http://www.randi.org/site/index.php/swift-blog/783-this-cruel-farce-has-to-stop.html">αναφορά</a> του James Randi στο γεγονός άρχισα να καταλαβαίνω τι συνέβαινε...<br /><br />Οι αναφορές που είδα στις περισσότερες, ελληνικές και ξένες, εφημερίδες και ιστοσελίδες, συνοδεύονταν από φωτογραφίες γενικής χρήσης που έδειχναν κρεβάτια νοσοκομείου, χέρια νοσοκόμων, κ.τ.λ.. Στον <a href="http://www.guardian.co.uk/world/2009/nov/23/man-trapped-coma-23-years">Guardian</a>, όμως, υπήρχε και μια πολύ αποκαλυπτική φωτογραφία. Κρατήστε την στο νου σας για τα περαιτέρω.<br /><br />Δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί όντως ο εγκέφαλος του ασθενή να λειτουργούσε «σχεδόν κανονικά», σύμφωνα με τα λεγόμενα του γιατρού του, ο οποίος το βρήκε αυτό κάνοντάς του εξετάσεις με τα τελευταίας τεχνολογίας ιατρικά μηχανήματα. Άλλωστε, υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών που ξύπνησαν μετά από κώμα και είπαν πως είχαν επαφή με το περιβάλλον, αλλά δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν.<br /><br />Δεν αμφιβάλλω, επίσης, ότι μπορεί όντως, όπως είπε η μητέρα του, να κατάφερε κάποια στιγμή να επικοινωνήσει κουνώντας το πόδι του, και επομένως να ήταν σε θέση να απαντήσει σε ερωτήσεις ολικής αγνοίας. (Εδώ βέβαια γεννιέται το ερώτημα προς τι, τότε, οι υπόλοιπες φιοριτούρες...)<br /><br />Αμφιβάλλω πολύ, όμως, ότι όλες αυτές τις γλαφυρές περιγραφές για το πώς ένιωθε τις αφηγήθηκε ο ίδιος με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή, γράφοντας με το δάχτυλο.<br /><br />Όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο <a href="http://www.msnbc.msn.com/id/31388323/vp/34111007#34111007">βίντεο</a> του αμερικανικού καναλιού MSNBC, όπου παραπέμπει η σελίδα του Ράντι, αλλά και σε <a href="http://www.cnn.com/2009/HEALTH/11/24/coma.man.belgium/index.html?eref=igoogle_cnn">άλλο βίντεο</a> στο CNN, ο βέλγος ασθενής δεν γράφει μόνος του — υπάρχει μια νοσοκόμα που του κινεί το δάχτυλο πάνω σε μια οθόνη αφής. Επιπλέον, το μοντάζ του βίντεο και η γωνίες που παίρνει η κάμερα δίνουν τεχνηέντως την εντύπωση ότι ο ασθενής κοιτάζει την οθόνη. Ο Ράντι το αμφισβητεί αυτό, και νομίζω πως έχει δίκιο. Αντιθέτως, η νοσοκόμα βλέπει κατευθείαν την οθόνη... <br /><br />Τι έχουμε εδώ, λοιπόν; Μάλλον πρόκειται για τη λεγόμενη Ευοδωτική ή Βοηθούμενη Επικοινωνία, η οποία είναι μια ψευδοεπιστημονική «εναλλακτική θεραπεία» που στηρίζεται στο διαβόητο <a href="http://www.skepdic.gr/Entries/Iota/ideomotoreffect.htm">ιδεοκινητικό φαινόμενο</a> (και στα αγγλικά <a href="http://www.skepdic.com/facilcom.html">εδώ</a>) — που βρίσκεται επίσης πίσω από τη ραβδοσκοπία και τον πνευματιστικό πίνακα Ουίτζα, ξέρετε, αυτόν μέσω του οποίου υποτίθεται ότι μπορείς να επικοινωνήσεις με πνεύματα νεκρών, αλλά μην το πάρετε και πολύ τοις μετρητοίς, όπως επίσης καλό είναι να μην παίρνετε και πολύ τοις μετρητοίς ό,τι βλέπετε, ακούτε και διαβάζετε στα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης.<br /><br />Και κατά τα άλλα, <i>τα μπλογκ</i> είναι αναξιόπιστα...<br /><br />Ελπίζω κάποια στιγμή να αποσαφηνιστεί όλη αυτή η ιστορία, και να μάθουμε τελικά αν ο γιατρός του είναι διάνοια ή τσαρλατάνος, και και αν όντως ο ασθενής μπορεί να επικοινωνήσει, με αυτόν ή άλλον τρόπο. Φοβάμαι, όμως, ότι αυτό δεν θα το μάθουμε από τα Μ.Μ.Ε....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-5991837646418196244?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-66601150637345950602009-11-23T11:07:00.004+02:002009-11-24T15:04:02.375+02:00Το πλοίο της <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2009/07/19.html">Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης</a> συνεχίζει το ταξίδι του...<br /><br /><br /><br /><b>4. Christina Rossetti (1830-1894) – Remember (1862)</b> <br /><br /><br />Remember me when I am gone away,<br />Gone far away into the silent land;<br />When you can no more hold me by the hand,<br />Nor I half turn to go yet turning stay.<br />Remember me when no more, day by day,<br />You tell me of our future that you planned:<br />Only remember me; you understand<br />It will be late to counsel then or pray.<br />Yet if you should forget me for a while<br />And afterwards remember, do not grieve:<br />For if the darkness and corruption leave<br />A vestige of the thoughts that once I had,<br />Better by far you should forget and smile<br />Than that you should remember and be sad.<br /><br />____________________________<br /><br /><br />Να με θυμάσαι όταν θα είμαι μακριά<br />Σαν θά'μαι μακριά σε γη σιωπής·<br />Όταν το χέρι μου να κρατάς δε θα μπορείς<br />Σαν τότε που έκανα να φύγω, μα γυρνούσα.<br /><br />Να με θυμάσαι όταν, μέρα με τη μέρα,<br />τα σχέδιά σου για το μέλλον δε θα λες<br />Να με θυμάσαι μοναχά· καταλαβαίνεις,<br />πως θα'ν'αργά για προσευχές και συμβουλές.<br /><br />Μα και για λίγο άμα συμβεί να με ξεχάσεις<br />Κι έπειτα με θυμηθείς, ο θρήνος μη σε ζώσει·<br />Κι απ΄το σκοτάδι και τη σήψη άμα γλυτώσει<br />Έστω και μία από τις σκέψεις τις παλιές<br />Να ξεχαστεί καλύτερα αν είναι να γελάσεις,<br />Παρά να τη θυμάσαι και να κλαις.<br /><br /><i>Μετάφραση: EvanT</i><br /><br />____________________________<br /><br /><br />Να με θυμάσαι σαν θά ‘μαι μακριά,<br />μακριά μέσα στη χώρα της σιωπής·<br />Σαν πια το χέρι δε θα μου κρατείς,<br />Κι εγώ δεν θα γυρνώ μισή καρδιά.<br />Να με θυμάσαι σαν κάθε βραδιά<br />Το αύριό μας πια δεν θα νοείς:<br />Μόνο να με θυμάσαι· σαν θα ζεις<br />Στο πέρας ορμήνιας και προσευχής.<br />Αν όμως κάπου-κάπου με ξεχνάς<br />Κι ύστερα με θυμάσαι, μην πενθείς:<br />Στο σκότος μες και τη φθορά αν βρεις<br />νύξεις της σκέψης μου αλλοτινές,<br />να τις ξεχνάς και να χαμογελάς<br />παρά να τις θυμάσαι και να κλαις.<br /><br /><i>Μετάφραση: <a href="http://synas2006.blogspot.com/">synas</a></i><br /><br />____________________________<br /><br /><br />Θυμήσου με σαν θα ’μαι μακριά σου,<br />Μακριά μέσα στη χώρα της σιωπής·<br />Όπου να με κρατάς δεν θα μπορείς,<br />Ούτε κι εγώ να μπω στην αγκαλιά σου.<br />Θυμήσου με σαν πια δεν θα μου λες<br />Τα σχέδια για το μέλλον που υφαίνεις<br />Απλά θυμήσου με· καταλαβαίνεις<br />Πως θα ’ναι τότε αργά για προσευχές.<br />Μα κι αν θα με ξεχάσεις μια φορά<br />Κι ύστερα θυμηθείς, μη νιώσεις τύψη:<br />Αν μες από το σκότος και τη σήψη<br />Γλιτώσουν λίγες σκέψεις μου για σένα<br />Κάλλιο να με ξεχνάς μες στη χαρά<br />Παρά να με θυμάσαι λυπημένα.<br /><br /><i>Μετάφραση: cyrus</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6660115063734595060?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-15150103779459075482009-11-19T02:35:00.003+02:002009-11-19T02:42:44.811+02:00Απόψε έπεσα τυχαία πάνω σε κάποιο ιστολόγιο του λεγόμενου «ελληνοκεντρικού χώρου», όπου είδα σε βίντεο τον βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Βελόπουλο να λέει φοβερά πράγματα: ότι στις Η.Π.Α. ετοιμάζουν να περάσουν νόμο με τον οποίο «όλοι οι μικροί αγρότες και οι παραγωγοί βιολογικών προϊόντων πρέπει να λάβουν άδεια για να παράγουν», ότι «περνώντας ο νόμος θα απαγορεύει σε όποιον έχει κήπο στην αυλή του σπιτιού του να εκτρέφει για ιδιωτική χρήση ζώα και να καλλιεργεί λαχανικά», ότι πίσω από όλα αυτά (και από την Πράσινη Ανάπτυξη) κρύβεται «η Monsanto, η εταιρία που παράγει τα μεταλλαγμένα» και ότι «μας οδηγούν στα υβρίδια», και ότι γι’ αυτό «πρέπει να ξεκινήσουμε από το Α και να μάθουμε τη γλώσσα μας με μαθήματα αρχαίων ελληνικών άνευ διδασκάλου»...<br /><br />Πέρα από την αστεία τελευταία φράση, με την οποία δεν θα ασχοληθώ (τα έχουν πει οι γλωσσολόγοι του διαδικτύου), όλα τα υπόλοιπα μου φάνηκαν κάπως υπερβολικά· και, επειδή οι πολιτευτές του συγκεκριμένου χώρου έχουν μακρά παράδοση στη διασπορά ψευδών ειδήσεων, έριξα μια ματιά στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο, το οποίο μπορείτε να δείτε <a href="http://www.govtrack.us/congress/billtext.xpd?bill=h111-875">εδώ</a>. Μέσα του δεν θα βρείτε καμία απολύτως αναφορά σε όλα αυτά που ξεστόμισε ο έλλην βουλευτής (να τον χαίρονται όσοι τον ψήφισαν), τα οποία είναι απλώς η αυθαίρετη ερμηνεία που έδωσαν στο κείμενο του νόμου κάποιοι παρανοϊκοί αμερικανοί συνωμοσιολόγοι (ναι, ανθεί κι εκεί το είδος) και που κυκλοφορεί εδώ και πολλούς μήνες μέσω e-mail.<br /><br />Έκπληκτος (καλά, όχι και τόσο...) συνέχισα το ψάξιμο, και βρήκα ότι αυτές οι αστειότητες είχαν καταρριφθεί και από το περίφημο <a href="http://www.snopes.com/politics/business/organic.asp">snopes.com</a>.<br /><br />Συγκεκριμένα, και αντίθετα με τα όσα έκρινε σκόπιμο να αναπαράγει άκριτα ο κ. Βελόπουλος, η συντάκτρια του νομοσχεδίου, η βουλευτίνα Ρόζα Ντελάουρο, δεν εργάζεται στην Μονσάντο, ο Στάνλεϊ Γκρίνμπεργκ που αναφέρεται δεν είναι βουλευτής αλλά πρόεδρος εταιρίας δημοσκοπήσεων, και ούτε αυτός εργάζεται στην Μονσάντο, και το νομοσχέδιο δεν κάνει καμία αναφορά στα λεγόμενα βιολογικά ή οργανικά προϊόντα, ούτε στο τι κάνει ο καθένας στην αυλή του σπιτιού του, ούτε στη χρήση γενετικά τροποποιημένων σπόρων. Η κυρία Ντελάουρο, μάλιστα, έχει αναρτήσει και ένα <a href="http://delauro.house.gov/files/HR875_Myths_Facts1.pdf">pdf</a> στη σελίδα της, με το οποίο αντικρούει τέτοιους αστήριχτους ισχυρισμούς.<br /><br />Δυστυχώς, το πρόβλημα με τους συγκεκριμένους πολιτικούς άνδρες είναι γενικότερο. Ιδιαίτερα ο κ. Βελόπουλος, μέσω της εκπομπής που είχε στο κανάλι του αρχηγού του (στην οποία τώρα εμφανίζεται σαν guest), έχει διασπείρει πάρα πολλά ψεύδη — θυμάμαι πρόχειρα τους μύθους για κάποιο χειρόγραφο του Αριστοτέλη που δήθεν ανακαλύφθηκε πρόσφατα και που περιείχε, λέει, την περίφημη εξίσωση του Αϊνστάιν, τις ανοησίες του λερναίου κειμένου περί νοηματικής γλώσσας, και τις γελοιότητες σχετικά με την επιλογή της αρχαίας ελληνικής ως γλώσσας των «υπολογιστών του μέλλοντος».<br /><br />Ο σκοπός τους, φυσικά, είναι η τρομοκράτηση του τηλεθεατή / ακροατή / αναγνώστη με ψευδείς ειδήσεις οι οποίες αποτελούν τη σαθρή βάση μιας ουσιαστικά αβάσιμης επιχειρηματολογίας η οποία με τη σειρά της προσπαθεί να κρύψει το απύθμενο κενό της λαϊκίστικης πολιτικής τους σκέψης.<br /><br />Είναι καιρός να πάψουμε να ανεχόμαστε ή να παίρνουμε στην πλάκα τέτοια φαινόμενα. Ελληνοκεντρικέ άνθρωπε, λες ότι αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξέ το: δήλωσε την αγάπη σου χωρίς να καταφεύγεις σε συνωμοσιολογικά ψεύδη και κούφιους εθνικισμούς.<br /><br />Και, κυρίως, φύγε επιτέλους από την παραδοσιακή λογική τού «πίστευε και μη ερεύνα». Το διαδίκτυο είναι σπουδαίο εργαλείο. Ψάξε. Χωρίς ιδεοληψίες. Δεν θέλει κόπο, αλλά θέλει τρόπο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-1515010377945907548?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-89002020979515835772009-11-18T22:57:00.004+02:002009-11-24T18:50:44.773+02:00Θα μπορούσε να είναι ο ποιητικός τίτλος ενός ποιητικού κειμένου που θα θρηνούσε ποιητικά την τραγική εικόνα του σημερινού ελληνικού τραγουδιού.<br /><br />Τα πράγματα, όμως, είναι πολύ πιο πεζά...<br /><br />Όποτε ήθελα να βάλω τραγούδια εδώ στο μπλογκ, τα ανέβαζα σε μια δωρεάν υπηρεσία online αποθήκευσης αρχείων, ονόματι fileden. Η υπηρεσία αυτή, λοιπόν, θεώρησε σωστό να διαγράψει απροειδοποίητα <b>όλα</b> τα αρχεία που είχα ανεβάσει εκεί. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν πλέον αρκετές αναρτήσεις στο Gravity & the Wind που πλέον έχουν μείνει ουσιαστικά μισές.<br /><br />Αρχικά μου δημιουργήθηκε η διάθεση να γκρινιάξω -- δεν θα το κάνω, όμως. Θέλω απλώς να ζητήσω συγγνώμη από τους αναγνώστες που μπορεί να βρεθούν στη δυσάρεστη θέση να μπουν σε κάποιο από εκείνα τα ποστ, να πατήσουν το play για να ακούσουν μια από τις μουσικές επιλογές μας και να περιμένουν μάταια να ακουστεί κάτι από τα ηχεία τους.<br /><br />Αυτά, και καλά να είμαστε.<br /><br />UPDATE: Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη, αλλά τα αρχεία επανήλθαν. Ίσως έπεσα πάνω σε κάποια αναβάθμιση. Τώρα όλα είναι εκεί, πάντως.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8900202097951583577?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-72260409791820721282009-11-15T12:24:00.002+02:002009-11-15T12:32:11.444+02:00Καιρός να επιστρέψουμε στην <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2009/07/19.html">Ε' Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης</a> και να την ολοκληρώσουμε. Την άλλη Δευτέρα, στις 23 Νοεμβρίου, θα ασχοληθούμε με το ποίημα της Κριστίνα Ροσέτι, και στις 30 του μήνα με το ποίημα του Τόμας Μουρ. Όπως πάντα, περιμένω τις μεταφραστικές συμμετοχές σας στη διεύθυνση e-mail που θα βρείτε στο προφίλ μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7226040979182072128?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-21139029995281581122009-11-08T16:54:00.002+02:002009-11-08T17:02:14.943+02:00Μια που στο προηγούμενο ποστ αναφέρθηκα στο ίδρυμα του Τζέιμς Ράντι, σας δίνω εδώ μεταφρασμένο ένα κείμενο που είδα εκεί, γραμμένο από τον Jeff Wagg. Το πρωτότυπο μπορείτε να το βρείτε στο <a href="http://www.randi.org/site/index.php/swift-blog/765-why-we-will-win.html">JREF</a>.<br /><br />____________________________________________<br /><br /><br />Γιατί θα νικήσουμε<br /><br /><br />Σε μια πρόσφατη συνέντευξη σε εφημερίδα, ο δημοσιογράφος μού έκανε μια ερώτηση που ακούω συχνά: «Νιώθετε ότι χάνετε τη μάχη; Ότι οι άνθρωποι όλο και περισσότερο απομακρύνονται από την επιστήμη και ενστερνίζονται την αντιεπιστημονική σκέψη;» Και απάντησα, όπως κάνω πάντοτε: «Όχι».<br /><br />Παρότι είναι αλήθεια πως το κίνημα κατά των εμβολίων μπορεί τελικά να αποκτήσει τέτοια διάδοση ώστε να βλάψει την κοινωνία, και πως ο αποκαλούμενος «Ευφυής Σχεδιασμός» μπορεί τελικά να πετύχει να μπει στα σχολικά βιβλία, εμείς διατηρούμε ένα πλεονέκτημα που εκείνοι δεν θα έχουν ποτέ.<br /><br />Πριν πω, όμως, ποιο είναι αυτό, πρέπει να ορίσω το «εμείς» και το «εκείνοι».<br /><br />Εμείς, φυσικά, είμαστε οι σκεπτικιστές. Αλλά όχι μόνο αυτό· είμαστε αυτοί που θέλουν να πιστεύουν ό,τι είναι πραγματικό. Είμαστε αναζητητές της αλήθειας, εξερευνητές, και συχνά σφάλλουμε. Δεν θα έχουμε ποτέ όλες τις απαντήσεις, αλλά εκείνες που έχουμε θα ταιριάζουν με τον καλύτερο τρόπο στα διαθέσιμα δεδομένα. Όταν εμφανιστούν νέα δεδομένα, θα εγκαταλείψουμε την πίστη μας για μια νέα πίστη.<br /><br />Εκείνοι είναι οι πιστοί. Είναι αυτοί που θέλουν να πιστεύουν ό,τι πιστεύουν, για διάφορους λόγους. Έχουν όλες τις απαντήσεις, ή τουλάχιστον τις περισσότερες. Όταν εμφανιστούν νέα, αντίθετα, δεδομένα, θα τα προσαρμόσουν με το ζόρι στις αντιλήψεις τους, θα τα απαξιώσουν, ή θα τα απορρίψουν.<br /><br />Και ο λόγος για τον οποίο θα νικήσουμε εμείς είναι ο εξής: αν πάρει κανείς ολόκληρη τη συσσωρευμένη επιστημονική γνώση και τη σβήσει από το συλλογικό μας νου, ας πούμε μέσω κάποιας πολυετούς πολιτιστικής επανάστασης, ή κάποιας κοινωνικής κατάρρευσης, τα δεδομένα θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Μπορεί να ξεχαστούν, αλλά πάντα θα είναι δυνατόν να ανακαλυφθούν εκ νέου από κάποιον άνθρωπο με ανεπτυγμένη περιέργεια που θα παρατηρήσει κάτι και θα σκεφτεί: «Χμ, αναρωτιέμαι πώς να λειτουργεί αυτό». Η αλήθεια (δηλαδή η πραγματικότητα) δεν μπορεί να χαθεί. Ενώ η άποψη ότι το νερό έχει μνήμη μπορεί να χαθεί, και να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά.<br /><br />Τι θα συνιστούσε, όμως, νίκη σ’ αυτή την φαινομενικά αιώνια διαμάχη; Εδώ που τα λέμε, δεν υπάρχει νίκη. Αν επικρατήσουμε εμείς, τότε εμείς κι εκείνοι θα καταλήξουμε να πιστεύουμε τα ίδια ακριβώς πράγματα. Κατά περίεργο τρόπο, αυτός είναι και ο δικός τους στόχος. Η μεγάλη διαφορά μεταξύ μας είναι ότι εμείς είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε, ενώ εκείνοι όχι. Και αν έχουν δίκιο εκείνοι, κάποια στιγμή εμείς θα υιοθετήσουμε τις θέσεις τους παραμένοντας ταυτόχρονα πιστοί στα ιδανικά μας. Αν σφάλλουν, όμως, οι ιδέες τους κάποτε θα μαραζώσουν και θα χαθούν.<br /><br />Οι πιστοί και οι σκεπτικιστές μπορεί μια μέρα να καταλήξουν στα ίδια συμπεράσματα, οπότε και οι δυο πλευρές θα υποστηρίζουν πως νίκησαν. Αυτή θα ήταν μια υπέροχη μέρα. Και, εφόσον οι σκεπτικιστές έχουν παραμείνει πιστοί στις αρχές τους, που λένε ότι πάντοτε αλλάζουμε τις αντιλήψεις μας βασιζόμενοι στα δεδομένα, τότε όντως θα έχουμε νικήσει όλοι.<br /><br />Στο μεταξύ, θα βρισκόμαστε πάντοτε στα χαρακώματα για να πληροφορήσουμε τον κόσμο για την τρομερή αξία των εμβολίων, για τους κινδύνους της ομοιοπαθητικής, και για τους απατεώνες που ισχυρίζονται πως διαθέτουν «ψυχικές» δυνάμεις. Σε ό,τι αφορά εσάς, τους πιστούς, η δουλειά που έχετε να κάνετε είναι πολύ απλή: Δείξτε μας τα δεδομένα σας. Αν όντως τα έχετε, τότε ευχαρίστως να βρεθούμε στη μέση και να σφίξουμε τα χέρια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-2113902999528158112?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-46827605609266654862009-11-02T16:18:00.004+02:002009-11-02T18:56:39.314+02:00[Στο κείμενο θα συναντήσετε πολλές φορές τη λέξη «μάγος». Έχετε υπόψη ότι τη χρησιμοποιώ αντί του «ταχυδακτυλουργός» — ή «mentalist», που είναι και της μόδας — καθότι μαγεία (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) δεν υπάρχει. Οι λεγόμενοι «μάγοι» είναι όλοι τους είτε ταχυδακτυλουργοί είτε τσαρλατάνοι.] <br /><br />___________________________________<br /><br /><br />Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας καλός μάγος, που τον έλεγαν Γιούρι Γκέλερ. Ο Γιούρι έκανε τα μαγικά του κόλπα, λύγιζε κουτάλια, έκανε χαλασμένα ρολόγια να παίρνουν μπρος, έβρισκε τι υπήρχε μέσα σε φακέλους, το κοινό θαύμαζε, και ήταν όλα μια χαρά. Ώσπου μια μέρα είδε ότι το χρήμα αλλού βρισκόταν, κι έτσι άρχισε να ισχυρίζεται ότι αυτά που έκανε δεν ήταν ταχυδακτυλουργικά (ή άλλου τύπου) κόλπα, αλλά κατορθώματα των ισχυρών του πνευματικών δυνάμεων. Ήταν μια πολύ έξυπνη κίνηση εκ μέρους του, γιατί η μεταφυσική πουλάει τρελά, καθώς οι άνθρωποι δεν έχουν καταφέρει να απαλλαγούν από την κατάρα της δεισιδαιμονίας. Έτσι, ο Γιούρι έγινε κακός μάγος, και απέκτησε παγκόσμια φήμη. Έγινε αντικείμενο ερευνών, γράφτηκαν βιβλία γι’ αυτόν, προβλήθηκαν εκπομπές, και όλοι τον χειροκροτούσαν.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/Su8NZtSBYLI/AAAAAAAAAX0/9jz5AQzYYIk/s1600-h/375px-RandiFork.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 125px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/Su8NZtSBYLI/AAAAAAAAAX0/9jz5AQzYYIk/s200/375px-RandiFork.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399549213543588018" /></a><br />Οι άλλοι μάγοι, βέβαια, δεν είδαν με καλό μάτι αυτή την κίνηση του Γιούρι. Θεωρούσαν (και σωστά) πως είναι ανήθικο να λες τόσο χοντροκομμένα ψέματα για να κερδίσεις λίγα (ή πολλά) χρήματα παραπάνω. Έτσι, βγήκαν και τον κατακεραύνωσαν, με κορυφαίο τον <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/James_Randi">Εκπληκτικό Ράντι</a>, ο οποίος έβγαλε και βιβλίο ειδικά για να ξεσκεπάσει την απάτη του Γιούρι. Ο Ράντι έδινε παραστάσεις στις οποίες έκανε τα ίδια κόλπα που έκανε και ο Γιούρι, και μετά εξηγούσε πως όλα αυτά τα κατάφερνε με κόλπα, και όχι με δήθεν πνευματικές δυνάμεις.<br /><br />Για λίγο καιρό ο Γιούρι έδειχνε να έχει χάσει τη μάχη, αλλά, έξυπνος καθώς ήταν, κατάφερε και πάλι να ξαναμπεί στο παιχνίδι, εμφανιζόμενος σε γελοίες εκπομπές δευτεροκλασάτων τηλεοπτικών καναλιών σε σχεδόν τριτοκοσμικές χώρες. Παράλληλα, έβγαζε τρελά λεφτά ως σύμβουλος επιχειρήσεων με ηλίθια αφεντικά και ως προσωπικός σύμβουλος που καθοδηγούσε σε θέματα υγείας και ψυχολογίας διάφορους αφελείς με χοντρά πορτοφόλια.<br /><br />Έτσι, ο Γιούρι απέκτησε και έναν κυνισμό που τον βοήθησε να ξεπεράσει τις όποιες αναστολές θα μπορούσε να έχει σχετικά με το γεγονός ότι εξαπατούσε τόσον κόσμο, κι έφτασε να ευχαριστεί τους σκεπτικιστές που τον πολεμούσαν γιατί του έδιναν, λέει, δωρεάν προβολή, καθότι «δεν υπάρχει καλή και κακή δημοσιότητα», κατά τη γνωστή ρήση. Στην πραγματικότητα, μάλλον θα έπρεπε να ευχαριστεί τους μικρόνοες τηλεπαρουσιαστές (τύπου Όπρα και Χαρδαβέλλα) που έχουν καταπιεί αμάσητο το παραμύθι περί ψυχικών δυνάμεων και το πλασάρουν (με το αζημίωτο, φυσικά) σε ένα αδηφάγο κοινό που δεν χορταίνει τη βλακεία με τίποτε. Οι σκεπτικιστές μάγοι όπως ο Ράντι δεν έχουν σκοπό να κάνουν τους απατεώνες μάγους όπως ο Γιούρι να πεθάνουν στην ψάθα — ο σκοπός τους είναι να προφυλάξουν το κοινό από τα αρπακτικά και να υπερασπιστούν έννοιες (όπως η εντιμότητα) που τα εν λόγω αρπακτικά τις έχουν διαγράψει από το λεξιλόγιό τους.<br /><br />Στα πλαίσια αυτά, το 1996 ο μάγος Ράντι έφτιαξε το <a href="http://www.randi.org/site/">JREF</a> (Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Τζέιμς Ράντι), μια μη-κερδοσκοπική οργάνωση που έχει σκοπό να προωθήσει την κριτική σκέψη και να διαδώσει αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με τις ευρέως διαδεδομένες αντιλήψεις περί παραφυσικών και υπερφυσικών φαινομένων. Υπάρχει και βραβείο ενός εκατομμυρίου δολαρίων για όποιον καταφέρει να αποδείξει κάτω από επιστημονικά και αυστηρά ελεγχόμενες συνθήκες πως κατέχει κάποια από αυτές τις θρυλούμενες «πνευματικές» ή «ψυχικές» δυνάμεις. Πολλοί έχουν προσπαθήσει, και όλοι φυσικά έχουν αποτύχει — και υπάρχουν και κάποιοι που αρνούνται να περάσουν τη δοκιμασία προβάλλοντας διάφορες προφάσεις (εν αμαρτίαις, θα έλεγαν οι παλιοί...).<br /><br />Μια μέρα, λοιπόν, ο Γιούρι ήρθε και σε μια χώρα που λεγόταν Ελλάδα, όπου κατοικούσαν κάτι περίεργοι τύποι, που λέγονταν Έλληνες. Ένας απ’ αυτούς, ο Χαρδαβέλλας που είπαμε και πιο πάνω, τον εμφάνισε στην εκπομπή του και τον έβαλε να κάνει τα γνωστά μαγικά κόλπα με τα κουτάλια και τα ρολόγια, λέγοντας μάλιστα ότι αν οι τηλεθεατές έβαζαν τα κουτάλια τους πάνω στον τηλεοπτικό τους δέκτη, θα λύγιζαν κι αυτά. Και όντως κάποιοι το έκαναν, και μετά έπαιρναν τηλέφωνο ενθουσιασμένοι (;) και έλεγαν πως ναι, και τα δικά τους κουτάλια λύγισαν κάτω από την τηλε-ενέργεια του Γιούρι, και μερικοί εμφανίστηκαν και στο τηλεοπτικό στούντιο για να τα δείξουν στο πλατύ κοινό. Τώρα, στ’ αλήθεια πίστεψαν πως είχε γίνει κάτι τέτοιο; Ήθελαν να βγουν στο γυαλί να τους δει η οικογένειά τους και ο αλήτης ο γείτονας που όλο τους ζηλεύει; Δεν ξέρω. Ο Γιούρι, πάντως, δεν αρκέστηκε στα παλιά γνωστά κόλπα, και προχώρησε ένα βήμα παραπάνω: είπε ότι θα βοηθούσε ζωντανά εκείνη τη στιγμή όποιον ήθελε να κόψει το κάπνισμα. Έκανε μια κακή θεατρική παράσταση, ότι δήθεν προσπαθούσε να αποκτήσει πρόσβαση στη δύναμη μέσα του που θα τον βοηθούσε να το πετύχει, και μετά δήλωσε πως ναι, έγινε. Και, βέβαια, βρέθηκε και ο ηλίθιος που ήρθε μετά από δέκα λεπτά στο στούντιο και δήλωσε πως, με την ενέργεια που του έστειλε πριν από δέκα λεπτά ο Γιούρι, έκοψε το κάπνισμα...<br /><br />Λίγες μέρες μετά, σε τριτοκλασάτο τηλεοπτικό κανάλι, μια παρουσιάστρια ονόματι Μιχαλονάκου, την οποία κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά λόγω τηλεοπτικής προϊστορίας, βγήκε και έκανε αυτό που ο (θεωρούμενος σοβαρός και έγκυρος) Χαρδαβέλλας δεν τόλμησε ποτέ να κάνει: αμφισβήτησε τις δυνάμεις του μάγου Γιούρι, και έφερε στην εκπομπή της δυο επιστήμονες με έναν άλλο μάγο, ο οποίος έκανε όλα τα κόλπα που έκανε ο Γιούρι, και άλλα ακόμη πιο εντυπωσιακά, και εξήγησε ότι δεν υπάρχει καμία μεταφυσική πίσω από όλα αυτά, ότι είναι απλώς κόλπα που εκμεταλλεύονται τους νόμους της φυσικής και της χημείας, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος νους αυτά που παρατηρεί. Οι υπόλοιποι καλεσμένοι, θιασώτες διαφόρων παρακλαδιών της μεταφυσικής, δεν τον πίστεψαν και θεώρησαν ότι χρησιμοποίησε ψυχικές ή σατανικές δυνάμεις — πράγμα που δυστυχώς δείχνει και το επίπεδο σκέψης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Ήταν, πάντως, εντυπωσιακό: το να σε κάνει ρεζίλι η Μιχαλονάκου δεν είναι και λίγο...<br /><br />Μετά από πολύ καιρό μακριά από τους αγαπημένους του Έλληνες, ο Γιούρι επέστρεψε προσφάτως, αυτή τη φορά σε άλλο κανάλι, όπου στήθηκε γύρω του ολόκληρο σόου (που θα έχει πολλές συνέχειες, απ’ ό,τι φαίνεται) στο οποίο λαμβάνουν μέρους διάφοροι διαγωνιζόμενοι μάγοι, μαζί με διάσημους καλεσμένους που τους βοηθάνε στα μαγικά τους κόλπα, με τον Γιούρι στο ρόλο του κριτή. Κι έτσι, αυτό που θα μπορούσε να είναι ένα όμορφο και εντυπωσιακό σόου με μυριάδες μαγικά κόλπα, προϊόντα μόχθου και ατέλειωτων προβών, κατάντησε μια εκπομπή που προωθεί τη μεταφυσική σκέψη και, αντί να γεμίζει το μυαλό του τηλεθεατή με θαυμασμό για τη σκληρή δουλειά και την τεχνική αρτιότητα των μάγων, το γεμίζει με σκατά.<br /><br />Τι ωραία που θα ήταν να υπάρχει πραγματική μαγεία, τηλεκίνηση, ενόραση, τηλεπάθεια, πνεύματα, δράκοι — σαν να ζεις σε παραμύθι! Ενώ τώρα, τι πεζή που είναι η πραγματικότητα, ε;<br /><br />Λάθος! (Που λέει κι ο ποιητής.)<br /><br />Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο συναρπαστική απ’ ό,τι νομίζουν όλοι αυτοί. Απλά δεν είναι πάντοτε ευχάριστη, κι αυτό είναι ίσως ο λόγος που οι άνθρωποι προτιμούν τα παραμύθια, κι ας είναι όλα ψέματα. Με τα παραμύθια, όμως, δεν πρόκειται να κάνουμε καλύτερη την πραγματικότητα. Με τα παραμύθια απλώς δραπετεύουμε. Κι όταν το κάνουμε για λίγο, και μετά επιστρέφουμε, ΟΚ, κανένα πρόβλημα. Όταν, όμως, υιοθετούμε μια ολόκληρη κοσμοαντίληψη αυτού του είδους και την εφαρμόζουμε στη ζωή μας αρνούμενοι πεισματικά την πραγματικότητα, τότε διαιωνίζουμε μια οπτική που μας προσφέρει λίγη πρόσκαιρη και ψεύτικη ψυχική ηρεμία ενώ παράλληλα ζημιώνει ολόκληρη την ανθρωπότητα, καθιστώντας ολοένα και δυσκολότερη τη διάκριση ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.<br /><br />Μια διάκριση που είναι απολύτως απαραίτητη για την πνευματική υγεία και την ανθρώπινη εξέλιξη.<br /><br />__________________________________________<br /><br /><br />Υ.Γ.: Ιδού και δυο λινκ προς σχετικά βίντεο, ευγενική προσφορά της <a href="http://toomanytribbles.blogspot.com/">toomanytribbles</a>:<br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Xrvxl3BU-wg">Πρώτο μέρος</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Nz4xltEGGOM">Δεύτερο μέρος</a><br /><br />Η φωτογραφία που προστέθηκε είναι από το άρθρο της Wikipedia όπου παραπέμπω πιο πάνω, και απεικονίζει πηρούνι που έχει λυγίσει από την τέχνη του James Randi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-4682760560926665486?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-7687507875739027022009-10-29T01:53:00.002+02:002009-10-29T01:58:54.053+02:00Όπως συμβαίνει πάντοτε μετά από ένα συνταρακτικό γεγονός, αρχίζουν και πετάγονται διάφοροι και λένε ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του, συνήθως με το ύφος του ανθρώπου που έχει πιάσει τον Πάπα από τα @@, στηριζόμενοι αποκλειστικά και μόνο στο διαβόητο σκεπτικό «τις ωφελείται».<br /><br />Έτσι και μετά την ηλίθια δολοφονική απόπειρα εναντίον των αστυνομικών στην Αγία Παρασκευή, βγήκαν κάποιοι και μίλησαν για προβοκάτσιες και σχέδια καταστολής και παρακρατικούς και πογκρόμ και δεξιούς υποκινητές και παπάρια μάντολες.<br /><br />Το δε ΚΚΕ έδωσε και πάλι ρέστα, προτρέποντας το λαό «να σκεφτεί το ποιος ωφελείται από τέτοιου είδους επιθέσεις».<br /><br />Το «cui bono» («σε τίνος όφελος»), λατινική ρήση που αποδίδεται στον ρωμαίο συγκλητικό Λούκιους Κάσιους Λονγκίνους Ραβίλα, μπορεί να δώσει κάποιες αρχικές κατευθύνσεις για περαιτέρω έρευνα, αλλά αφενός <b>δεν αποτελεί απόδειξη</b> για τίποτε, και αφετέρου άνετα <b>οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα</b>. Από μόνο του, λοιπόν, είναι περίπου άχρηστο, αν δεν συνοδεύεται από απτά στοιχεία.<br /><br />Πράγμα που δεν πτοεί, βεβαίως, όσους εμφορούνται από τον ευρέως διαδεδομένο συνωμοσιολογικό τρόπο του σκέπτεσθαι. Ως γνωστόν, άλλωστε, οι συνωμοσιολογούντες δεν διατηρούν και πολύ στενές σχέσεις με τον ορθολογισμό: Δολοφονήθηκε ο τάδε πολιτικός; Δεν μπορεί να το έκανε από μόνος του κάποιος παλαβός — θα πρέπει να τον έφαγαν οι δικοί του. Έγινε κάποια μεγάλη τρομοκρατική ενέργεια; Δεν μπορεί να την έκαναν πεντέξι ημιμαθείς φανατικοί — θα πρέπει να έγινε «από μέσα». Προκλήθηκε τσουνάμι; Δεν μπορεί να οφείλεται στο σεισμό που προηγήθηκε — θα πρέπει να έγινε κάποια υποθαλάσσια πυρηνική δοκιμή. Ξέσπασε κάποια νέα επιδημία; Δεν μπορεί να οφείλεται σε τυχαία μετάλλαξη κάποιου ιού — θα πρέπει να την δημιούργησαν οι φαρμακευτικές εταιρίες για να πλουτίσουν. Και όλα αυτά, φυσικά, τα ισχυρίζονται χωρίς κανένα (μα κανένα) στοιχείο.<br /><br />Ειδικά όταν μιλάμε για πολιτική (άλλωστε, τα πάντα είναι πολιτική), δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να εκμεταλλευτούν σε χρόνο μηδέν οποιαδήποτε κατάσταση προκύψει — αυτό δεν σημαίνει σώνει και καλά ότι την δημιούργησαν, διάολε! Αν, δηλαδή, κάποιος πλούσιος θείος μου δολοφονηθεί από κάποιον άγνωστο επειδή του έφαγε τη θέση στο παρκάρισμα, και στη διαθήκη του φαίνομαι εγώ σαν μόνος κληρονόμος, θα αφήσετε όλα τα άλλα στοιχεία στην άκρη και θα έρθετε κατευθείαν να με συλλάβετε;<br /><br />Αν, λοιπόν, δεν είστε σε θέση να αποδείξετε τα όσα λέτε περί «προβοκάτσιας» όποτε γίνεται μια πράξη που οδηγεί τα πράγματα σε δρόμους που δεν σας αρέσουν, σας παρακαλώ πολύ να κρατήσετε την παράνοιά σας για τον εαυτό σας.<br /><br />Πάψτε πια να βιάζετε τη λογική. Λιακόπουλοι καταντήσατε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-768750787573902702?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-71699545225708678972009-10-25T17:12:00.001+02:002009-10-25T17:15:18.794+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SuRrafrxuFI/AAAAAAAAAXs/LtqaVSBvs7k/s1600-h/24102009093.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SuRrafrxuFI/AAAAAAAAAXs/LtqaVSBvs7k/s400/24102009093.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396556356422580306" /></a><br /><br />Φωτό: cyrus, 2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7169954522570867897?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-29468623398317227852009-10-22T01:06:00.004+03:002009-10-22T11:30:00.690+03:00Και η <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2009/07/19.html">Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης</a> συνεχίζεται...<br /><br /><br /><br /><b>Emily Dickinson (1830-1886) - I died for beauty, but was scarce (1890)</b><br /><br /><br />I died for beauty, but was scarce<br />Adjusted in the tomb<br />When one who died for truth was lain<br />In an adjoining room.<br /><br />He questioned softly why I failed?<br />"For beauty", I replied.<br />"And I for truth — the two are one;<br />We brethren, are," he said.<br /><br />And so, as kinsmen, met a night,<br />We talked between the rooms,<br />Until the moss had reached our lips,<br />And covered up our names.<br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Για το ωραίο πέθανα, μα μόλις<br />Που στο μνήμα μού'χα βολευτεί<br />Έναν που γι' αλήθεια πέθανε, <br />Τον βάλανε στο διπλανό κελί.<br /><br />“Γιατί 'σαι δώ;” με ρώτησε<br />“Τ' ωραίο”, τού 'πα εγώ<br />“Για την αλήθεια εγώ — είναι το αυτό<br />Είμαστ' αδέρφια”, απάντησε.<br /><br />Κι έτσι, σα σόι μια νύχτα βρεθήκαμε,<br />Μέσα απ'τον τοίχο μιλήσαμε,<br />Μέχρι που η μούχλα τα χείλη μας έφτασε,<br />Τα ονόματά μας τα σκέπασε.<br /><br /><i>Μετάφραση: EvanT</i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Πέθανα για την ομορφιά,<br />Μα σαν στον τάφο μπήκα<br />Κάποιος για την αλήθεια πέθανε<br />Και τον πλαγιάσαν δίπλα.<br /><br />Με ρώτησε τι έφταιξε;<br />«Η ομορφιά», του είπα.<br />«H αλήθεια εδώ – τα δυο είν’ ένα·<br />Κι εμείς είμαστ’ αδέλφια».<br /><br />Σα συγγενείς τα λέγαμε<br />Μεσ’ από τοίχους, νύχτα,<br />Ώσπου βρύα φτάσαν στα χείλη μας,<br />Και τ’ όνομά μας κρύψαν.<br /><br /><i>Μετάφραση: <a href="http://synas2006.blogspot.com/">synas</a></i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Πέθανα για την ομορφιά, <br />Κι αμέσως σαν στον τάφο μπήκα<br />Κάποιον εβάλαν δίπλα μου<br />Που πέθανε για την αλήθεια.<br /><br />Με ρώτησε απαλά «γιατί;»<br />Του απάντησα «Για την αγάπη».<br />«Για την αλήθεια», είπε, «εγώ—<br />Αυτά τα δυο είναι σαν ένα».<br /><br />Μιλήσαμε σαν συγγενείς <br />Που είχαν χρόνια να βρεθούνε,<br />Ώσπου τα βρύα μας έπνιξαν<br />Και κάλυψαν τα ονόματά μας.<br /><br /><i>Μετάφραση: cyrus</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-2946862339831722785?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-5545487974339346362009-10-14T16:22:00.004+03:002009-10-14T22:21:31.764+03:00Συνέχεια στην <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2009/07/19.html">Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης</a>, με ένα από τα πολλά εξαιρετικα ποιήματα του Γουίτμαν:<br /><br /><br /><b>Walt Whitman (1819-1892) - I Sit and Look Out (1860)</b><br /><br /><br />I sit and look out upon all the sorrows of the world, and upon all oppression and shame,<br /> I hear secret convulsive sobs from young men at anguish with themselves, remorseful after deeds done,<br /> I see in low life the mother misused by her children, dying, neglected, gaunt, desperate,<br /> I see the wife misused by her husband, I see the treacherous seducer of young women,<br /> I mark the ranklings of jealousy and unrequited love attempted to be hid, I see these sights on the earth,<br /> I see the workings of battle, pestilence, tyranny, I see martyrs and prisoners,<br /> I observe a famine at sea, I observe the sailors casting lots who shall be kill'd to preserve the lives of the rest,<br /> I observe the slights and degradations cast by arrogant persons upon laborers, the poor, and upon negroes, and the like;<br /> All these--all the meanness and agony without end I sitting look out upon,<br /> See, hear, and am silent.<br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Κάθομαι και κοιτάζω όλους τους καημούς του κόσμου, όλη την καταπίεση και την ντροπή,<br />Ακούω τους κρυφούς σπασμωδικούς λυγμούς από άντρες νεαρούς σε σύγκρουση με τον εαυτό τους, μετανιωμένους για πράξεις καμωμένες,<br />Βλέπω στη ζωή των ταπεινών την μητέρα που κακομεταχειρίζονται τα παιδιά της, ετοιμοθάνατη, εγκαταλειμμένη, λιπόσαρκη, απελπισμένη,<br />Βλέπω τη γυναίκα που την κακομεταχειρίζεται ο άντρας της, βλέπω τον ύπουλο διαφθορέα των κοριτσιών,<br />Διακρίνω τις διαρκείς πίκρες της ζήλειας και του έρωτα χωρίς ανταπόκριση που πασχίζει να κρυφτεί, αυτές τις εικόνες βλέπω επάνω στη γη,<br />Βλέπω τα έργα της αμάχης, του λοιμού, της τυραννίας, βλέπω μάρτυρες και φυλακισμένους,<br />Παρατηρώ έναν λιμό στη θάλασσα, παρατηρώ τους ναυτικούς που ρίχνουν κλήρο ποιος θα θυσιαστεί για να σωθούν των άλλων οι ζωές,<br />Παρατηρώ τις προσβολές και την υποτίμηση που δείχνουν οι αλαζόνες στους εργάτες, τους φτωχούς, μα και στους νέγρους κι άλλους ομοίως˙<br />Όλα τούτα – όλη την κακία και την ατέλειωτη αγωνία κάθομαι και κοιτάζω,<br />βλέπω, ακούω, και μένω σιωπηλός. <br /><br /><i>Μετάφραση: <a href="http://iphimedea.blogspot.com/">Ιφιμέδεια</a></i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Κάθομαι κι έξω κοιτάζω τη θλίψη του κόσμου, την καταπίεση και τη ντροπή,<br />Ακούω κρυφούς λυγμούς νέων ανθρώπων που παλεύουν με τον εαυτό τους, μετανιωμένοι για τα καμώματά τους,<br />Βλέπω τη φτωχή μάνα που την εκμεταλλεύονται τα παιδιά της, να πεθαίνει παρατημένη, ισχνή, σε απόγνωση,<br />Βλέπω τη σύζυγο να την εκμεταλλεύεται ο άντρας της, βλέπω τον αχρείο εκμαυλιστή νεαρών γυναικών,<br />Παρατηρώ τη ζήλια να κατατρώει και την ανεκπλήρωτη αγάπη να προσπαθεί να κρυφτεί, αυτά βλέπω στη γη,<br />Βλέπω τα έργα του πολέμου, του λοιμού και της τυραννίας, βλέπω μάρτυρες και αιχμαλώτους,<br />Παρατηρώ τον λιμό στη θάλασσα, παρατηρώ τους ναύτες να ρίχνουν κλήρο ποιος θα πεθάνει για να μείνουν στη ζωή οι υπόλοιποι,<br />Παρατηρώ τους υπερόπτες να αδικούν και να υποτιμούν τους εργάτες, τους φτωχούς και τους νέγρους και τους ομοίους τους·<br />Όλα αυτά — όλη την κακία και τον ατέλειωτο πόνο κάθομαι και κοιτάζω,<br />Βλέπω, ακούω και μένω σιωπηλός.<br /><br /><i>Μετάφραση: EvanT</i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Κάθομαι και κοιτάζω του κόσμου έξω όλες τις λύπες, την καταπίεση και το αίσχος<br />Ακούω αγοριών κρυφούς λυγμούς όλο άγχος με τον εαυτό τους, κι όλο μετάνοια για τα πεπραγμένα<br />Βλέπω στα στρώματα τα χαμηλά τη μάνα απ’ τα παιδιά ταπεινωμένη, ημιθανή, απαφημένη, ισχνή, απελπισμένη<br />Βλέπω τη σύζυγο από τον σύζυγο ατιμασμένη, βλέπω τον δόλιο εκμαυλιστή των κοριτσιών,<br />Διακρίνω το δάγκωμα της ζήλιας, την αναπόδοτη αγάπη που να κρυφτεί παλεύει, τις όψεις τούτες βλέπω στη γης απάνω,<br />Βλέπω της μάχης τις επιχειρήσεις, πανδημία, τυραννία, μάρτυρες και αιχμαλώτους βλέπω,<br />Παρακολουθώ στη θάλασσα την πείνα, παρακολουθώ τους ναύτες να ρίχνουνε τον κλήρο να δούνε ποιος θα φαγωθεί, οι άλλοι να μείνουν στη ζωή,<br />Παρακολουθώ μικρούς και ξεπεσμένους θύματα να πέφτουν αλαζόνων, και οι φτωχοί, κι οι μαύροι και οι συναφείς,<br />Όλα αυτά -την αθλιότητα, τα δίχως τέλος βάσανα κάθομαι και κοιτάζω,<br />Βλέπω, ακούω, και σιωπώ.<br /><br /><i>Μετάφραση: <a href="http://synas2006.blogspot.com/">synas</a></i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Κάθομαι και κοιτάζω όλες τις πίκρες του κόσμου, την καταπίεση και την ντροπή,<br />Ακούω κρυφούς σπασμωδικούς λυγμούς να βγαίνουν από νέους που με οδύνη μετανιώσαν για τις πράξεις τους,<br />Βλέπω στις κατώτερες τάξεις τη μάνα να υποφέρει απ’ τα παιδιά της, ετοιμοθάνατη, αγνοημένη, κάτισχνη, απελπισμένη,<br />Βλέπω τη σύζυγο να υποφέρει από το σύζυγό της, βλέπω τον ύπουλο διαφθορέα νέων γυναικών,<br />Αναγνωρίζω το φαρμάκι της ζήλιας και του ανανταπόδοτου έρωτα που προσπαθεί να κρυφτεί, βλέπω αυτό το θέαμα στη γη,<br />Βλέπω τους μηχανισμούς της μάχης, της αρρώστιας, της τυραννίας, βλέπω θύματα και φυλακισμένους,<br />Παρατηρώ ένα λιμό στη θάλασσα, παρατηρώ τους ναύτες να ρίχνουν κλήρο να δουν ποιος θα πεθάνει για να κρατήσει τους άλλους στη ζωή,<br />Παρατηρώ τις προσβολές και την ταπείνωση από τους αλαζόνες προς τους εργάτες, τους φτωχούς, τους νέγρους, κι άλλους τέτοιους·<br />Όλα αυτά — την ευτέλεια και την αγωνία δίχως τέλος — κάθομαι και τα κοιτάζω,<br />Βλέπω, ακούω, και σωπαίνω.<br /><br /><i>Μετάφραση: cyrus</i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />[Η επόμενη ανάρτηση της Ιστοσυνάντησης θα γίνει την Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου, με το ποίημα της Ντίκινσον, στο οποίο άλλαξα τη στίξη μετά από υπόδειξη της Ιφιμέδειας.]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-554548797433934636?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-77563526877324887402009-10-09T09:58:00.003+03:002009-10-09T10:07:14.493+03:00Μετά τις εκλογές (τις οποίες δεν θα σχολιάσω, καθώς άλλοι το έχουν κάνει πολύ καλά), θα συνεχίσουμε κανονικά την <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2009/07/19.html">Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης</a>. Την Τετάρτη, λοιπόν, στις 14 Οκτωβρίου, θα ασχοληθούμε με το ποίημα του Whitman. Όπως πάντα, περιμένω τις μεταφράσεις σας στη διεύθυνση του προφίλ.<br /><br />Ως τότε, υγιαίνετε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7756352687732488740?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-55908189460372515062009-09-26T00:08:00.001+03:002009-09-26T00:10:21.218+03:00Ο εξαιρετικά επιτυχημένος όρος «Λερναίοι Μύθοι» είναι, αν δεν κάνω λάθος, εφεύρημα του <a href="http://sarantakos.wordpress.com/">Νίκου Σαραντάκου</a>, και αποτελεί σαφή αναφορά στο γνωστό άθλο του Ηρακλή: όπως ακριβώς, στην περίπτωση της Λερναίας Ύδρας, ο ήρωας έκοβε ένα κεφάλι και αμέσως φύτρωναν δύο στη θέση του, έτσι και στην περίπτωση των Λερναίων Μύθων βγαίνει κάποιος και τους καταρρίπτει, μόνο και μόνο για να τους ξαναβρεί μπροστά του ξανά και ξανά, όλο και συχνότερα.<br /><br />Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, φυσικά, αλλά μερικές φορές ο τρόπος διάδοσης του μύθου είναι ιδιαίτερα ανησυχητικός.<br /><br />Με επισκέφτηκε χτες ο ανεψιός μου, που μόλις ξεκίνησε την Α’ Γυμνασίου, και κάποια στιγμή, ενώ μιλούσαμε για το λάπτοπ που πρόκειται να πάρει, με ρωτάει:<br /><br />«Έχεις ακούσει για το Πείραμα της Φιλαδέλφειας;»<br /><br />Αμέσως τα σκεπτικιστικά μου αντανακλαστικά με έβαλαν σε κατάσταση συναγερμού.<br /><br />«Ναι, γιατί;»<br /><br />«Ο καθηγητής μας στην Πληροφορική μας είπε γι’ αυτό σήμερα, και για το πλοίο που εξαφανίστηκε».<br /><br />Φυσικά, κάθησα και του εξήγησα πως κανένα πλοίο δεν εξαφανίστηκε, και πως όλο αυτό το σενάριο είναι, πολύ απλά, ένας μύθος που βασίστηκε στα πειράματα που γίνονταν τότε για να κάνουν τα πλοία αόρατα για τα εχθρικά ραντάρ και για τις εχθρικές μαγνητικές τορπίλες.<br /><br />Πόσα, όμως, από τα παιδιά που άκουσαν αυτή την ανοησία, είχαν στη διάθεσή τους έναν κολλημένο θείο που εδώ και χρόνια έχει σαν αγαπημένο του χόμπι να παρακολουθεί την υποκουλτούρα;<br /><br />Ελάχιστα, τολμώ να πω, κι αυτή η σκέψη με γέμισε τρόμο για το τι σαχλαμάρες μπορεί να ακούνε τα παιδιά καθημερινά στη σχολική τάξη από το στόμα ανθρώπων των οποίων την κρίση εμπιστεύονται απόλυτα (μέχρι κάποια ηλικία, τουλάχιστον).<br /><br /><a href="http://www.skepdic.com/philadel.html">Δεν υπήρξε</a>, λοιπόν, κανένα «Πείραμα της Φιλαδέλφειας». Δεν εξαφανίστηκε κανένα πλοίο, ούτε επανεμφανίστηκε πολλά μίλια μακριά, ούτε τρελάθηκαν οι ναύτες του — όλα αυτά κινούνται στο χώρο της νοσηρής φαντασίας, εξίσου νοσηρής με την ευπιστία όσων αποδέχονται ως αληθινές αφηγήσεις για τις οποίες δεν υπήρξε ποτέ η παραμικρή απόδειξη.<br /><br />Οι Λερναίοι Μύθοι αναπαράγονται άκριτα κι ασταμάτητα, σε περιοδικά, εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις (και τα τελευταία 15 χρόνια και στο διαδίκτυο), και αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ. Η μόνη μας ελπίδα είναι να μην σταματήσει ποτέ ούτε η απομυθοποίηση. Εκείνοι θα ακούγονται συνέχεια, έτσι κι αλλιώς, ας ακουγόμαστε τουλάχιστον κι εμείς λίγο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-5590818946037251506?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-79738046737210285432009-09-21T16:23:00.005+03:002009-09-22T22:16:22.795+03:00Ξεκινάμε, λοιπόν, την Ε' Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης, εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Αντί να ασχολούμαστε με τα ντιμπέιτ, θα το ρίξουμε στην ποίηση, πράγμα μάλλον υγιές, νομίζω...<br /><br /><br /><b>John Keats (1795-1821) - This living hand (1819)</b><br /><br />This living hand, now warm and capable<br />Of earnest grasping, would, if it were cold<br />And in the icy silence of the tomb,<br />So haunt thy days and chill thy dreaming nights<br />That thou wouldst wish thine own heart dry of blood<br />So in my veins red life might stream again,<br />And thou be conscience-calmed—see here it is—<br />I hold it towards you.<br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Το χέρι αυτό το ζωντανό, τώρα ζεστό και ικανό<br />να νιώθει, αν ήταν κρύο<br />και μεσ’ την παγερή σιωπή του τάφου,<br />τόσο πολύ θα στοίχειωνε τις μέρες σου, θα πάγωνε τις νύχτες τα όνειρά σου<br />που θα ευχόσουν η δική σου η καρδιά να στράγγιζε από αίμα<br />ώστε στις φλέβες τις δικές μου να έτρεχε ξανά κόκκινη ζωή,<br />και τότε θα ηρεμούσες –να, δες το-<br />σε σένα εγώ το τείνω.<br /><br /><i>Μετάφραση: <a href="http://iphimedea.blogspot.com/">Ιφιμέδεια</a></i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Το χέρι αυτό το ζωντανό, ζεστό και ικανό<br />γερά ν'αδράξει, που αν ήταν κρύο<br />και στην ψυχρή σιωπή του τάφου μέσα,<br />τόσο θα στοίχειωνε τις μέρες και θα πάγωνε τα βραδινά σου όνειρα,<br />που θά'λεγες κάλλιο η καρδιά σου αίμα να μην είχε,<br />ώστε ζωή κόκκινη στις φλέβες μου να τρέξει πάλι<br />κι ήσυχη νά'χεις τη συνείδησή σου – να, δες –<br />σε σένα το προσφέρω.<br /><br /><i>Μετάφραση: EvanT</i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Αυτό το χέρι, ακόμη ζωντανό, ακόμη ζεστό και ικανό<br />Να νιώθει και ν’ αδράχνει, αν ήταν κρύο, παγερό<br />Από του τάφου την παγωμένη σιωπή <br />Τις μέρες σου θα στοίχειωνε, τις νύχτες σου θα πάγωνε και τα όνειρα σου, τόσο<br />Που να εύχεσαι να στέγνωνε από αίμα η καρδιά σου<br />Και να ΄τρεχε στις φλέβες μου και πάλι κόκκινη η ζωή<br />Ήσυχη θα΄ταν τότε η συνείδηση σου. Ιδού! Εδώ είναι για σένα το χέρι αυτό<br />Σε σένα το τείνω.<br /><br /><i>Μετάφραση: <a href="http://ioudas.com/">Ioudas</a></i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Το χέρι αυτό, που τώρα πάλλεται από θέρμη και μπορεί<br />με δύναμη ν' αρπάζει, ακόμα κι αν παγωμένο ήταν<br />και μεσ' σε τάφου νεκρική σιωπή<br />το ίδιο θα στοίχειωνε τις μέρες σου και θα΄φερνε ανατριχίλα στα όνειρά σου<br />τόσο που θα ευχόσουν η καρδιά σου να στράγγιζε από αίμα<br />και στις φλέβες μου κόκκινη η ζωή ν' αρχίσει να ξανακυλά<br />για νάσαι αναπαυμένη στη συνείδηση-να δες, εδώ είναι-<br />κι είναι δικό σου.<br /><br /><i>Μετάφραση: <a href="http://poetrywhispering.blogspot.com/">Lorelei am Rhein</a></i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Το χέρι αυτό, που ακόμα ζει κι ακόμα τώρα το μπορεί<br />με θέρμη περισσή ν’ αγγίζει, αν ήταν κρύο<br />Και στου τάφου μεσ’ την παγερή σιωπή<br />Θα στοίχειωνε τις μέρες σου, θα μούδιαζε τις νύχτες τα όνειρά σου<br />Έτσι που θα ευχόσουνα να στέρευε το αίμα της καρδιάς<br />Για να κυλήσει πάλι άλικη ζωή στις φλέβες τις δικές μου,<br />Και η ψυχή να γαληνέψει –κοίτα, εδώ μπροστά σου είναι -<br />Το τείνω προς τα σε. <br /><br /><i>Μετάφραση: <a href="http://synas2006.blogspot.com/">synas</a></i><br /><br />_______________________________________<br /><br /><br />Το χέρι αυτό, ζωή τώρα γεμάτο,<br />Θερμό και δυνατό, αν ήταν κρύο<br />Και μες στην παγερή σιωπή του τάφου,<br />Θα στοίχειωνε, τις νύχτες, τα όνειρά σου<br />Και θα ’θελες το αίμα να στραγγίξει<br />Απ’ την καρδιά σου στις δικές μου φλέβες<br />Για να ησυχάσει ο νους σου— έλα, πάρτο— <br />Τ’ απλώνω προς τα σένα.<br /><br /><i>Μετάφραση: cyrus</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7973804673721028543?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-24967723189979685802009-09-20T18:00:00.003+03:002009-09-20T18:11:32.443+03:00Υποτίθεται ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να ελέγχει την είδηση πριν την αναπαραγάγει, και παράλληλα να φροντίζει ώστε η διατύπωση που χρησιμοποιεί να μην παραποιεί το περιεχόμενο και να μη δημιουργεί λάθος εντυπώσεις στον αναγνώστη/ακροατή/θεατή. Και, βέβαια, καλό είναι να μην πετάει προσβλητικές κοτσάνες.<br /><br />(Εντάξει, τώρα που γελάσαμε όλοι μαζί, συνεχίζω.)<br /><br />Τα παραδείγματα που προδίδουν το αντίθετο είναι, φυσικά, πάμπολλα, αλλά ήθελα να αναφερθώ σε δυο πρόσφατα κρούσματα. Το πρώτο είναι η είδηση που διάβασα στο <a href="http://www.tvxs.gr/v21221">TV Χωρίς Σύνορα</a>, και που υπάρχει και σε πολλές ακόμη ενημερωτικές ιστοσελίδες:<br /><br /><i>Ο πρόεδρος του ιατρικού οργανισμού Αustralian Vaccination Network, Meryl Dorey, υποστήριξε ότι το εμβόλιο ενδέχεται να είναι πιο επικίνδυνο από την γρίπη και έκανε έκκληση στην αυστραλιανή κυβέρνηση να μην είναι το εμβόλιο υποχρεωτικό για παιδιά.</i><br /><br />Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα ήταν αυτό το «ιατρικού οργανισμού» — καθότι είναι αδιανόητο ένας ιατρικός οργανισμός να κάνει μια τέτοια ηλίθια δήλωση. Πήγα, λοιπόν, στην ιστοσελίδα αυτού του «ιατρικού οργανισμού» (όχι, δεν βάζω λινκ), όπου διάβασα πως η ομάδα αυτή ιδρύθηκε το 1994 από «γονείς και επαγγελματίες στο χώρο της υγείας».<br /><br />Αυτό το «επαγγελματίες στο χώρο της υγείας» (health professionals) μου φάνηκε κάπως ύποπτο, και τις υποψίες μου τις επιβεβαίωσαν οι ίδιοι:<br /><br /><i>Το Αυστραλιανό Δίκτυο Εμβολιασμού, που εκδίδει το περιοδικό Informed Voice, είναι προσηλωμένο στην άποψη ότι η καλή υγεία μπορεί να επιτευχθεί και να διατηρηθεί χωρίς τη χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων και εμβολίων.<br />[...]<br />Πιστεύουμε ότι η καλή υγεία επιτυγχάνεται με τη σωστή διατροφή, την άσκηση, ένα περιβάλλον και μια οικογένεια γεμάτα αγάπη, και με τη χρήση διαφόρων θεραπευτικών μεθόδων, μεταξύ τους και αλλοπαθητικών φαρμάκων, όταν αυτό είναι απαραίτητο.[...]</i><br /><br />Το ρεπορτάζ, λοιπόν, δίνει την εντύπωση πως κάποιοι ειδικοί επιστήμονες έχουν επιφυλάξεις ως προς τα εμβόλια κατά της γρίπης, και πως αυτή είναι μια έγκυρη άποψη την οποία θα πρέπει να λάβουμε υπόψη, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ομάδα από προπαγανδιστές των εναλλακτικών θεραπειών οι οποίοι προσπαθούν να διαδώσουν την ηλίθια άποψη ότι τα εμβόλια κάνουν κακό και ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός πρέπει να καταργηθεί — προφανώς θεωρούν ότι η ιλαρά και η πολιομυελίτιδα είναι αστεία πράγματα και δεν χρειάζεται να πολυανησυχούμε γι’ αυτά. Ε, κι αν έχουμε και μερικές επιδημίες ακόμα, και πεθάνουν και μερικές χιλιάδες παιδιά από ασθένειες που υποτίθεται πως έχουμε θέσει υπό έλεγχο εδώ και δεκαετίες, έλα μωρέ, και τι έγινε; Σημασία έχει να χτυπήσουμε τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών εταιριών.<br /><br />Α, και «ο πρόεδρος Meryl Dorey» είναι, φυσικά, γυναίκα...<br /><br /><br />Το δεύτερο κρούσμα είναι εντελώς άσχετο, αλλά με έκανε να κοιτάζω αποσβολωμένος το ραδιόφωνο, μην μπορώντας να πιστέψω ότι άκουσα αυτό που άκουσα.<br /><br />Κατά τη ραδιοφωνική περιγραφή του αγώνα μπάσκετ Ισπανίας-Ελλάδας, και ενώ η έκβαση είχε πια κριθεί, ο εκφωνητής, αναφερόμενος σε κάποιο σύνθημα που φώναζαν οι αντίπαλοι οπαδοί, είπε το εξής απίστευτο:<br /><br />«Οι ισπανοί φίλαθλοι δεν φημίζονται για την εφευρετικότητά τους, όπως και γενικότερα οι Ισπανοί δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους.»<br /><br />Συγχαρητήρια, και περαστικά μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-2496772318997968580?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-79796251220744265922009-09-17T15:19:00.006+03:002009-09-21T02:11:39.936+03:00Φίλος πουλάει έπιπλα ΙΚΕΑ (κρεβάτι, κομοδίνο, συρταριέρα, όλα σε μαύρο χρώμα) σε άριστη κατάσταση. Για πληροφορίες, πατήστε: <a href="http://www.sosivio.gr/aggelia/attiki/gia_to_spiti/polountai_epipla_ikea_3173/">εδώ</a>.<br /><br />Επίσης, ο ίδιος φίλος πουλάει αυτοκίνητο Mazda 3 sedan, με μπόλικο εξοπλισμό, στην τιμή των 12.800 ευρώ.<br /><br />Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να στείλει μέιλ στη διεύθυνση του προφίλ μου, κι εγώ θα το προωθήσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7979625122074426592?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-8158408610191056662009-09-12T11:23:00.002+03:002009-09-12T11:30:27.777+03:00Μην ξεχνάτε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2009/07/19.html">Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης</a>, με πέντε ποιήματα του 19ου αιώνα. Αρχίστε να στέλνετε τις μεταφράσεις σας, γιατί η πρώτη ανάρτηση (με το ποίημα του Keats) θα γίνει την άλλη Δευτέρα, στις 21 του μήνα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-815840861019105666?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-75919837129587469082009-09-09T00:09:00.001+03:002009-09-09T00:15:22.534+03:00Η στάση που φοριέται όλο και περισσότερο τελευταία, μεταξύ των ψηφοφόρων, είναι η οργή απέναντι στην πολιτική και τους πολιτικούς, με συνοδευτικό πιάτο τη μεγαλόφωνη δήλωση πως όλοι είναι άχρηστοι και δεν θα ψηφίσουν κανέναν. Αναρωτιέμαι αν αυτοί οι συμπολίτες μας συνειδητοποιούν την πλάνη στην οποία πέφτουν.<br /><br />Πρώτα απ’ όλα, αυτό που συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα δεν είναι πολιτική, με την έννοια της διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων, αλλά επικοινωνιολογία, με την έννοια της διαχείρισης της δημόσιας εικόνας. Η εικόνα είναι το μόνο που ενδιαφέρει τους άρχοντες ημών. Δεν έχει σημασία αν παράγουν έργο ή όχι — σημασία έχει να <b>φαίνεται</b> ότι παράγουν έργο. Δεν έχει σημασία αν κάποια απόφαση που πήραν ή δήλωση που έκαναν είναι σημαντική ή όχι — σημασία έχει να <b>φαίνεται</b> ότι είναι σημαντική. Το να δαιμονοποιεί, λοιπόν, κανείς γενικά την πολιτική δεν ωφελεί ούτε τον ίδιο ούτε την πολιτική.<br /><br />Η δήλωση «όλοι είναι άχρηστοι» αποτελεί γενίκευση — και, ως εκ τούτου, είναι λάθος. Αντί να φωνάζεις εναντίον όλων, καλύτερο θα ήταν να εντοπίσεις ποιοι, ακριβώς, είναι άχρηστοι, και γιατί· και, φυσικά, να μην τους ψηφίσεις, αλλά να προτιμήσεις άλλους. Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει να έχει ξεπεράσει κανείς το βρεφικό στάδιο του ψηφοφόρου: αυτό κατά το οποίο ψηφίζει μόνο τους υποψήφιους που του είναι οικείοι γιατί τους έχει δει κατ’ επανάληψη στην τηλεόραση. Όσο και να φωνάζεις πως όλοι είναι ίδιοι, δεν είναι. Κατ’ αρχήν, δεν μπορείς να το ξέρεις αυτό, γιατί δεν τους ξέρεις όλους. Δοκίμασε μια φορά να ψηφίσεις και κάποιον άλλον, διάολε — δεν θα πάθεις τίποτα χειρότερο απ’ αυτό που παθαίνεις τόσα χρόνια που εμπιστεύεσαι τους ίδιους και τους ίδιους...<br /><br />Η πρόθεση της μη ψήφου είναι, ως γνωστόν, <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2007/08/blog-post_28.html">το κερασάκι στην τούρτα</a>. Το έχουμε ξαναπεί και δεν θα κουραστούμε να το λέμε: αν θέλετε σώνει και καλά από χόμπι να ρίξετε λευκό, ή άκυρο, ή να πάτε εκδρομή, κάντε το και στο καλό κι αέρας στα πανιά σας. Αλλά, αν θέλετε να το κάνετε αυτό για να διαμαρτυρηθείτε, πλανάσθε πλάνην οικτράν, μια που η στάση σας βοηθά πάνω απ’ όλα τα δυο μεγάλα κόμματα — τα οποία, ας μην ξεχνιόμαστε, κυβερνούν εναλλάξ εδώ και τόσα χρόνια και είναι κυρίως υπεύθυνα για την κατάντια που βλέπετε γύρω σας. <br /><br />Σας νιώθω απόλυτα όταν λέτε πως δεν σας εκφράζει κανείς: έτσι περίπου νιώθω κι εγώ. Θα μπορούσα να βρω διάφορες προφάσεις (ή και σοβαρές αιτιάσεις) για να μη δώσω την ψήφο μου σε κανέναν. Παρόλα αυτά, τελικά κάποιον θα επιλέξω, γιατί, όπως και να το δει κανείς, η μόνη εκδήλωση διαμαρτυρίας που μπορεί να πιάσει τόπο στις εκλογές είναι η ψήφος σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα πλην των δυο μεγάλων. Έστω και με μισή καρδιά.<br /><br />Το αντίθετο, όπως και να το ντύσεις, είναι απάθεια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7591983712958746908?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-46756763400636513052009-09-04T18:07:00.002+03:002009-09-04T18:20:50.908+03:00<i>Υπάρχουν δυο τρόποι να περάσεις απροβλημάτιστα τη ζωή σου: να πιστεύεις τα πάντα ή να δυσπιστείς απέναντι στα πάντα. Και οι δυο αυτοί τρόποι μας απαλλάσσουν από το να σκεφτόμαστε.</i><br /><br />Άλφρεντ Κορζίμπσκι (1879-1950), πολωνοαμερικανός γλωσσολόγος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-4675676340063651305?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-69389351918948818622009-08-27T11:34:00.002+03:002009-08-27T11:38:16.947+03:00Πήγα χθες να δω τη νέα ταινία με τον Χάρι Πότερ. Καλή ήταν, και χορταστικά μεγάλη. Πολλοί απ' όσους είχαν διαβάσει το βιβλίο, βέβαια, δεν ενθουσιάστηκαν καθόλου – πράγμα που συμβαίνει συχνά με τα βιβλία που γίνονται ταινίες (το βιβλίο είναι σχεδόν πάντοτε ανώτερο).<br /><br />Η επαγγελματική διαστροφή, όμως, με συνόδεψε και στην κινηματογραφική αίθουσα: παρόλο που η προσοχή μου ήταν στραμμένη στα διαδραματιζόμενα επί της οθόνης (εντάξει, θα τη συγκρατήσω την καθαρεύουσα), τα (ευτυχώς λίγα) μεταφραστικά λάθη με έκαναν να τινάζομαι σαν να με είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα. Πρέπει να την κοιτάξω αυτήν τη νεύρωση.<br /><br />Έτσι, το “supper party” έγινε “σούπερ πάρτι”, σε ένα σημείο η λέξη “one” μεταφράστηκε σαν αριθμητικό, ενώ είχε την έννοια του αόριστου άρθρου (αλλοιώνοντας έτσι σημαντικά το νόημα της φράσης), και σε ένα άλλο σημείο ο μεταφραστής έγραψε ακριβώς το αντίθετο απ' ό,τι είχε πει ο ηθοποιός – το “not unlike you” έγινε “όχι σαν εσένα”, πράγμα που, εκτός από το ότι παραπλανούσε τον θεατή, δεν έβγαζε και νόημα στη συγκεκριμένη σκηνή.<br /><br />Αυτό μου θύμισε ότι κάποια στιγμή πρέπει να ξαναδώ την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, όπου θυμάμαι πως υπήρχαν αρκετά μαργαριτάρια.<br /><br />Το θέμα είναι πού να βρω αυτές τις δώδεκα ώρες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6938935191894881862?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-44397839652616796502009-07-16T21:16:00.002+03:002009-07-17T01:20:59.664+03:00Είδα στην <a href="http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_15/07/2009_288916">Καθημερινή</a> (και στην <a href="http://panosz.wordpress.com/2009/07/15/gay_couples/">Καλύβα του Πάνου</a>) την είδηση ότι η Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης της Βουλής απέρριψε την πρόταση νόμου που κατέθεσε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (και υποστήριξε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) για τη θεσμοθέτηση «συμφώνου συμβίωσης» ανάμεσα σε άτομα αντιθέτου ή ιδίου φύλου.<br /><br />Για άλλη μια φορά, μου έκανε τεράστια εντύπωση (πράγμα που αποτελεί προσωπικό μου ελάττωμα) η ανικανότητα πολλών από τους «ηγέτες του έθνους» να αρθρώσουν μη ανόητο λόγο. Δεν περιμένω κανένα βάθος σκέψης από αυτούς, ούτε και κανένα εύρος οπτικού πεδίου, αλλά (ως αθεράπευτα αισιόδοξος εν γένει, καίτοι εξαιρετικά απαισιόδοξος για το μέλλον τούτης εδώ της μικρής ευρωπαϊκής γωνιάς) διατηρώ πάντοτε την ελπίδα να τους ακούσω κάποτε να μιλάνε με στοιχειώδη, έστω, λογική. Όπως ήταν φυσικό, απογοητεύτηκα και πάλι.<br /><br />Η κ. Παπακώστα έδωσε ρεσιτάλ παραλογισμού, αποκαλώντας την πρόταση νόμου «αντιφατική», γιατί, λέει, <br /><br /><i>από τη μια θεωρεί ότι οι ομοφυλόφιλοι «δεν ζουν υπό το καθεστώς ισότητας δικαιωμάτων» και από την άλλη, παραδέχεται στην εισηγητική έκθεση, πως από το 2005, ισχύει ο νόμος 3304/2005 που απαγορεύει κάθε διάκριση με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό στους χώρους εργασίας.</i><br /><br />Αυτή είναι η κλασική λογική πλάνη γνωστή ως non sequitur, ή, επί το ελληνικότερον, «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει». Τι σχέση έχει η απαγόρευση διακρίσεων στους χώρους εργασίας με το δίκαιο αίτημα για νομική αναγνώριση της συμβίωσης δυο ανθρώπων; Διαβάζοντας αυτά τα λόγια της κ. Παπακώστα, η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο νου ήταν «κουκουρούκου». Γιατί, άραγε;<br /><br />Αλλά η ατρόμητη βουλευτίνα της Ν.Δ. συνέχισε το ρεσιτάλ της με την επισήμανση ότι η πρόταση νόμου είναι, λέει,<br /><br /><i>πρόχειρη και επιπόλαιη, διότι δεν είναι προϊόν μιας σοβαρής διαβούλευσης, αλλά μιας αδικαιολόγητης πρεμούρας να έλθει κατά τη διάρκεια του θερινού τμήματος της Βουλής.</i><br /><br />Τι μας λέει εδώ η κ. Παπακώστα; Μας λέει ότι ένα τόσο σοβαρό θέμα θα έπρεπε να έρθει σε ολομέλεια, και όχι σε θερινό τμήμα. Μα, τότε, γιατί υπάρχουν τα θερινά τμήματα της Βουλής; Για να δείχνετε στο πόπολο ότι, και καλά, εργάζεστε, αλλά όταν πρέπει να πάρετε μια σημαντική απόφαση το γυρνάτε στο «α, δεν ξέρω, να βρεθούμε όλοι μαζί να το συζητήσουμε»; Ε, τότε, παρατήστε καλύτερα τις υποκρισίες και κλείστε τη Βουλή για ένα ολόκληρο τρίμηνο. Τώρα που το σκέφτομαι, γιατί δεν θεσμοθετείτε γενική τρίμηνη αργία κάθε καλοκαίρι; Έτσι κι αλλιώς, αυτή η χώρα δεν παράγει τίποτε. Αλλά, ξέχασα, «παράγει πολιτισμό»...<br /><br />Η κ. Μελά, που πήρε τη σκυτάλη εκ μέρους του Κ.Κ.Ε., ανέβασε τον πήχυ του παραλογισμού σε δυσθεώρητα ύψη, λέγοντας το αμίμητο<br /><br /><i>ο γάμος έχει να κάνει κύρια με την διαιώνιση του είδους και την προστασία των παιδιών και όχι με την σεξουαλική σχέση, ή τη σχέση συντροφικότητας και αγάπης. Εμείς δεν βλέπουμε το λόγο να ενταχθούν τα ομόφυλα ζευγάρια στο σύμφωνο συμβίωσης.</i><br /><br />Κατ’ αρχάς, συγγνώμη, αλλά η διαιώνιση του είδους έχει να κάνει με το γαμήσι, όχι με το γάμο. Κι εγώ ο πτωχός νόμιζα πως αυτά τα δύο είναι ταυτόσημα μόνο μέσα σε κολλημένα μυαλά επιπέδου Ανθίμου. Άλλο ένα τραγικό λάθος εκ μέρους μου, για το οποίο ζητώ ταπεινά συγγνώμη. Επίσης, ο γάμος μπορεί να μην αποτελεί εγγύηση συντροφικότητας και αγάπης, είναι όμως μια πολύ χρήσιμη σύμβαση που δηλώνει προς το κράτος ότι, ξέρεις, μεγάλε, εμείς οι δυο αγαπιόμαστε (ή έτσι λέμε, εσένα δεν σε αφορά το θέμα), θέλουμε να είμαστε μαζί, να ανοίξουμε σπιτικό, κ.τ.λ., και θέλουμε να μας κατοχυρώσεις τα σχετικά δικαιώματα που έχουν κι όλοι οι άλλοι που σου δηλώνουν το ίδιο πράγμα. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος να ενταχθούν τα ομόφυλα ζευγάρια στο σύμφωνο συμβίωσης. Εσείς, βέβαια, δεν τον βλέπετε – έχετε συνηθίσει τόσα χρόνια στις παρωπίδες σας και αρνείστε πεισματικά να τις βγάλετε.<br /><br />Πολύ μου άρεσε και η συνέχεια της κ. Μελά:<br /><br /><i>Δεν μπορούμε να μιλάμε για συναισθηματικούς δεσμούς, όταν συμμετέχουμε στο Σύμφωνο Σένγκεν και στους πολέμους, που τους αγνοούν.</i><br /><br />Αυτό μου θυμίζει τη λογική πλάνη της «επίκλησης στον Χίτλερ». Είναι ένας και τον κατηγορούν για φόνο. Και η υπεράσπισή του είναι «εντάξει, σκότωσα έναν άνθρωπο, αλλά τι ασχολείστε με μένα; Εδώ ο Χίτλερ σκότωσε τόσα εκατομμύρια». Σύμφωνα με την (κυριολεκτικά) ολοκληρωτική λογική του Κ.Κ.Ε., μόνο οι ολοκληρωτικές λύσεις έχουν νόημα – όλα τα άλλα είναι ημίμετρα, και δεν έχει νόημα να ασχολούμαστε. Τι να πει κανείς...<br /><br />Από τη σούπα του ανορθολογισμού δεν θα μπορούσε, βέβαια, να λείπει και ο εκπρόσωπος των Συνηγερμένων Ορθοδόξων Λαϊκιστών, ο οποίος έβαλε μπροστά τη μασημένη, πια, κασέτα (η ψηφιακή τεχνολογία είναι του Διαβόλου, ως γνωστόν...) και άρχισε να γκρινιάζει:<br /><br /><i>Δεν μας έφτανε η κατάντια της Ελλάδας, φτάσαμε να πυροβολούμε και την ίδια την οικογένεια.</i><br /><br />Τώρα, πώς, ακριβώς, «πυροβολούμε» την οικογένεια με το να αναγνωρίσουμε στα ομόφυλα ζευγάρια το δικαίωμα να επισημοποιούν τη σχέση τους, αυτό το ξέρουν μόνο οι φανατικοί τω πνεύματι, γιατί εμείς οι υπόλοιποι ουδόλως το αντιλαμβανόμεθα.<br /><br />Και ο Συνηγερμένος Ορθόδοξος Λαϊκιστής κ. Γεωργίου συνέχισε λέγοντας πως οι ομοφυλόφιλοι είναι «ισότιμοι πολίτες» (μάλλον γι’ αυτό τους αρνήθηκε ένα δικαίωμα που έχουν όλοι οι άλλοι πολίτες...), οι οποίοι<br /><br /><i>αν θέλουν με την διαφορετικότητά τους να διακωμωδήσουν τα μυστήρια ημών των υπολοίπων, ίσως να διασκεδάσουν την καθημερινότητά μας, με όλα αυτά που ακούμε, άνδρες να φοράνε νυφικό και άλλα.</i><br /><br />Εδώ έχουμε ένα δυνατό συνδυασμό ασχετοσύνης (μόνο ο θρησκευτικός γάμος αποτελεί «μυστήριο», εδώ μιλάμε για «σύμφωνο συμβίωσης») και κακόγουστου παιδικού (ούτε καν εφηβικού) χιούμορ. Ο εν λόγω συνδυασμός αποτελεί σήμα κατατεθέν του συγκεκριμένου κόμματος, και συνήθως συνοδεύεται από μια έντονη ροπή προς τα άνοστα λογοπαίγνια και τον κενολογικό επικολυρισμό:<br /><br /><i>Στην εσχατιά της Βαλκανικής, η οποία πλήττεται από την ανεργία - και ιδίως στις γυναίκες - φθάσαμε να κοινωνούμε με ένα εξώδικο στην γυναίκα με την οποία συμβιώνουμε, να πορευθεί πλέον μόνη στη ζωή. Ποια είναι η παρουσία της κοινωνικής εξυπηρετήσεως με την εφαρμογή όσων προτείνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ;</i><br /><br /><b>Κουκουρούκου...</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-4439783965261679650?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-21660360630464585762009-07-01T00:16:00.004+03:002009-10-14T16:43:07.659+03:00Αργοπορημένοι κι αμετανόητοι επιστρέφουμε για πέμπτη φορά στον τόπο του εγκλήματος, αυτή τη φορά για να εστιάσουμε σε 5 ποιήματα του 19ου αιώνα που «μας μπήκαν στο μάτι». Ελπίζουμε να μας κάνετε την τιμή να στείλετε τη δική σας μεταφραστική εκδοχή στη διεύθυνση που υπάρχει στην ταυτότητα του ιστολογίου.<br /><br />Επειδή δεν τα πάω καλά με τις προθεσμίες (εξάλλου είχα προαναγγείλει αυτή την Ιστοσυνάντηση πριν από αρκετούς μήνες…), να ξέρετε ότι αυτή τη φορά δεν υπάρχει βία: το καλοκαίρι είναι δικό σας — η ανάρτηση των μεταφράσεων θα ξεκινήσει αρχές Σεπτέμβρη.<br /><br />Καλή ανάγνωση, καλή απόλαυση, καλές διακοπές, και καλή μετάφραση…<br /><br /><br /><b>1. John Keats (1795-1821) - This living hand (1819)</b><br /><br />This living hand, now warm and capable<br />Of earnest grasping, would, if it were cold<br />And in the icy silence of the tomb,<br />So haunt thy days and chill thy dreaming nights<br />That thou wouldst wish thine own heart dry of blood<br />So in my veins red life might stream again,<br />And thou be conscience-calmed—see here it is—<br />I hold it towards you.<br /><br /><br /><b>2. Walt Whitman (1819-1892) - I Sit and Look Out (1860)</b><br /><br /> I sit and look out upon all the sorrows of the world, and upon all oppression and shame,<br /> I hear secret convulsive sobs from young men at anguish with themselves, remorseful after deeds done,<br /> I see in low life the mother misused by her children, dying, neglected, gaunt, desperate,<br /> I see the wife misused by her husband, I see the treacherous seducer of young women,<br /> I mark the ranklings of jealousy and unrequited love attempted to be hid, I see these sights on the earth,<br /> I see the workings of battle, pestilence, tyranny, I see martyrs and prisoners,<br /> I observe a famine at sea, I observe the sailors casting lots who shall be kill'd to preserve the lives of the rest,<br /> I observe the slights and degradations cast by arrogant persons upon laborers, the poor, and upon negroes, and the like;<br /> All these--all the meanness and agony without end I sitting look out upon,<br /> See, hear, and am silent.<br /><br /><br /><b>3. Emily Dickinson (1830-1886) - I died for Beauty — but was scarce (1890)</b><br /> <br />I died for beauty, but was scarce<br />Adjusted in the tomb<br />When one who died for truth was lain<br />In an adjoining room.<br /><br />He questioned softly why I failed?<br />"For beauty", I replied.<br />"And I for truth -- the two are one;<br />We brethren, are," he said.<br /><br />And so, as kinsmen, met a night,<br />We talked between the rooms,<br />Until the moss had reached our lips,<br />And covered up our names.<br /><br /><br /><b>4. Christina Rossetti (1830-1894) – Remember (1862)</b><br /><br /> Remember me when I am gone away,<br /> Gone far away into the silent land;<br /> When you can no more hold me by the hand,<br /> Nor I half turn to go yet turning stay.<br /> Remember me when no more, day by day,<br /> You tell me of our future that you planned:<br /> Only remember me; you understand<br /> It will be late to counsel then or pray.<br /> Yet if you should forget me for a while<br /> And afterwards remember, do not grieve:<br /> For if the darkness and corruption leave<br /> A vestige of the thoughts that once I had,<br /> Better by far you should forget and smile<br /> Than that you should remember and be sad.<br /><br /><br /><b>5. Thomas Moore (1779-1852) - Farewell!—but whenever you welcome the hour (1813)</b><br /><br />Farewell! but whenever you welcome the hour<br />Which awakens the night-song of mirth in your bow'r,<br />Then think of the friend who once welcom'd it too,<br />And forgot his own grief to be happy with you.<br />His griefs may return, not a hope may remain,<br />Of the few that have brighten'd his pathway of pain,<br />But he ne'er will forget his short vision that threw<br />Its enchantment around him, while ling'ring with you.<br /><br />And still on that evening, when pleasure fills up<br />To the highest top sparkle each heart and each cup,<br />Where'er my path lies, be it gloomy or bright,<br />My soul, happy friends! shall be with you that night;<br />Shall join in your revels, your sports and your wiles,<br />And return to me, beaming all o'er with your smiles! -- <br />Too blest, if it tells me, that, 'mid the gay cheer,<br />Some kind voice had murmur'd, I wish he were here!<br /><br />Let Fate do her worst, there are relics of joy,<br />Bright dreams of the past, which she cannot destroy;<br />Which come, in the night-time of sorrow and care,<br />And bring back the features that joy us'd to wear.<br />Long, long be my heart with such memories fill'd!<br />Like the vase in which roses have once been distill'd -- <br />You may break, you may ruin the vase if you will,<br />But the scent of the roses will hang round it still.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-2166036063046458576?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-45485267831156024122009-06-25T01:24:00.005+03:002009-06-27T09:52:56.563+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SkKnoVydeBI/AAAAAAAAAXM/YoE2AKPEDlw/s1600-h/colors.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SkKnoVydeBI/AAAAAAAAAXM/YoE2AKPEDlw/s400/colors.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351023618754967570" /></a><br /><br />Δεν πρόκειται για ανάλυση της πολιτικής ταυτότητας απόψεων των δυο μεγάλων κομμάτων, αλλά για μια από τις καλύτερες οπτικές απάτες που έχω δει. Οι γαλάζιες και οι πράσινες σπείρες που φαίνονται στην εικόνα έχουν στην πραγματικότητα το ίδιο χρώμα! Μπορείτε να κατεβάσετε την εικόνα στον υπολογιστή σας και να τη μεγεθύνετε, και θα το διαπιστώσετε με τα μάτια σας. Ή μπορείτε να πάτε στο <a href="http://blogs.discovermagazine.com/badastronomy/2009/06/24/the-blue-and-the-green/">Bad Astronomy</a>, όπου θα βρείτε τη μεγέθυνση έτοιμη.<br /><br />Όπως λέει και ο Phil Plait στο παραπάνω λινκ, μην εμπιστεύεστε απόλυτα τα μάτια σας. Κι αν νομίσετε ποτέ πως είδατε ούφο ή φάντασμα, ξανασκεφτείτε το...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-4548526783115602412?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-16543890171899368212009-06-04T14:26:00.003+03:002009-06-04T14:30:16.877+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SievulnsbHI/AAAAAAAAAXE/exiXazFMTvk/s1600-h/toilet_paper2_perastikos.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 293px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SievulnsbHI/AAAAAAAAAXE/exiXazFMTvk/s400/toilet_paper2_perastikos.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343432697805827186" /></a><br /><br />[Το σκίτσο είναι ευγενική χορηγία του <a href="http://perastikos.blogspot.com/2009/06/blog-post.html">Περαστικού</a>.]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-1654389017189936821?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-64433367756171168772009-06-02T02:08:00.002+03:002009-06-02T02:13:23.782+03:00Βρήκα λίγο χρόνο, κι έτσι έφτιαξα σε pdf και την Τέταρτη Ιστοσυνάντησή μας, που ήταν αφιερωμένη στον E. E. Cummings. Μπορείτε να την κατεβάσετε από <a href="http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/Istosynantisi4.pdf">εδώ</a> ή από τη δεξιά στήλη.<br /><br />Αυτή την περίοδο προσπαθώ (όποτε προλαβαίνω δηλαδή) να καταλήξω στα πέντε ποιήματα της Πέμπτης Ιστοσυνάντησης. Ελπίζω να μην αργήσω πολύ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6443336775617116877?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-69261222148417337302009-05-26T13:04:00.006+03:002009-06-02T09:33:43.251+03:00Με τα αντανακλαστικά Ραν Ταν Πλαν που με χαρακτηρίζουν τελευταία, δηλώνω κι εγώ, μετά τον <a href="http://sarantakos.wordpress.com/2009/05/25/agios/">Νίκο Σαραντάκο</a>, τη συμπαράστασή μου στον <a href="http://yannisharis.blogspot.com/2009/05/blog-post_21.html">Γιάννη Χάρη</a> για την απαράδεκτη αγωγή που έκανε εναντίον του ο Μητροπολίτης Πειραιώς, ο οποίος πριν λίγους μήνες είχε στραφεί και εναντίον του ακτιβιστή Λύο Καλοβυρνά γιατί από τις σελίδες του περιοδικού 10% «τόλμησε» να στηλιτεύσει τις ανοησίες που εκστόμισε ο «Άγιος».<br /><br />Ο κ. Σεραφείμ, σε δηλώσεις του με αφορμή τη δολοφονία του Νίκου Σεργιανόπουλου, είχε πει ότι οι γκέι είναι «ηθικά απονευρωμένοι, με ψυχοπαθολογικές εκτροπές και ψυχασθένειες, με μανία ικανοποιήσεως της ψυχοπαθολογικής των εκτροπής», και ότι «έκαναν αξία ζωής το σωλήνα αποβολής περιττωμάτων». Νομίζω πως κάθε εχέφρων άνθρωπος μπορεί να κρίνει από μόνος του αν και κατά πόσο αυτές οι δηλώσεις τιμούν τον ίδιο τον κ. Σεραφείμ ως άτομο ή τη θέση που κατέχει ως «πνευματικός πατέρας» του ποιμνίου του, ώστε να έχει την απαίτηση να τον σεβαστούν και όλοι οι υπόλοιποι. Εκτός κι αν πιστεύει ότι, ακριβώς λόγω της θέσης του, τα λόγια του δεν πρέπει να υφίστανται καμία κριτική από κανέναν — οπότε περνάμε σε άλλο, εντελώς διαφορετικό, θέμα...<br /><br />Πάντως, αυτό που με ενοχλεί περισσότερο κι από την ομοφοβία του Μητροπολίτη, το ρατσισμό του και τη δικομανία του, είναι η υποκρισία του: βλέπετε, ο «Άγιος» αξιώνει να έχει μόνον <i>ο ίδιος</i> το δικαίωμα να αποκαλεί ψυχοπαθείς τους άλλους — αλλά μόλις κάποιος υπονοήσει οτιδήποτε για τη δική του ψυχική υγεία (όπως έκανε με το γάντι και με το σύνηθες άψογο στιλ του ο Γιάννης Χάρης), τάχα μου προσβάλλεται και ζητάει τα ευρώ με το τσουβάλι.<br /><br />Ε, τότε, να περάσουμε όλοι από κει να ανάψουμε κανένα κεράκι, να βγάλει κανένα φράγκο, ο άνθρωπος, μην τα ζητάει με αγωγές και γίνεται ρεζίλι στο πανελλήνιο...<br /><br /><br />[Ενημέρωση: Ο <a href="http://blog.teleologikos.eu/">JustAnotherGoneOff</a>, που ήταν παρών, μου λέει ότι η δίκη αναβλήθηκε για τον Ιανουάριο του 2010.]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6926122214841733730?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-77066991430244865772009-05-20T20:22:00.004+03:002009-05-21T10:24:46.648+03:00Οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν πάντοτε δεύτερης κατηγορίας, μπας κλας, παιδιά ενός κατώτερου λαού, και οι φετινές φαίνεται πως θα είναι ακόμα χειρότερες. Πληθαίνουν οι φωνές των ανθρώπων που δηλώνουν περίτρανα (ή με περισσή απογοήτευση) πως δεν θα πάνε να ψηφίσουν — όχι γιατί βαριούνται, αλλά γιατί νιώθουν ότι κανείς από τους πολιτικάντηδες δεν τους καταλαβαίνει, και κανείς δεν ασχολείται με τα προβλήματά τους. Και έχουν δίκιο, φυσικά — μόνο που η μέθοδος που επιλέγουν για να δείξουν την αντίδρασή τους είναι πέρα για πέρα λάθος.<br /><br />Κατ’ αρχάς, ας είναι σαφές επιτέλους ότι στην Ελλάδα, τουλάχιστον (δεν ξέρω το κλίμα στις άλλες χώρες), <b>δεν</b> ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές με γνώμονα την ευρωπαϊκή πολιτική, την πορεία της Ευρώπης, τις θέσεις των ευρωπαϊκών κομμάτων στα οποία μετέχουν τα εθνικά κόμματα, ή τίποτα τέτοιο. Ψηφίζουμε εν είδει επίσημου δημοψηφίσματος, απλώς για να δούμε (ή μάλλον να δουν οι πολιτικοί και οι επαγγελματίες δημοσκόποι) πού βρίσκονται τα πράγματα ως προς τα ποσοστά των κομμάτων και την απήχησή τους στο λαό. Πώς αλλιώς εξηγείται το ότι δεν συζητείται πουθενά κανένα ευρωπαϊκό θέμα αλλά οι ομιλούντες και γράφοντες (όσοι έχω δει, ακούσει και διαβάσει εγώ, τουλάχιστον) ασχολούνται με τα ίδια και τα ίδια;<br /><br />Αυτό το γεγονός επιτείνει την ήδη μεγάλη αδιαφορία των πολιτών, και σίγουρα θα ωθήσει ακόμα περισσότερους στην αποχή. Το αποτέλεσμα, κατά τη γνώμη μου, θα είναι μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για όλους μας, καθώς χιλιάδες συμπολίτες μας θα πάνε για μπάνιο εκείνη τη μέρα, νομίζοντας πως έτσι θα έχουν κάνει την προσωπική τους επανάσταση, ενώ το μόνο που θα έχουν καταφέρει είναι να βάλουν το βούτυρο στο ψωμί των δυο μεγάλων κομμάτων (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την κοινοτοπία...).<br /><br />Όπως <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2007/08/blog-post_28.html">έχουμε γράψει και παλιότερα</a>, με την ευκαιρία των εθνικών εκλογών του 2007, η αποχή (όπως και η άκυρη ή λευκή ψήφος) μετριέται αποκλειστικά και μόνο για στατιστικούς λόγους και για να έχουν κάτι παραπάνω να λένε στα τηλεοπτικά πάνελ — στην πράξη, αφαιρούνται την ίδια στιγμή από τον υπολογισμό των ποσοστών. Το αποτέλεσμα θα είναι να αυξηθούν πλασματικά τα ποσοστά όλων των κομμάτων <b>αναλογικά</b>, δηλ. το πρώτο σε ψήφους κόμμα να ωφεληθεί περισσότερο, το δεύτερο κάπως λιγότερο, το τρίτο ακόμα λιγότερο, κ.ο.κ.. Οπότε, εκεί που θα νομίζετε πως με την αποχή σας τους έχετε κάνει τη μούρη κρέας, αυτοί θα δούνε τα ποσοστά τους να κυμαίνονται στα γνωστά επίπεδα (35 με 40 τοις εκατό), παρά τις συνολικά λιγότερες ψήφους, και θα πούνε «ΟΚ, τα κορόιδα παραμένουν κορόιδα — καλά είμαστε»...<br /><br />Αφού νιώθετε όπως νιώθετε (κι εγώ μαζί σας), η λύση είναι να κάνετε το ακριβώς αντίθετο: <b>να πάτε να ψηφίσετε</b> οποιοδήποτε άλλο κόμμα εκτός από τα δυο μεγάλα που κυβερνούν εναλλάξ, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, εδώ και τριάντα τόσα χρόνια. Κάντε τους να τρελαθούν δίνοντας απίθανα ποσοστά σε όλους τους υπόλοιπους, πράγμα που αυτόματα θα μειώσει τα δικά τους ποσοστά — κάντε τα μαθηματικά σύμμαχό σας. Αυτοί, βέβαια, θα βγουν στα πάνελ και θα μιλάνε ψύχραιμα και απαξιωτικά για «ψήφο διαμαρτυρίας» και άλλα τέτοια λόγια ν’ αγαπιόμαστε, αλλά από μέσα τους θα τρέμουν.<br /><br />Απέχοντας, δεν τιμωρείτε αυτούς — τιμωρείτε εαυτούς...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7706699143024486577?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-89195607319391611672009-05-10T17:27:00.003+03:002009-05-10T17:45:51.238+03:00Πριν από περίπου δύο χρόνια (πώς περνάνε τα άτιμα...), είχα αναρτήσει ένα <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2007/01/blog-post_18.html">χαρακτηριστικόν δείγμα γλωσσαμύντορος</a>.<br /><br />Ο τύπος εκείνος, λοιπόν, ξαναχτύπησε, αυτή τη φορά σε αναγγελία κηδείας -- και βρήκε ευκαιρία να εκφράσει τον παρωχημένο, ημιμαθή και συμπλεγματικό διδακτισμό του, δείχνοντας παράλληλα πλήρη ασέβεια στον πόνο των συγγενών του μακαρίτη:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SgbkiWiI-FI/AAAAAAAAAW8/hD6vI5VaJdM/s1600-h/khdeia02.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 362px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SgbkiWiI-FI/AAAAAAAAAW8/hD6vI5VaJdM/s400/khdeia02.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334202087482390610" /></a><br /><br />Τα τελικά "ν" είναι ημίμετρα, αγαπητέ. Βάλε και δυο-τρεις δοτικές, εκεί πέρα, να γουστάρουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8919560731939161167?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-9288833187669246652009-05-04T14:41:00.003+03:002009-05-04T14:47:19.600+03:00...αντί να τον πιάσουμε εμείς.<br /><br />Τρεις λουλουδάτες ταπετσαρίες για το εικονικό σαλονάκι σας, σε ανάλυση 1920x1080.<br /><br />(Κλικ στις εικόνες για να πάρουν το φυσικό τους μέγεθος)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/Sf7VmXMIE6I/AAAAAAAAAW0/rV3bGfOScIk/s1600-h/1080IMGP0116.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 225px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/Sf7VmXMIE6I/AAAAAAAAAW0/rV3bGfOScIk/s400/1080IMGP0116.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331933863889867682" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/Sf7Vl4wg34I/AAAAAAAAAWs/PsXlzNtXDF4/s1600-h/1080IMGP0127.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 225px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/Sf7Vl4wg34I/AAAAAAAAAWs/PsXlzNtXDF4/s400/1080IMGP0127.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331933855720988546" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/Sf7Vl3MurcI/AAAAAAAAAWk/LOP4ekxjZzA/s1600-h/1080IMGP0107.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 225px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/Sf7Vl3MurcI/AAAAAAAAAWk/LOP4ekxjZzA/s400/1080IMGP0107.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331933855302462914" /></a><br /><br />Φωτό: cyrus, 2009.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-928883318766924665?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-63562816090443948362009-04-21T14:12:00.002+03:002009-04-21T15:39:47.080+03:00<i>Όποιος δεν έχει διαβάσει την πολιτεία του Πλάτωνα δεν πρέπει να λέγεται Έλληνας.<br /><br />Όποιος δεν έχει μελετήσει τον Φαίδωνα δεν δικαιούται να ομιλεί περί ψυχής.<br /><br />Κι όποιος δεν έχει εντρυφήσει στο Συμπόσιο καλύτερα να ασχολείται με την αστρολογία και τα γκουρμέ εστιατόρια.</i><br /><br />Αυτά τα ωραία λέει ο συγγραφέας Άρης Σφακιανάκης στο σποτάκι του Σκάι που διαφημίζει τον Πλάτωνα. Και για τα περί ψυχής δεν έχω να πω τίποτε, μια που το θέμα αυτό κινείται στα πλαίσια της μεταφυσικής, η οποία δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Αλλά τα άλλα δύο μου φάνηκαν κάπως περίεργα.<br /><br />Πρώτα απ’ όλα, δυσκολεύομαι να κατανοήσω την αντιδιαστολή του Συμποσίου προς την αστρολογία και τα γκουρμέ εστιατόρια, καθώς και τη σύνδεση των δύο τελευταίων μεταξύ τους. Δηλαδή, το γεγονός ότι κάποιος συνηθίζει να τρώει σε γκουρμέ εστιατόρια σημαίνει πως υιοθετεί τις ανοησίες της αστρολογίας; Αν σε ακούσει ο <a href="http://www.greekgastronomer.com/">Αθήναιος</a>, κύριε Σφακιανάκη μου, δεν σε γλιτώνει ούτε ο ίδιος ο Πλάτωνας. Άλλωστε, το κεντρικό νόημα του Συμποσίου (αν δεν κάνω κανένα τερατώδες λάθος) είναι ότι ο πραγματικός έρωτας είναι ο έρωτας για τη γνώση. Αλλά ο μεν θιασώτης της αστρολογίας μπορεί να σου πει ότι επιζητεί κάποια αρχέγονη γνώση (θα κάνει λάθος, φυσικά, αλλά μπορεί να σου το πει), ο δε γκουρμές (γενική: του γκουρμέ) θα σου πει ότι η γευσιγνωσία είναι όχι μόνο γνώση, αλλά και ένα είδος αυτογνωσίας. Πολύ θα μου άρεσε μια τέτοια αντιπαράθεση σε επίπεδο ιδεών…<br /><br />Πάντως, πρέπει να ομολογήσω ότι το πρώτο τσιτάτο το βρίσκω ανυπέρβλητο. Ώστε αν δεν έχεις διαβάσει την Πολιτεία, δεν πρέπει να λέγεσαι Έλληνας. Ώστε η ελληνική παιδεία εξαντλείται σε ένα και μόνο έργο, και μάλιστα αμφισβητούμενης πολιτικής αξίας. Ώστε οι υπόλοιποι είναι πλέμπα που απλώς τυχαίνει να ζει στον Ελλαδικό χώρο. Πολύ μου αρέσει αυτό, και έχω να προτείνω και άλλα ανάλογα τσιτάτα:<br /><br />Αν δεν έχεις κλάψει βλέποντας τον Ζαγοράκη να σηκώνει την κούπα, δεν πρέπει να λέγεσαι Έλληνας.<br /><br />Αν δεν έχεις πάει σε συναυλία του Νταλάρα, δεν πρέπει να λέγεσαι Έλληνας.<br /><br />Αν δεν έχεις ψηφίσει ΛΑ(ρισαϊκό) Ο(ρθοδοντικό) Σ(ύλλογο), δεν πρέπει να λέγεσαι Έλληνας.<br /><br />Αν δεν κάνεις τουλάχιστον τρία παιδιά, δεν πρέπει να λέγεσαι Έλληνας.<br /><br />Αν δεν νηστεύεις το Πάσχα, δεν πρέπει να λέγεσαι Έλληνας.<br /><br />Αν δεν έχεις καταπατήσει τουλάχιστον δέκα στρέμματα δασικής έκτασης, δεν πρέπει να λέγεσαι Έλληνας.<br /><br />Αν δεν πετάς τα σκουπίδια σου από το μπαλκόνι, δεν πρέπει να λέγεσαι Έλληνας.<br /><br />Αν δεν τα σπας κάθε Σάββατο στα σκυλάδικα, δεν πρέπει να λέγεσαι Έλληνας.<br /><br />Αν δεν ξέρεις απέξω τα βιβλία της Αγίας Γραφής, δεν πρέπει να λέγεσαι Έλληνας.<br /><br />Κάντε κι εσείς τα δικά σας τσιτάτα — όσο πιο παράλογα, τόσο το καλύτερο.<br /><br />Ο καημένος ο Πλάτωνας έχει ήδη υποφέρει πάρα πολύ στα χέρια διάφορων Ατλαντιδομανών, αρχαιολατρών, συνομωσιολάγνων κ.τ.λ. — αλλά τέτοιο πισώπλατο χτύπημα δεν το περίμενα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6356281609044394836?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-1084340012719483472009-04-17T03:00:00.003+03:002009-04-17T03:19:26.209+03:00Προχτές που περπατούσα στο κέντρο της πόλης, είδα δυο πεζούς να στέκονται σε ένα φανάρι και να περιμένουν για να περάσουν απέναντι. Δίπλα τους, περίμενε κι ένας σκύλος, που η γενικότερη εμφάνισή του πρόδιδε πως ήταν αδέσποτος. Η ροή των αυτοκινήτων παρουσίασε ένα μικρό κενό, και οι δυο πεζοί, θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιοτητα, πέρασαν με γρήγορο βήμα απέναντι. Ο σκύλος έκανε να ξεκινήσει κι αυτός, αλλά κοντοστάθηκε, κοίταξε το φανάρι, το οποίο φυσικά ήταν κόκκινο για τους πεζούς, και περίμενε. Μόλις το φανάρι έγινε πράσινο, ο σκύλος πέρασε το δρόμο χωρίς να βιάζεται καθόλου, και συνέχισε τη γεμάτη εμπειρίες μέρα του.<br /><br />Τώρα πια, όταν μπαίνω στον πειρασμό να χαρακτηρίσω κάποιον "ζώον" (πράγμα που δυστυχώς μου συμβαίνει συχνά), θυμάμαι αυτή τη σκηνή και σκέφτομαι ότι έτσι προσβάλλω τα ζώα. Η γνωστή λέξη που αρχίζει από "μ" και τελειώνει σε "αλάκας" είναι πολύ πιο δίκαιη και πολύ πιο ταιριαστή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-108434001271948347?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-87625888474074192342009-04-07T13:38:00.002+03:002009-04-07T14:04:03.944+03:00<i>Λες κι ο Θεός τους έκανε φάρσα. Μετά το σεισμό, έριξε καταρρακτώδη βροχή.</i><br /><br />Ενίοτε, ξέρετε, γίνονται σεισμοί. Ο σεισμός είναι φυσικό φαινόμενο — δυσάρεστο για μας, αλλά η φύση είναι πολλές φορές δυσάρεστη.<br /><br />Επίσης, πολύ συχνά, βρέχει — ευτυχώς. Η βροχή είναι επίσης φυσικό φαινόμενο, καθώς και μια από τις βασικές αιτίες που υπάρχει ζωή πάνω σ’ αυτή την πέτρα που περιστρέφεται στο (σχεδόν) κενό.<br /><br />Πόσο μυαλό θέλει για να σκεφτεί κανείς ότι τα δυο αυτά φυσικά φαινόμενα μπορεί και να συμπέσουν;<br /><br />Πότε θα ξεκολλήσετε επιτέλους από αυτή την ανόητη συνήθεια να τα αποδίδετε όλα σε κάποιο υπερφυσικό ον;<br /><br />Όχι, τις φυσικές καταστροφές δεν τις επιφέρει κανένας θεός.<br /><br />Όχι, τους ανθρώπους που βγαίνουν ζωντανοί από ένα ατύχημα ή μια εγχείριση δεν τους σώζει κανένας θεός.<br /><br />Όχι, οι συμπτώσεις δεν συνιστούν απόδειξη θείας παρέμβασης.<br /><br />Όχι, δεν μπορείτε να ονομάζετε κάθε συμβάν που δεν μπορείτε να εξηγήσετε «θαύμα».<br /><br />Όχι, οι προσευχές και οι λιτανείες δεν φέρνουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα.<br /><br />Καταλαβαίνω ότι ο ανθρώπινος νους έχει την ανάγκη να προσδίδει σε όλα τα γεγονότα νόημα ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κανένα, ιδίως όταν αυτά συνοδεύονται από ανθρώπινο πόνο, αλλά δοκιμάστε, αν θέλετε, κι ένα εργαλείο που λέγεται «λογική». Αν μάθετε να το χρησιμοποιείτε, θα σας φανεί πολύ χρήσιμο σε αρκετές περιπτώσεις…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8762588847407419234?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-62470111712948691322009-04-03T18:30:00.000+03:002009-04-03T18:32:08.143+03:00Η αφρικανική σκόνη καταλάγιασε, ο ήλιος ξεπρόβαλε ζεστός-ζεστός, και όλοι μαζί, νέοι, γέροι και παιδιά, ντόπιοι, μετανάστες και τουρίστες, βγήκαμε να λιαστούμε ανάμεσα Μοναστηράκι και Θησείο, με θέα την Ακρόπολη.<br /><br />Συναντήθηκα στο σταθμό με ένα φίλο που είχε μόλις γυρίσει από ταξίδι στη μακρινή Ανατολή, και κατηφορίσαμε δύσκολα την Αδριανού με αναγκαστικούς επιδέξιους ελιγμούς ανάμεσα σε πεζούς, μηχανάκια, αυτοκίνητα, πλανόδιους πωλητές, ομπρέλες θαλάσσης και το γνωστό τουριστικό τραινάκι που μετά βίας χωράει ανάμεσα στα γεμάτα πελάτες «τραπεζάκια έξω» και στις γεμάτες πραμάτεια «κουβέρτες χάμω».<br /><br />Καθίσαμε στο μοναδικό τραπέζι που βρήκαμε άδειο σε όλο το δρόμο, και παραγγείλαμε καφέ της συμφοράς και των πέντε ευρώ. Αλλά, βέβαια, σ’ αυτά τα μέρη δεν πληρώνεις την ποιότητα του καφέ (αυτή τη βρίσκεις καλύτερα και φτηνότερα στο σπίτι σου, με τον κατάλληλο εξοπλισμό) — πληρώνεις το συνδυασμό θεάματος-ακροάματος που ξεδιπλώνεται γενναιόδωρα γύρω σου: τα αρχαία, ο ηλεκτρικός, οι κουκουρούκου συζητήσεις των διπλανών, οι κάθε φυλής, χρώματος, φύλου, ρουχισμού και ηλικίας περαστικοί, οι μαύροι με τα πειρατικά ντιβιντί, τα κοριτσάκια με τα στυλό (σπίρτα, πήγα να γράψω…), τα αγοράκια με τους μπαγλαμάδες (φοριούνται πολύ φέτος — τουλάχιστον έξι πέρασαν), οι προαγωγοί των παιδιών που σφύριζαν δήθεν αδιάφοροι λίγο πιο πέρα, ο μουσάτος μποέμ με την κιθάρα που τραγουδούσε (πιο σωστά, εκτελούσε) το «Σ’ ακολουθώ» του Λοΐζου σε φοβερά αργό τέμπο και τρομερά δυνατή φωνή, το μόνο που έλειπε ήταν ένας σκιτσογράφος με καλό χέρι να τα πάρει όλα αυτά και να τα κάνει κόμιξ.<br /><br />Όλα ωραία είναι, όταν είσαι θεατής…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6247011171294869132?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-3505608805322764452009-03-29T13:47:00.004+03:002009-03-29T14:43:23.253+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/pm_aut6RDAY&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/pm_aut6RDAY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />(Άντρας)<br />Ονειρεύομαι ότι σε συναντώ κάτω<br />Στο βαθύτερο σημείο της Γης,<br />Στο Ρήγμα της Μαριάνας,<br />Στον πυθμένα του ωκεανού<br /><br />(Γυναίκα)<br />Ανάμεσα στο Νάνγκα Παρμπάτ, στην Κ2 και στο Έβερεστ<br />Στη στέγη του κόσμου θα σου κάνω το τραπέζι<br />Εκεί που τίποτα δεν θα εμποδίζει το βλέμμα μου<br />Όταν έρθεις, θα σε δω να έρχεσαι από την άκρη της γης<br /><br />(Άντρας)<br />Δεν υπάρχει τίποτε το ενδιαφέρον εδώ<br />Μόνο τα ερείπια της Ατλαντίδας<br /><br />(Μαζί)<br />Αλλά δεν φαίνεσαι πουθενά<br />Και νομίζω πως πια δεν θα 'ρθεις<br /><br />Προσπεράσαμε ο ένας τον άλλο στο όνειρο<br />Εσύ ονειρεύεσαι εμένα, εγώ εσένα<br />Μην ανησυχείς, δεν θα σε ξυπνήσω<br />Πριν ξυπνήσεις<br /><br />(Άντρας)<br />Πάνω απ’ τους πάγους, στο Βόρειο Πόλο,<br />Εκεί θα σε περιμένω<br />Θα σταθώ στον άξονα του κόσμου<br /><br />(Γυναίκα)<br />Από τη Γη του Πυρός θα φτάσω<br />Με κόπο μέσα στ’ όνειρο στον Πόλο<br />Εκεί τα πάντα θα περιστρέφονται γύρω μας<br /><br />(Άντρας)<br />Ο Πολικός Αστέρας είναι ακριβώς από πάνω μου<br /><br />(Γυναίκα)<br />Αυτός είναι ο πόλος, θα περιμένω εδώ<br /><br />(Μαζί)<br />Αλλά κοιτάζω μίλια ολόγυρα<br />Και δεν σε βλέπω πουθενά<br />Βρίσκομαι στο λάθος πόλο<br /><br />Προσπεράσαμε ο ένας τον άλλο στο όνειρο<br />Εσύ ονειρεύεσαι εμένα, εγώ εσένα<br />Μην ανησυχείς, θα σε βρω<br />Πριν ξυπνήσεις<br /><br />Σε παρακαλώ, μη με ξυπνήσεις<br />Μόνο σαν ονειρεύομαι υπάρχεις<br /><br />Εσύ ονειρεύεσαι εμένα, εγώ εσένα<br />Μην ανησυχείς, θα σε βρω<br />Πριν ξυπνήσεις<br />Μες στην παραζάλη του ονείρου<br />Θα σ’ αρπάξω<br />Και θα σε τραβήξω κοντά μου<br />Εσύ ονειρεύεσαι εμένα, εγώ εσένα<br />Ονειρευόμαστε ο ένας τον άλλο ως το ξύπνημα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-350560880532276445?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-49157644039125494362009-03-21T13:57:00.001+02:002009-03-30T09:06:20.100+03:00Σκαλίζοντας ένα συρτάρι αφημένο στην ησυχία του πάρα πολύ καιρό, βρήκα ένα διαφημιστικό φυλλάδιο αντιπροσωπείας στερεοφωνικών που στην πίσω όψη του είχα σημειώσει μεταφραστικά μαργαριτάρια από την τηλεόραση (φυσικά). Η αρχαία και ανυπολόγιστης αξίας περγαμηνή χρονολογείται στο σωτήριον έτος 2001.<br /><br />Εκείνη την εποχή έβλεπα κατά κόρον Star Trek: The Next Generation. Κατανοώ τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετώπιζε ο καταφανώς άσχετος με την επιστημονική φαντασία μεταφραστής, αλλά δεν κατανοώ πώς το «Deflection point minus 4» έγινε «Σημείο ανίχνευσης μείον 4», ούτε πώς η παρόμοια μετέπειτα φράση «Deflection point minus 7» μετατράπηκε σε «Το ελαττωματικό σημείο μεγαλώνει».<br /><br />Λίγο αργότερα, στο ίδιο επεισόδιο, ο κυβερνήτης δίνει την εντολή «Magnification factor 12» για να μεγαλώσει ο συντελεστής μεγέθυνσης της οθόνης, και ο μεταφραστής γράφει «Παράγων [ΟΚ] μεγένθυσης [sic] 12». Πταίσμα, θα μου πείτε, αλλά είναι μια καλή ευκαιρία να υπενθυμίσω ότι ο καλός μεταφραστής οφείλει να ξέρει καλά πάνω απ’ όλα <i>τη δική του</i> γλώσσα.<br /><br />Σε άλλο σημείο, κάποιος αναρωτιέται «What are the odds?» — μιλώντας για το πόσο απίθανο ήταν να συμβεί κάτι — και ο μεταφραστής αναρωτιέται «Ποια είναι τα πλεονεκτήματα;» Έλα ντε…<br /><br />Σε άλλο επεισόδιο, γεμάτο ακατανόητες μεταφραστικές επιλογές, κάποιος χαρακτήρας δίνει σε κάποιον άλλο να πιει αλκοόλ που το έχει αποστάξει μόνος του, λέγοντάς του «It’s good stuff, I distill it myself», το οποίο στα ελληνικά έγινε «Είναι καλό, πίνω κι εγώ».<br /><br />Λίγο πιο κάτω, βρίσκουμε μια αναφορά στην τεχνική ηλεκτρονικής επικοινωνίας γνωστή με το όνομα Amplitude Modulation. Αυτά είναι τα γνωστά μας από το ραδιόφωνο «μεσαία» (ΑΜ). Ο μεταφραστής, για άγνωστους λόγους, τα μετέτρεψε σε «Βραχέα». Ίσως έλπιζε έτσι να έχει καλύτερη λήψη…<br /><br />Τα ακατανόητα φαινόμενα συνεχίζονται: Κάποιος χαρακτήρας, χρησιμοποιώντας αργκό, λέει «He can’t have a date with a broad» — δηλαδή κάτι σαν «δεν μπορεί να βγάλει γκόμενα» [συγγνώμη, κυρίες μου]. Το πώς αυτό έγινε «Δεν μπορεί να εκπέμψει», ακόμα δεν το έχω καταλάβει.<br /><br />Μετά από λίγο, συνεχίζοντας το μάγκικο ύφος, ο ίδιος χαρακτήρας λέει, απαντώντας στις αντιρρήσεις που υπάρχουν στο σχέδιό του: «What do you care, as long as you’re cut in?» — με άλλα λόγια, «τι σε νοιάζει, αφού θα πάρεις κι εσύ μερτικό;» Και το μαγικό χέρι του μεταφραστή έγραψε: «Τι σε νοιάζει, αφού δε δέχεσαι;»<br /><br />Σε άλλο επεισόδιο, κάποιος εξωγήινος λέει «My planet is surrounded by screens». Δεν είμαι σίγουρος αν θυμάμαι καλά το οπτικό μέρος του πράγματος (νομίζω πως ήταν κάποιο δικτυωτό πλέγμα), αλλά σίγουρα ο πλανήτης του δεν ήταν «περικυκλωμένος από οθόνες», όπως ήθελε ο μεταφραστής — αν και αυτό αποτελεί ευσεβή πόθο για πολλούς γκατζετάκηδες της σήμερον…<br /><br />Και, για να τελειώνουμε με το Σταρ Τρεκ, όταν κάποιος λέει «On that day, I shall mourn», σίγουρα δεν εννοεί «Εκείνη τη μέρα, θα ξαναγεννηθώ»…<br /><br />Σε άλλη σειρά, που σχετιζόταν με κωμικές καταστάσεις σε κάποιο περιοδικό μόδας, υπήρχε ο τίτλος «Short skirts for fall», δηλαδή «κοντές φούστες για το φθινόπωρο». Ο μεταφραστής, θέλοντας ίσως να συνεισφέρει στο κωμικόν του πράγματος, έγραψε «Κοντές φούστες για πέσιμο».<br /><br />Αλλού (δεν θυμάμαι πού), υπήρχαν δυο ωραίες συντάξεις — δυστυχώς ούτε καν του ΙΚΑ: «Το Πόρσε του ομιλών» και «Εμπόριο λευκού σαρκός».<br /><br />Ποτέ μου δεν έχω χρησιμοποιήσει «Shower caps», αλλά ακόμα και χωρίς να προστρέξω στο λεξικό μπορώ να φανταστώ τι είναι, και σίγουρα δεν είναι «Αφρόλουτρα».<br /><br />Αντίθετα, έχω φορέσει γαλότσες, και μου κάνει τεράστια εντύπωση που υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν τι είναι. Κάνοντας σαφή αναφορά στη μαφία, ένας χαρακτήρας λέει «You’ll be wearing concrete galoshes», πράγμα που φέρνει στο νου τη γνωστή εικόνα με το τσιμέντο στα πόδια του θύματος και το ρίξιμο στη θάλασσα. Ο μεταφραστής τα αγνόησε όλα αυτά, και απέδωσε τη φράση με το εντελώς ακατανόητο: «Θα κατακτήσεις το γκαλόσις»!!!<br /><br />Αλλού, κάποιος φωνάζει σε μια κοντινή παρέα που κάνει πολύ θόρυβο: «Wanna keep it down over there?» Και ο μεταφραστής λέει: «Θέλετε να μείνετε εδώ;» Όχι, αν είναι να μεταφράζεις έτσι, λέω να αλλάξω κανάλι…<br /><br />Σε συνέντευξη κάποιας σταρ, υπάρχει μια ασάφεια ως προς την ημερομηνία γέννησής της, και η δημοσιογράφος διευκρινίζει «The one in your bio», δηλαδή «η ημερομηνία που υπάρχει στο βιογραφικό σου». Σύμφωνα με το μεταφραστή, όμως, «bio» δεν είναι το βιογραφικό, αλλά οι βιορυθμοί. Έλεγα κι εγώ, γιατί νιώθω πεσμένος σήμερα…<br /><br />Αν συναντήσετε κάπου τη φράση «You would have made a fair psychologist», σίγουρα θα προβληματιστείτε για το πώς θα αποδώσετε καλύτερα τη λέξη «fair», καθώς οι πιθανότητες είναι πολλές. Αλλά τι στο καλό σημαίνει «Θα ήσουν δίκαιος ψυχολόγος»;<br /><br />Τέλος, σε κάποια από τις εξήντα οκτώ (ούτε που ξέρω πόσες είναι) ταινίες της «Μεγάλης των Μπάτσων Σχολής», κάποιος λέει «I’m housebroken», με την (μεταφορική, φυσικά) έννοια ότι είναι υπάκουος και εκπαιδευμένος όπως τα σκυλιά που έχουν μάθει να μην κάνουν την ανάγκη τους μέσα στο σπίτι αλλά να βγαίνουν έξω στη βεράντα ή την αυλή. Και ο (προφανώς άστεγος) μεταφραστής θυμάται τον προσωπικό του πόνο και γράφει: «Δεν έχω σπίτι».<br /><br />Ούτε κι εγώ έχω σπίτι — το γκρέμισα χτυπώντας το κεφάλι μου στον τοίχο…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-4915764403912549436?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-82689729397132240372009-03-18T11:53:00.003+02:002009-03-18T21:35:18.422+02:00Στην Ανοιξιάτικη Κολεξιόν του για το 2009, το Υπουργείο Δικαιοσύνης <a href="http://www.skai.gr/master_story.php?id=114589">προτείνει</a> την κουκούλα, για να ξεχωρίζετε στις διαδηλώσεις και να τραβάτε τα ζηλόφθονα βλέμματα επάνω σας. Ειδικά οι αστυνομικές δυνάμεις θα ξετρελαθούν μαζί σας και θα σας κυνηγούν για ένα αυτόγραφο. Το προϊόν διατίθεται σε πολλά χρώματα και σχέδια, αλλά η γοητεία του κλασικού μαύρου είναι διαχρονική. Τα γυαλιά ηλίου είναι προαιρετικά. Για την περίπτωση κακοκαιρίας, υπάρχει και αδιάβροχη βερσιόν.<br /><br />Στη φωτογραφία, το μοντέλο Σάιρους φορά μαύρη κουκούλα Κάλβιν Κλάιν από μαλλί και λύκρα, και γυαλιά Ρέιμπαν.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/ScDF5HTrNkI/AAAAAAAAAVs/5ZElPpi5Z_g/s1600-h/Picture+13s.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 317px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/ScDF5HTrNkI/AAAAAAAAAVs/5ZElPpi5Z_g/s400/Picture+13s.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314465145301972546" /></a><br /><br /><b>Update:</b> Η <a href="http://banshee-ride.blogspot.com/2009/03/blog-post_4483.html">Banshee</a> έκανε την αντίδραση κίνημα, όπως κι <a href="http://banshee-ride.blogspot.com/2009/03/blog-post_8678.html">άλλοι</a>. Ώρα, λοιπόν, να αναφωνήσουμε αλά Έφη Σαρρή: Φιμώστε μας, φιμώστε μας, στις φυλακές σας χώστε μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8268972939713224037?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-19283766913765438772009-03-08T01:44:00.003+02:002009-03-11T07:40:19.086+02:00Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, παρακολούθησα απόψε το freak show (εκπομπή δεν το λες…) του Χαρδαβέλλα. Τόση συμπυκνωμένη βλακεία δεν βρίσκεις εύκολα — από ένα σημείο και μετά, κινδυνεύει η πνευματική σου υγεία. Μάλλον το ΕΣΡ θα πρέπει να εφεύρει μια καινούργια σήμανση, ειδικά γι’ αυτές τις περιπτώσεις.<br /><br />Κάτι τέτοιο, ας πούμε:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SbMG6wmz-7I/AAAAAAAAAVk/0NDgMkVSVj8/s1600-h/Error+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 256px; height: 256px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SbMG6wmz-7I/AAAAAAAAAVk/0NDgMkVSVj8/s400/Error+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310595992149818290" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-1928376691376543877?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-51506671308413150902009-02-26T12:35:00.003+02:002009-02-26T12:42:46.502+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SaZwxsa2yRI/AAAAAAAAAVU/InsQDLTTFiE/s1600-h/amazing1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SaZwxsa2yRI/AAAAAAAAAVU/InsQDLTTFiE/s400/amazing1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307053209942411538" /></a><br /><br />Ήρθε με μέιλ (φυσικά).<br /><br />Για τους πάσχοντες από αγγλική ανεπάρκεια, ιδού μια μετάφραση (επί το ευγενικότερον):<br /><br />__________________________<br /><br />ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!<br /><br />Προωθήστε αυτό το μήνυμα<br />σε πέντε ανθρώπους<br />και<br />μέσα σε τρία λεπτά<br />δεν θα συμβεί<br />ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ!!!!!<br /><br />Το δοκίμασα <b>δυο φορές</b> και δούλεψε<br /><b>και τις δυο</b>.<br /><br />Δεν συνέβη απολύτως τίποτα!!!<br /><br />ΣΤ' ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ<br /><br />Προωθήστε το. Πρέπει να το μάθουν κι άλλοι.<br />__________________________<br /><br />Επιτέλους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-5150667130841315090?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-91903776127526527372009-02-24T00:29:00.001+02:002009-02-24T00:33:24.204+02:00ΟΚ, τσίμπησα. Και την πρώτη φορά ψήφισα, και τώρα θα ψηφίσω. Αν αφήσει κανείς το μηδενισμό του να τον κυριέψει, τότε μάλλον θα βρει ένα σωρό λόγους να μη συμμετέχει σε όλη αυτή τη διαδικασία, και σίγουρα θα διαπιστώσει, μεταξύ άλλων, ότι «περίπου 40.000» ψήφοι δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση αντιπροσωπευτικό δείγμα. Αλλά όπως και να επιλέξεις να το δεις, σαν επικοινωνιακό παιχνίδι, σαν προσπάθεια αυτοπροβολής του σταθμού, ή σαν απλή αντιγραφή από το BBC, είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα στην οποία καλείται να συμμετάσχει και το κοινό — και φαίνεται πως αυτός είναι πλέον ο δρόμος που σκοπεύει να ακολουθήσει ο Σκάι, προσπαθώντας να κινητοποιήσει τους πολίτες με τρόπους που οι πολιτικοί δεν μπορούν, πλέον, να το κάνουν (βλ. αναδασώσεις, λάμπες, νερό, ρύπανση, κ.τ.λ.).<br /><br />Παρά τη θετική μου άποψη γενικότερα για την ιδέα, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στα αρνητικά που βλέπω στην υλοποίησή της.<br /><br />Κατ’ αρχάς, τα σύντομα σχόλια που συνόδευαν την παρουσίαση των 100 προσώπων ήταν μερικές φορές από γραφικά ως υπερ-υπερβολικά. Αλλά τέλος πάντων. Η ουσία είναι ότι οι ζώντες θα έπρεπε να αποκλειστούν, διότι, πολύ απλά, δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμη την όποια προσφορά τους, ώστε να μπορεί κανείς να τους κρίνει. Ας μην ξεχνάμε ότι «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Τι θα γινόταν, π.χ., στην (υπερβολική, εντάξει) περίπτωση που θα ψηφίζαμε σημαντικότερο Έλληνα κάποιον άνθρωπο που τρία χρόνια αργότερα θα συλλαμβανόταν για παιδεραστία;<br /><br />Μια άλλη κατηγορία ανθρώπων που θα έπρεπε να αποκλειστούν είναι οι «αρχαίοι ημών πρόγονοι». Πέρα από τις όποιες ιδεολογικές, ιστορικές ή πολιτισμικές ενστάσεις μπορεί να έχει κανείς για τη συμπερίληψη των αρχαίων, υπάρχει και ένας άλλος πολύ σημαντικός λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να έχουν αποκλειστεί: είναι άδικη η σύγκριση με τους νεοέλληνες, γιατί η κληρονομιά των αρχαίων Ελλήνων είναι ευρέως αναγνωρισμένη και αποτελεί πλέον κτήμα ολόκληρης της πολιτισμένης ανθρωπότητας, πράγμα που αυτόματα τους θέτει, κατά τη γνώμη μου, εκτός συναγωνισμού.<br /><br />Και βέβαια, είναι στη μέση και η προσωπική οπτική: πιστεύω ότι είναι ηλίθιο να συζητάμε για το ποιος έκανε μεγαλύτερο καλό ή χάρισε μεγαλύτερη προβολή στην Ελλάδα — θεωρώ ότι αυτό που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει είναι το ποιος άνθρωπος, Έλληνας στην καταγωγή, ωφέλησε περισσότερο με το έργο του την ανθρωπότητα.<br /><br />Επομένως, αφαιρώντας τους πέντε αρχαίους (Αλέξανδρο, Αριστοτέλη, Περικλή, Πλάτωνα και Σωκράτη) από τη δεκάδα των υποψήφιων «Μεγάλων Ελλήνων», ανάμεσα στους υπόλοιπους (Βενιζέλο, Καποδίστρια, Καραμανλή, Κολοκοτρώνη και Παπανικολάου), μόνο τον <a href=” http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%BF%CF%85”>Παπανικολάου</a> μπορώ να ψηφίσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-9190377612752652737?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-41138673781515098972009-02-22T14:32:00.002+02:002009-02-22T14:36:17.242+02:00Στην ιστοσελίδα του Σκάι (πάλι), υπάρχει η <a href="http://www.skai.gr/master_story.php?id=111549">είδηση</a> για μια αμερικανική επιστημονική έρευνα πάνω στο πώς ερμηνεύουν τα όνειρά τους οι απλοί άνθρωποι. Ενδιαφέρον θέμα, από ψυχολογική και κοινωνιολογική άποψη, αλλά η δημοσιογραφική προχειρότητα κατάφερε πάλι να μετατρέψει τον αναγνώστη της είδησης σε υποψήφιο θύμα εγκεφαλικού επεισοδίου.<br /><br />Το πρόβλημα που μου τράβηξε αρχικά την προσοχή ήταν ο ισχυρισμός που προβάλλεται στην πρώτη φράση του κειμένου. Όπως είναι γνωστό σε όσους ασχολούνται με το γραπτό λόγο, είτε γράφοντας είτε διαβάζοντας (ακόμα και στο σχολείο, στην έκθεση, μας το έλεγαν αυτό), η πρώτη φράση (ή παράγραφος) ενός κειμένου είναι η πιο σημαντική — γιατί δίνει τον τόνο, τη βασική ιδέα ή έστω κάτι ενδιαφέρον που θα σε κάνει να πας παρακάτω ώστε να ακολουθήσεις τη λογική του κειμένου και να οδηγηθείς τελικά στο συμπέρασμά του. Η πρώτη φράση του κειμένου, λοιπόν, ήταν η εξής:<br /><br /><i> Τα όνειρα περιέχουν σημαντικές κρυμμένες αλήθειες και "μηνύματα" και, ως εκ τούτου, η συμπεριφορά των ανθρώπων επηρεάζεται σημαντικά, όταν ξυπνάνε, σύμφωνα με νέα επιστημονική έρευνα.</i><br /><br />Αυτή η φράση μου τράβηξε την προσοχή (λειτουργώντας, παράδοξα και άθελά της, όπως πρέπει να λειτουργεί η πρώτη φράση ενός καλογραμμένου κειμένου), διότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση επιστημονική έρευνα να έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «τα όνειρα περιέχουν σημαντικές κρυμμένες αλήθειες και μηνύματα». Πώς το ξέρω; Απλούστατα, αν όντως είχε αποδειχθεί κάτι τέτοιο, θα ξεσπούσε σάλος, θα γινόταν επανάσταση στην επιστημονική κοινότητα, και θα άλλαζε ολόκληρη η αντίληψη που έχουμε για τον κόσμο και την ύπαρξη.<br /><br />Διαβάζοντας τη δεύτερη παράγραφο, δεν διαφωτίστηκα καθόλου, γιατί εκεί αναφέρονταν μόνο κάποιες πληροφορίες για την ταυτότητα της έρευνας — όχι όμως και λινκ, το οποίο είναι <a href="http://www.apa.org/journals/releases/psp962249.pdf">αυτό εδώ</a>, για όποιον έχει την ώρα, τις γνώσεις, και την υπομονή να διαβάσει ολόκληρη την έρευνα.<br /><br />Το πραγματικό αντικείμενο της έρευνας φάνηκε μόνο στην τρίτη παράγραφο της είδησης, όπου αποκαλύπτεται, τελικά, ότι <b>οι άνθρωποι</b> είναι αυτοί που πιστεύουν ότι «τα όνειρά τους μεταφέρουν σημαντικές και πλήρεις νοήματος μυστικές ενοράσεις για τον εαυτό τους και τον κόσμο» και ότι «όταν ξυπνούν, συσχετίζουν τα γεγονότα της ζωής με αυτά του ύπνου τους».<br /><br />Το ευτράπελο (έτσι, σαν κερασάκι στην τούρτα), είναι ότι, ψάχνοντας πληροφορίες για την έρευνα και τους επιστήμονες που την έκαναν, διαπίστωσα ότι η «καθηγήτρια ψυχολογίας Κάρεϊ Μόργουετζ» που αναφέρεται στην είδηση είναι <a href="http://sds.hss.cmu.edu/src/faculty/morewedge.php">αυτός εδώ ο χαριτωμένος κύριος</a>.<br /><br />Ώρες-ώρες νιώθω κακός, αλλά μετά σκέφτομαι ότι ίσως δεν είμαστε όσο κακοί θα έπρεπε απέναντι σε ορισμένα φαινόμενα, και ότι, τέλος πάντων, το ότι δεν είμαστε εντελώς αδιάφοροι θα έπρεπε να λέει κάτι για τις αγαθές προθέσεις μας. Στο κάτω-κάτω, δεν πρόκειται για ένα λαθάκι μέσα σε ένα βιβλίο 350 σελίδων. Μιλάμε για κείμενο 187 λέξεων, που να πάρει — πόσα λεπτά της ώρας θέλει να ελέγξεις δυο-τρία πράγματα στον Γούγλη και να προσέξεις να μην αρχίσεις μεταφέροντας διαστρεβλωμένη εικόνα για το θέμα σου;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-4113867378151509897?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-60361383676609818422009-02-18T21:53:00.003+02:002009-02-18T22:13:37.050+02:00[Έναρξη συνωμοσιολογικής λειτουργίας]<br /><br />Απ' ό,τι λέγεται, η δίκη του blogme.gr πήρε νέα αναβολή (αμάν πια με τα αναβολικά, αυτή η Ελληνική Δικαιοσύνη), αυτή τη φορά για το Μάιο του 2010. Αυτό μου έβαλε ψύλλους στ' αυτιά, και οι ψύλλοι, αντί για αυγά, γέννησαν υποψίες.<br /><br />Όπως είναι γνωστό τοις πάσι, το 2012 (γύρω στις 21/12, αλλά μπορεί και να σας γελάσω) θα γίνει η συντέλεια του κόσμου. Πάπαλα! Τέρμα! Αυτό ήταν! Τετέλεσται!<br /><br />Επειδή ο μηνυτής (φτου!) ξέρει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσει, ο σκοπός του είναι να συνεχίσει με οποιονδήποτε τρόπο (ασθένειες, μετακομίσεις, ξόρκια, ευχέλαια, λιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς κ.τ.λ.) να μεταθέτει την ημερομηνία εκδίκασης μέχρι κάπου μέσα στο 2013.<br /><br />Επειδή, όμως (μην τα ξαναλέμε...) ο κόσμος θα μας τελειώσει κάπου στα τέλη του 2012, η δίκη δεν θα γίνει ποτέ.<br /><br />Αντ' αυτής, θα γίνει η Τελική Κρίση, κατά την οποία ο μηνυτής (φτου!) θα γνωρίσει την αιώνια καταδίκη στο πυρ το εξώτερον για τις αμαρτίες του, ων ουκ έστιν αριθμός...<br /><br />[Τερματισμός συνωμοσιολογικής λειτουργίας]<br /><br /><br />(Τελικά, ο βαρυστομαχιασμένος απογευματινός ύπνος δε λέει...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6036138367660981842?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-82609254790952506702009-02-17T00:05:00.005+02:002009-02-17T00:11:14.875+02:00Αύριο γίνεται (ας το ελπίσουμε) η περιβόητη δίκη του <a href="http://blogme.gr/wordpress/?p=37">Αντώνη Τσιπρόπουλου</a>, τον οποίο είχε μηνύσει ο διαβόητος Δημοσθένης Λιακόπουλος επειδή ο aggregator που διατηρούσε ο πρώτος εμφάνιζε, μαζί με όλα τα υπόλοιπα μπλογκ, και το μπλογκ <a href="http://funel.blogspot.com/">funel βαρύ πακέτο</a>, το οποίο σατίριζε ανελέητα τον δεύτερο — και πολύ καλά του έκανε.<br /><br />Πέρα από το γελοίο του πράγματος, αυτή η υπόθεση δημιούργησε (και εξακολουθεί να δημιουργεί) προβλήματα στον Αντώνη. Ελπίζω σήμερα να μπει ένα τέλος σ’ αυτή την ιστορία, και ελπίζω το τέλος αυτό να είναι αίσιο. Υπάρχει κάτι που με προβληματίζει, όμως…<br /><br />Ο Αντώνης λέει ότι δυστυχώς, από την πλευρά του μηνυτή, όλο αυτό το διάστημα που πέρασε με τις αναβολές, <b>δεν μπόρεσε να γίνει κατανοητό</b> το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα σε μια υπηρεσία aggregator και σε ένα μπλογκ.<br /><br />Επειδή θεωρώ ότι κανένας δεν μπορεί να είναι τόσο ηλίθιος ώστε να μην καταλαβαίνει αυτό το απλούστατο πράγμα, φοβάμαι ότι κάτι άλλο έχει στο νου του ο μηνυτής.<br /><br />Ίδωμεν…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8260925479095250670?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-7501587375602917222009-02-16T02:19:00.005+02:002009-03-03T21:30:37.947+02:00<object width="384" height="236"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1bSdRizGYb0&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1bSdRizGYb0&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="384" height="236"></embed></object><br /><br />Το πρωί που ξύπνησα για πρώτη φορά χωρίς εσένα<br />Ένιωσα ελεύθερος<br />Κι ένιωσα μόνος<br />Κι ένιωσα φοβισμένος<br />Κι άρχισα σχεδόν αμέσως να μιλώ στον εαυτό μου<br />Γιατί δεν είχα συνηθίσει να μην υπάρχει άλλος γύρω<br /><br />Την πρώτη φορά που έκανα καφέ μόνο για μένα<br />Έκανα πάρα πολύ<br />Μα τον ήπια όλο<br />Γιατί δεν σου αρέσει να αφήνω πράγματα να πάνε χαμένα<br />Και γυρνούσα μες στο σπίτι σαν παιδί που χάθηκε στην αγορά<br />Κι ακόμα κι ένας αστροναύτης θα ’βλεπε απ’ το διάστημα την πείνα στα μάτια μου<br /><br />Και τραγούδησα, αχ<br />Τι θα κάνω;<br />Τι θα κάνω χωρίς εσένα;<br /><br />Το πρωί που ξύπνησα για πρώτη φορά χωρίς εσένα<br />Κρύωνα, κι έτσι φόρεσα ένα πουλόβερ<br />Κι άναψα τη θέρμανση<br />Κι οι τοίχοι άρχισαν να με πλακώνουν<br />Κι ένιωσα τόσο θλιμμένος και τρομαγμένος<br />Που βγήκα σχεδόν τρέχοντας απ’ το σαλόνι έξω στο δρόμο<br /><br />Και ο άνεμος άρχισε να φυσά και όλα τα δέντρα άρχισαν να λυγάνε<br />Και ο κόσμος με τον ψυχρό του τρόπο άρχισε να ζωντανεύει<br />Κι εγώ στεκόμουν εκεί σαν επιχειρηματίας που περίμενε το τραίνο<br />Κι ετοιμάστηκα να υποδεχτώ το μέλλον<br /><br />Και τραγουδούσα, αχ<br />Τι θα κάνω<br />Τι θα κάνω χωρίς εσένα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-750158737560291722?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-1772528120864559402009-02-10T10:24:00.006+02:002009-02-13T14:13:06.155+02:00Σαν συνέχεια στο προηγούμενο ποστ, όπου υπήρχε αναφορά στον "Ύμνο στον Ήλιο" του Μεσομήδη, και αφού έριξε την ιδέα ο Π, ανεβάζουμε <strike>τέσσερις</strike> πέντε διαφορετικές ηχητικές εκδοχές.<br /><br />Ο Μεσομήδης, σύμφωνα με την <i>Εγκυκλοπαίδεια της Αρχαίας Ελληνικής Μουσικής</i> του Σ. Μιχαηλίδη (και την <a href="http://www.musipedia.gr/index.php/%CE%9C%CE%B5%CF%83%CE%BF%CE%BC%CE%AE%CE%B4%CE%B7%CF%82">Musipedia</a>), ήταν κρητικός λυρικός ποιητής και συνθέτης του 2ου αι. μ.Χ., απελεύθερος στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.). "Το όνομα του Μεσομήδη έχει αναφερθεί από πολλούς μελετητές σχετικά με τη σύνθεση των τριών Ύμνων (στη Μούσα Καλλιόπη, στον Ηλιο και στη Νέμεση), που πρώτος δημοσίευσε ο Vincenzo Galilei, πατέρας του μεγάλου αστρονόμου, στο βιβλίο του Dialogo della Musica antica e della moderna (Φλωρεντία 1581, σ. 97). Στον Μεσομήδη αποδίδεται αναντίρρητα η σύνθεση του Ύμνου στη Νέμεση και, από ορισμένους, πιθανώς και του Ύμνου στον Ήλιο".<br /><br />De Organographia, Philip Neuman (η ακριβής μελωδία όπως μεταγράφηκε από τον M. L. West)<br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_black.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/SoleilNewman.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> </embed><br /><br />Ensemble Kérylos, Annie Bélis (με ενοχλητικό κλασικού τύπου βιμπράτο)<br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_black.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/SoleilBelismp3.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> </embed><br /><br />Πέτρος Ταμπούρης (υπερβολικά "βυζαντινή" εκτέλεση)<br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_black.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/SoleilTambouris.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> </embed><br /><br />Atrium Musicae de Madrid, Gregorio Paniagua (η προτίμηση του Π, και δική μου — εκτέλεση με άποψη αλλά χωρίς ακρότητες, με χρώμα που θυμίζει ευρωπαϊκό μεσαίωνα)<br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_black.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/SoleilPaniagua.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> </embed><br /><br />Και, τέλος, Χριστόδουλος Χάλαρης (επίσης βυζαντινού τύπου εκτέλεση, πιο αργή και "αρχοντική" από του Ταμπούρη), ευγενική προσφορά του <a href="http://genikhsxrhshs.blogspot.com/">Idom</a><br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_black.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/08%20Hymn%20to%20the%20Sun.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> </embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-177252812086455940?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-27668825100126397502009-02-02T11:55:00.004+02:002009-02-10T12:04:50.285+02:00Είδα στην ιστοσελίδα του Σκάι την περίεργη είδηση ότι <a href="http://www.skai.gr/master_story.php?id=109053">«ζωντάνεψε η λύρα του Απόλλωνα»</a>. Το κείμενο έλεγε για κάποιον τούρκο μουσικολόγο ονόματι Σερκάν Τσελίκ, ο οποίος κατασκεύασε ένα αντίγραφο μιας αρχαιοελληνικής λύρας βασισμένος σε αγγεία και αγαλματίδια που βρέθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές κοντά στη Σμύρνη.<br /><br />Αμέσως μετά, αναφέρεται ότι αυτό είναι μόλις το δεύτερο αντίγραφο της «Λύρας του Απόλλωνα» (η είδηση όπως ανέβηκε στη σελίδα της Χουριέτ μιλάει για «Λύρα του Ερμή», αλλά τέλος πάντων...) που υπάρχει στον κόσμο (!!!) και ότι το πρώτο το είχε κάνει «μία γαλλίδα μουσικολόγος» (sic).<br /><br />Καλά όλα αυτά, μόνο που αυτή δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη φορά που ανακατασκευάζονται αρχαία μουσικά όργανα. Ήδη από τη δεκαετία του 1970 ο ισπανός Gregorio Paniagua κατασκεύασε αντίγραφα πολλών αρχαιοελληνικών οργάνων και τα χρησιμοποίησε στις συναυλίες του με το σύνολο Atrium Musicae de Madrid, προσπάθεια που κορυφώθηκε το 1978 με τον (κλασικό, πλέον) δίσκο <i>Musique de la Grèce Antique</i>.<br /><br />Η «γαλλίδα μουσικολόγος» που αναφέρεται έτσι ανώνυμα στη σελίδα του Σκάι (και σαν σκέτο «Belis» στη <a href="http://www.hurriyet.com.tr/english/lifestyle/10885631.asp">σελίδα της Χουριέτ</a> (και μάλιστα στη στήλη «λαϊφστάιλ»!) είναι η Annie Bélis, ιδρύτρια του <a href="http://www.kerylos.fr/index.php">Ensemble Kérylos</a>, με το οποίο ηχογράφησε το 1996 το δίσκο <i>Musiques de l'Antiquité Grecque</i>.<br /><br />Έχουν γίνει κι άλλες απόπειρες ερμηνείας και ηχογράφησης των σωζόμενων αποσπασμάτων αρχαίας ελληνικής μουσικής, άλλες με ανακατασκευή οργάνων, άλλες χωρίς — από μουσικολόγους περασμένων δεκαετιών, από μικρότερα σύνολα (όπως το <a href="http://www.cs.utk.edu/~mclennan/OM/DO.html">De Organographia</a>), καθώς και από την <a href="http://www.oeaw.ac.at/kal/agm/">Αυστριακή Ακαδημία Επιστημών</a>. Αλλά μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση που τα ελληνικά ΜΜΕ και μπλογκ που είδα να αναφέρονται στο θέμα αγνόησαν παντελώς τις ελληνικές προσπάθειες σ’ αυτόν το χώρο.<br /><br />Κατ’ αρχάς υπάρχουν οι δίσκοι του Πέτρου Ταμπούρη, που είναι πολύ ενδιαφέροντες και με μπόλικο μεσογειακό χρώμα — κάτι που προσωπικά δεν μου αρέσει, καθώς παραπέμπει έντονα σε βυζαντινή μουσική, αλλά de gustibus…<br /><br />Κυρίως, όμως, ήθελα να αναφερθώ στην προσπάθεια του τρομπονίστα Παναγιώτη Στέφου, ο οποίος το 2001 δημιούργησε το σύνολο <a href="http://www.lyravlos.gr/">ΛύρΑυλος</a> και ασχολήθηκε με τη μελέτη και την ερμηνεία της αρχαίας ελληνικής μουσικής και την ανακατασκευή αρχαίων μουσικών οργάνων — ανάμεσά τους, φυσικά, και λύρες:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SYbDzJWq3XI/AAAAAAAAAVA/nVRfpWl3Wx8/s1600-h/strings.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 282px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SYbDzJWq3XI/AAAAAAAAAVA/nVRfpWl3Wx8/s400/strings.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298137295099714930" /></a><br /><br />Και βέβαια, ο «Ύμνος στον Ήλιο» που παίχτηκε κατά την παρουσίαση της τουρκικής ανακατασκευής δεν είναι έτσι, γενικά, «ένας αρχαίος ύμνος που βρέθηκε σε αρχαίες πηγές», αλλά σύνθεση μάλλον του Μεσομήδη, του 2ου αιώνα μ.Χ.. (Για μια καταγραφή των λειψάνων της αρχαίας ελληνικής μουσικής δείτε <a href="http://thesaurus.iema.gr/thesaurus_s?q=%EB%E5%DF%F8%E1%ED%E1%20%E5%EB%EB%E7%ED%E9%EA%DE%F2%20%EC%EF%F5%F3%E9%EA%DE%F2">εδώ</a>, στη σελίδα του Ινστιτούτου Έρευνας Μουσικής και Ακουστικής.)<br /><br />Για πολλοστή φορά, θέλω να πω ότι δημοσιογραφία (θα έπρεπε να) σημαίνει έρευνα και έλεγχο της ακρίβειας της πληροφορίας. Το απλό αναμάσημα δελτίων τύπου μπορεί να το κάνει και ο τελευταίος μπλόγκερ — οπότε, ποια η χρησιμότητα των παραδοσιακών Μ.Μ.Ε.; Ε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-2766882510012639750?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-31859148384159626692009-01-23T18:09:00.004+02:002009-01-23T23:07:33.517+02:00Κάλλιο αργά παρά ποτέ: Η Τρίτη Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης έγινε pdf, και μπορείτε να την κατεβάσετε (ή να την ανοίξετε στον browser) από το αντίστοιχο λινκ στη δεξιά στήλη, ή από <a href="http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/3_Istosynantisi.pdf">αυτό εδώ</a>.<br /><br />Όλη η δουλειά έγινε στο <a href="http://www.openoffice.org/">OpenOffice.org Writer 3.0</a>, σε περιβάλλον <a href="http://www.ubuntu.com/">Ubuntu 8.10</a>, με τις γραμματοσειρές GFS Didot και GFS Elpis της <a href="http://www.greekfontsociety.gr/pages/gr_about.html">Εταιρείας Ελληνικών Τυπογραφικών Στοιχείων</a>.<br /><br />Ελπίζω σύντομα να κάτσω να φτιάξω και την Δ' Ι.Π.Μ., και μέσα στην Άνοιξη να οργανώσουμε την Ε'...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-3185914838415962669?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-85741380463148602282009-01-18T04:10:00.004+02:002009-01-18T04:21:41.844+02:00Το κόμπλεξ των δημοσιογράφων απέναντι στα μπλογκ διαρκώς διογκώνεται σαν μπαλόνι. Να δούμε πότε θα σκάσει...<br /><br />Πότε θα καταλάβετε, επιτέλους, ότι η μπλογκόσφαιρα είναι απλά ένας καθρέφτης της απέξω κωλοκατάστασης;<br /><br />Εμείς, τουλάχιστον, δεν σπαταλάμε χαρτί για να γράφουμε τις μικροπρεπείς ανοησίες μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8574138046314860228?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-7341568829449692712009-01-11T00:53:00.004+02:002009-01-11T01:23:28.485+02:00Μόλις είδαμε, μαζί με το Φως μου, το <i>Harrison Bergeron</i>, τηλεταινία επιστημονικής φαντασίας του 1995 με πρωταγωνιστή τον Sean Astin, γνωστό από το ρόλο του ως Σαμ στην τριλογία του <i>Άρχοντα των Δαχτυλιδιών</i>. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Kurt Vonnegut, γραμμένο το 1961, αλλά πέρα από το βασικό υπόβαθρο της αφήγησης δεν έχουν τίποτα κοινό. Το διήγημα είναι πολύ μικρό και ιδιαίτερα σατιρικό, ενώ η ταινία έχει κανονική / εκτεταμένη πλοκή και μάλλον σοβαρό ύφος (και τέλος).<br /><br />Το βασικό ατού της ταινίας είναι το σενάριο, που είναι πολύ ενδιαφέρον, παρότι κάπως αφελές σε σημεία. Καθότι φτηνή παραγωγή, δεν έχει καθόλου ειδικά εφέ, πράγμα που προσμετρώ στα θετικά της. Επιτέλους, ας μην υποτιμάμε τη δύναμη της αφήγησης, καλομαθημένοι όπως είμαστε από τις χολιγουντιανές υπερπαραγωγές των εκατομμυρίων δολαρίων.<br /><br />Το θέμα είναι μια δυστοπική μελλοντική κοινωνία όπου όλοι είναι ίσοι με το ζόρι, καθώς η θεμελιώδης αρχή είναι: "Οι άνθρωποι γεννιούνται άνισοι, και είναι καθήκον του κράτους να τους κάνει ίσους".<br /><br />Η ατάκα που με έκανε να γελάσω δυνατά ήταν: "Η τηλεόραση δεν πρέπει να σου μαθαίνει τίποτα".<br /><br />Φυσικά δεν θα επεκταθώ, γιατί καλό είναι να τη δείτε χωρίς να ξέρετε πολλά πράγματα. Αυτό μπορείτε να το κάνετε είτε στο <a href="http://video.google.com/videoplay?docid=-175006468841636088">Google Video</a>, είτε κατεβάζοντάς την μέσω torrent (αν σας αρέσει η ποιότητα της εικόνας και η θέαση σε μεγάλες οθόνες).<br /><br />Το διήγημα (που, ξαναλέω, μάλλον αφορμή ήταν και ουσιαστικά δεν έχει καμιά σχέση με την ταινία) μπορείτε να το βρείτε <a href="http://instruct.westvalley.edu/lafave/hb.html">εδώ</a> στα Αγγλικά και <a href="http://trickster.pblogs.gr/2007/12/harrison-bergeron.html">εδώ</a> μεταφρασμένο.<br /><br />Το Φθινόπωρο του 2009 θα κυκλοφορήσει μια νέα ταινία βασισμένη στο ίδιο διήγημα, με τίτλο <a href="http://www.finallyequal.com/">2081</a>.<br /><br /><br /><br />Παρεμπιπτόντως, καλή χρονιά σε όλους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-734156882944969271?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-85089432489386170502008-12-23T21:39:00.003+02:002008-12-23T22:22:34.050+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SVFH6zxwlZI/AAAAAAAAATw/WAG-IhA3_-4/s1600-h/a19_17298457.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 244px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SVFH6zxwlZI/AAAAAAAAATw/WAG-IhA3_-4/s400/a19_17298457.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283082913539200402" /></a><br /><br />Το άκουσα πολλές φορές σήμερα. Το είπα κι εγώ. Από μια άποψη, δεν πειράζει. Άλλωστε, η ευχή δείχνει απλώς καλή προαίρεση -- δεν σημαίνει τίποτε άλλο. Από την άλλη, να γιορτάσουμε τι, ακριβώς; Το θάνατο; Την καταστροφή; Τη μαλακία που μας δέρνει -- ατομικά κι ομαδικά; Τη δήθεν γέννηση ενός δήθεν θεού; Το χειμερινό ηλιοστάσιο; Την ευκαιρία να ξοδέψουμε μονομιάς σε χρήσιμα ή άχρηστα πράγματα τα όποια μετρητά μας έχουν απομείνει; Τι, ακριβώς;<br /><br />Δεν υπάρχει γιορτή. Δεν έχουμε να γιορτάσουμε τίποτε. Δεν έχουμε πια τίποτε. Το μόνο που μας μένει είναι μια επίκληση -- όχι σε κανέναν (υποχρεωτικά ανύπαρκτο) θεό, αλλά στον ανώτερο και καλύτερο εαυτό μας, που φροντίζουμε να τον κρατάμε αλυσοδεμένο και φιμωμένο βαθιά μέσα μας, από φόβο μήπως και δείξουμε ευαισθησία, δημιουργικότητα, αγάπη, φαντασία και (Μπαχ φυλάξοι!) αισιοδοξία για ένα πιο φωτεινό μέλλον που θα έρθει (αν έρθει) αποκλειστικά με δικό μας κόπο.<br /><br />Το μέλλον δεν έρχεται από μόνο του -- δημιουργείται καθημερινά. Αλλά που να το καταλάβουμε εμείς οι στενόμυαλοι... Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να φάμε τώρα, να αρπάξουμε τώρα, να καταστρέψουμε τώρα, να τη σκαπουλάρουμε τώρα, το τομάρι μας, η κοιλιά μας και ο κώλος μας, αυτό είμαστε...<br /><br />Δεν τρέφω πια καμιά ελπίδα γι' αυτό τον τόπο. Όταν, μετά απ' όλα αυτά (που δεν έχουν τελειώσει ακόμα) οι επίδοξοι εθνοσωτήρες (μηδενός εξαιρουμένου) ασχολούνται με τις δημοσκοπήσεις, με τις δηλώσεις του τάδε ή του δείνα στελέχους και με τη διατύπωση τραγικά αστείων θέσεων, και όταν η πλειοψηφία των πολιτών οδεύει σιγά-σιγά προς το να αναδείξει μια ακόμη "ισχυρή κυβέρνηση", πράσινης, αυτή τη φορά, απόχρωσης, δικαιούμαι, νομίζω, να είμαι ιδιαίτερα απαισιόδοξος. Τίποτα δεν μαθαίνουμε. Η ιστορία (ακόμη και η πιο πρόσφατη) δεν μας διδάσκει τίποτα...<br /><br />Σας αφήνω προς το παρόν με το μεγάλο (και σε αξία και σε διάρκεια) Miserere του Arvo Pärt, με το Hilliard Ensemble. Μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι το μουσικό του ύφος αντικατοπτρίζει αρκετά καλά το πώς νιώθω όλο αυτό το διάστημα. Προτείνω να συνδυάσετε την ακρόαση με τις φωτογραφίες από τα πρόσφατα γεγονότα όπως αυτές ανέβηκαν στο <a href="http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/2008_greek_riots.html">boston.com</a>. Από εκεί είναι και η παραπάνω τραγικά όμορφη εικόνα. Ξανά στη μάχη με το νέο έτος...<br /><br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_black.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/01%20-%20Miserere.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> </embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8508943248938617050?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-27528751182506237102008-12-15T14:54:00.001+02:002008-12-15T14:56:25.785+02:00Έτσι περιέγραψε μια μια φίλη μου αυτό που συμβαίνει εδώ και οχτώ μέρες. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ πάνω από δέκα δευτερόλεπτα για να πειστώ ότι είχε δίκιο. Όταν τρως σαβούρα τόσα χρόνια, κάποια στιγμή το στομάχι κλατάρει, και κάτι που άλλες φορές το χώνευες (δυστυχώς; -- δυστυχώς...) δεν μπορείς πια να το κρατήσεις μέσα σου και το ξερνάς. Έτσι έγινε και τώρα. Η ελληνική κοινωνία εδώ και πολλά χρόνια τρώει σκατά, και με σκατά τρέφει και τα παιδιά της. Ε, κάποια στιγμή το συλλογικό στομάχι δεν άντεξε, και τα έβγαλε όλα σε μορφή οργής.<br /><br />Το πρόβλημα με την οργή, φυσικά, είναι ότι αναστέλλει τις διανοητικές λειτουργίες και, επομένως, δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά αλλού παρά μόνο στη βία, η οποία με τη σειρά της είναι εντελώς αδιέξοδη. Δυστυχώς, θα πρέπει να περιμένουμε να υποχωρήσει κάπως η οργή, προκειμένου να γίνουν τα επόμενα βήματα. Η οργή, όμως, δεν θα υποχωρήσει μόνη της -- και αυτή εδώ η πανάχρηστη κυβέρνηση δεν έχει καν τη γενναιότητα να παραδεχτεί την παταγώδη αποτυχία της και να αποχωρήσει με το κεφάλι σκυφτό, όπως της πρέπει.<br /><br /><br /><br />Υ.Γ.: Τις τελευταίες μέρες, και αν εξαιρέσει κανείς τους χαβαλέδες που έχουν κλειστεί στο Πολυτεχνείο, αυτοί που αντιδρούν πιο έντονα είναι οι μαθητές. Θα μπορούσε να βρει κανείς πάρα πολλά στραβά στο σκεπτικό τους, στα κίνητρά τους, στις μεθόδους τους -- αλλά κάτι τέτοιο δεν θα είχε νόημα. Είπαμε, τώρα μιλάει ακόμα η οργή. Και, είπαμε, η οργή δεν θα καταλαγιάσει από μόνη της. Θα περίμενα, όμως, από τους (υποτίθεται) πιο ώριμους ενήλικες να μη λένε τόσο μεγάλες ανοησίες. Έχουν γραφτεί απίστευτα πράγματα αυτές τις μέρες, αλλά ένα από τα κορυφαία πρέπει να είναι η πρόταση για ψήφο στα δεκάξι. Εγώ, πάλι, προτείνω το δικαίωμα ψήφου να δίνεται μαζί με το χρίσμα, κατά τη βάπτιση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-2752875118250623710?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-5163067543174372462008-12-09T15:28:00.003+02:002008-12-09T15:55:34.280+02:00Δυο συμμορίες: η μία με κράνη και ασπίδες και η άλλη με κουκούλες και μολότοφ.<br /><br />Οι δυο συμμορίες ενεργούν καθεμιά για την πάρτη της, και ταυτόχρονα ενεργούν και οι δυο εναντίον μας.<br /><br />Είναι κι οι δυο τους όψεις του ίδιου νομίσματος, όλοι τους τσιράκια της εξουσίας -- οι πρώτοι έμμισθοι, οι δεύτεροι άμισθοι (μάλλον όχι όλοι).<br /><br />Οι πρώτοι δεν θέλουν να κατέβουμε στο δρόμο, οι δεύτεροι μας θέλουν εκεί μόνο και μόνο για να μπορούν να κρυφτούν ανάμεσά μας.<br /><br />Οι πρώτοι δεν θέλουν μια (απολύτως δικαιολογημένη) έντονη λαϊκή διαμαρτυρία, οι δεύτεροι λένε ότι τη θέλουν, αλλά λένε ψέματα: κάνουν ό,τι μπορούν για να την εμποδίσουν.<br /><br />Οι πρώτοι χτυπάνε ανυπεράσπιστους πολίτες άμεσα, οι δεύτεροι χτυπάνε ανυπεράσπιστους πολίτες έμμεσα.<br /><br />Οι πρώτοι μας <b>θέλουν</b> απαθείς, οι δεύτεροι μας <b>κάνουν</b> απαθείς. <br /><br />Έτσι νιώθω, και να πάτε να γαμηθείτε κι οι δυο σας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-516306754317437246?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-34231837760642724342008-12-09T00:06:00.002+02:002008-12-09T00:07:08.680+02:00Μην κάνετε δηλώσεις -- το μόνο που καταφέρνετε είναι να γίνεστε (ακόμα πιο) ρεζίλι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-3423183776064272434?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-22375959894778586982008-12-07T10:37:00.004+02:002008-12-07T10:49:05.490+02:00Όταν τη ζητάς απεγνωσμένα,<br /><br />ποτέ δεν βρέχει.<br /><br />Κι όταν βρέξει,<br /><br />γίνεται κατακλυσμός...<br /><br /><br /><br />(Συγγνώμη, αλλά τα σχόλια σ' αυτή την ανάρτηση θα μείνουν κλειστά)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-2237595989477858698?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-40442120268833962622008-12-06T13:51:00.002+02:002008-12-06T13:59:56.310+02:00Είχα σκοπό να σχολιάσω το βίντεο που ακολουθεί, αλλά μάλλον κάτι τέτοιο θα ήταν μάταιο. Δείτε το και σκάστε στα γέλια -- ή στα πολλαπλά εγκεφαλικά, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία σας.<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/b-2jbFGiLmI&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/b-2jbFGiLmI&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />(Μέσω <a href="http://gods4suckers.net/">God is for Suckers</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-4044212026883396262?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-83164787423629091892008-12-03T14:21:00.002+02:002008-12-03T14:29:02.476+02:00Σε όλους μας δίνεται καθημερινά η ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι σ’ αυτή τη χώρα οι νόμοι γενικώς <b>δεν</b> εφαρμόζονται. Αλλά η πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερη: στην Ελλάδα οι νόμοι εφαρμόζονται <b>επιλεκτικά</b> και <b>σποραδικά</b>.<br /><br />Καταβάλλεις, ας πούμε, τίμια και συνεχή προσπάθεια, όταν οδηγείς, να τηρείς τις βασικές (τουλάχιστον) διατάξεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, ενώ γύρω σου γίνεται της τρελής — παπάκια πάνε ανάποδα, αυτοκίνητα στρίβουν και αλλάζουν λωρίδα χωρίς φλας (άλλωστε, το αριστερό χέρι κρατάει πάντα το κινητό), ταξί κοκαλώνουν απροειδοποίητα για να πάρουν πελάτη, πεζοί διασχίζουν το δρόμο όπου και όποτε τους καπνίσει, και όλοι (πλέον) περνάνε με κόκκινο.<br /><br />Και μια ωραία πρωία, προφανώς επειδή πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και πρέπει το κράτος (και κάποιοι υπάλληλοί του) να βγάλει δυο δεκάρες παραπάνω, βγαίνει η Τροχαία παγανιά κι αρχίζει να μοιράζει κλήσεις για παράνομη στάθμευση <b>σε μηχανάκια</b>.<br /><br />Δυστυχώς, αυτή ακριβώς είναι η λογική του κράτους: κύριε, έτυχε να παρανομήσεις τη μέρα που βγήκα να μοιράσω πρόστιμα, πάρε την κλήση σου και κολύμπα. Αυτό που του ξεφεύγει (τι πρωτότυπο...) είναι η ευρύτερη εικόνα.<br /><br />Αν στ’ αλήθεια θέλεις οι πολίτες να τηρούν τους νόμους, (πράγμα που σίγουρα δεν ισχύει για το ελληνικό κράτος), τότε πρέπει να τους εφαρμόζεις καθημερινά: να επιβλέπεις, να προειδοποιείς, και <b>τελικά</b> να τιμωρείς όσο το δυνατόν περισσότερους από τους παραβάτες. Όταν αφήνεις την κατάσταση να γίνεται εντελώς χαοτική και τους πολίτες να κάνουν ό,τι μπορούν για να επιβιώσουν μέσα σ’ αυτό το χάος που <b>εσύ</b> (εν μέρει) δημιούργησες με την αδιαφορία σου και την έλλειψη υποδομών και σχεδιασμού που σε διακρίνει, και μετά, επειδή διαπιστώνεις ότι σου λείπουν χρήματα, βγαίνεις εντελώς ξαφνικά και μοιράζεις ό,τι πρόστιμα να ’ναι, τότε το μόνο που καταφέρνεις είναι να σπέρνεις στον πολίτη το αίσθημα της αδικίας και να τον εξωθείς, τελικά, στη <b>συνειδητά</b> παράνομη συμπεριφορά (ξέρω πολλούς τέτοιους).<br /><br />Εντάξει, τυπικά είμαι παράνομος και θα αναγκαστώ είτε να πληρώσω είτε να αγνοήσω την κλήση (οπότε, φαντάζομαι, θα μου έρθει διπλή και τρίδιπλη στο εκκαθαριστικό της εφορίας). Από την άλλη, τώρα νιώθω ηλίθιος που είχα φροντίσει να παρκάρω έτσι ώστε να μην ενοχλώ κανέναν: δίπλα στα απαράδεκτα αβραμοκάγκελα και ανάμεσα σε δέντρα και κολώνες, δηλαδή σε σημείο που έτσι κι αλλιώς δεν πάει πεζός — ενώ δίπλα υπήρχαν άλλα πέντε μέτρα πεζοδρόμιο (ναι, υπάρχουν και τέτοια...).<br /><br />Όπως καταλαβαίνετε, δεν υπάρχει λύση, αφού, όπου και να παρκάρω, παράνομος θα είμαι — οι ειδικές θέσεις για δίκυκλα είναι μόνο στο κέντρο, πολύ λίγες, και πάντα πιασμένες. Η μόνη λύση θα ήταν να λειτουργήσει λίγο πιο ορθολογικά η Τροχαία (τι μας λες, τώρα...), να επιβλέπει συχνά και να <b>αξιολογεί</b> την παράβαση ανάλογα με το βαθμό όχλησης, κι όχι να κάνει εξορμήσεις δυο φορές το χρόνο κι όποιον πάρει ο Χάρος.<br /><br />Αλλά, είπαμε, όλα στην Ελλάδα γίνονται είτε για το θεαθήναι είτε για το χρήμα. Και για το σήμερα, ποτέ για το αύριο.<br /><br />Σήμερα να φάμε και να πιούμε, κι αύριο — γαία πυρί μιχθήτω, ρε!<br /><br /><br />Υ.Γ.: <i>Dura lex sed lex</i>, αλλά μην το κάνετε τόσο απροκάλυπτα, ρε παιδιά. (Και μετά θα βγαίνει ο Διοικητής της Τροχαίας και θα αρνείται, πάλι, ότι οι λόγοι είναι εισπρακτικοί...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8316478742362909189?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-75854896927642777642008-11-25T21:35:00.000+02:002008-11-25T21:38:09.152+02:00Όχι, δεν θα ακολουθήσει εμβριθής ανάλυση — ποιος προλαβαίνει, άλλωστε; Ήθελα μόνο να παραπέμψω στο (ως συνήθως...) <a href="http://www.sarantakos.com/language/spqr9.html">εξαιρετικό κείμενο του Νίκου Σαραντάκου</a> με αφορμή την αρνητική κριτική μιας μετάφρασης από τον σκιτσογράφο Στάθη και από το ιστολόγιο <a href="http://motive-and-opportunity.blogspot.com/2008/07/blog-post.html">Motive and Opportunity</a>. Δεν γνωρίζω ούτε το μεταφραστή, ούτε το βιβλίο. Απλά το αναφέρω γιατί μου έκανε πολύ άσχημη εντύπωση κάτι που είπε ο μεταφραστής, υπερασπιζόμενος τον εαυτό του: ότι δεν είναι απαραίτητο ο μεταφραστής να είναι παντογνώστης.<br /><br />Κι όμως, είναι.<br /><br />Επειδή, βέβαια, δεν υπάρχει τέτοιο ον, ο μεταφραστής οφείλει να γίνει το αμέσως επόμενο στην ιεραρχία της γνώσης: ο μανιακός που ψάχνει τα λεξικά, τις εγκυκλοπαίδειες και το διαδίκτυο για να μπορέσει να καταλάβει τι, ακριβώς, «θέλει να πει ο ποιητής». Ακόμα και στην περίπτωση που ο ίδιος ο συγγραφέας αφήνει επίτηδες τον αναγνώστη στο σκοτάδι (υπάρχουν και τέτοιοι σαδιστές), ο μεταφραστής πρέπει και πάλι να χύσει άπλετο φως και ιδρώτα ώστε να κατανοήσει το κείμενο, και μετά να το σβήσει διακριτικά (το φως, όχι τον ιδρώτα...) για να αφήσει και πάλι τον δύσμοιρο αναγνώστη (που καλά να πάθει, εδώ που τα λέμε) στο σκοτάδι που κατασκεύασε για λογαριασμό του ο συγγραφέας.<br /><br />Μετά από αυτά τα ποιητικά, ας τελειώσω με μια συμβουλή που ακολουθώ κι εγώ (έχοντας καεί στο χυλό):<br /><br />Όταν μεταφράζεις, να ελέγχεις ακόμα και τα πράγματα για τα οποία είσαι σίγουρος. Μπορεί να καθυστερήσεις και να κουραστείς λίγο παραπάνω, και κατά πάσα πιθανότητα το κείμενο θα έχει ακόμα λάθη («ουδείς άσφαλτος», κατά την αντζελική ρήση), αλλά τουλάχιστον δεν θα γίνεις ρεζίλι.<br /><br /><br /><br />Υ.Γ.: Όταν σου υποδεικνύουν τα λάθη σου με συγκεκριμένα και ατράνταχτα επιχειρήματα, η μόνη αξιοπρεπής στάση είναι να σκύψεις το κεφάλι και να προσπαθήσεις να γίνεις καλύτερος. Και το λέω πρώτιστα για τον εαυτό μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7585489692764277764?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-30292062962108758052008-11-21T00:11:00.001+02:002008-11-21T00:15:43.446+02:00Είχαμε αναγκαστεί και <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2008/02/blog-post_10.html">παλιότερα</a> να ασχοληθούμε με τον Υπουργό «Παιδείας» κ. Στυλιανίδη, όταν είχε κάνει εκείνη την απαράδεκτη δήλωση με την οποία αναπαρήγαγε τα ψεύδη του διαβόητου Hellenic Quest. Τότε, ο κ. Υπουργός είχε δείξει τον εθνικισμό του και την έλλειψη παιδείας του (δυο ιδιότητες που μάλλον συνδέονται μεταξύ τους...) — τώρα, δείχνει την ασχετοσύνη του.<br /><br />Αφού <a href="http://www.skai.gr/master_story.php?id=101182">εξέφρασε με οργή τη δυσαρέσκεια του</a> για τον τρόπο με τον οποίο παρενέβη ο Συνήγορος του Πολίτη στο θέμα της απαλλαγής από τα Θρησκευτικά (για το ιστορικό, βλ. <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2008/11/blog-post.html">πρόσφατο ποστ του Π</a>) , ο κ. Υπουργός ξεστόμισε το ακόλουθο διαμάντι:<br /><br /><i>Το μάθημα των θρησκευτικών δεν έχει ομολογιακό - κατηχητικό χαρακτήρα, αλλά είναι γνωσιολογικό, δηλαδή συμπεριλαμβάνει αναφορές, όχι μόνον στην επικρατούσα θρησκεία, αλλά και σε άλλα δόγματα και θρησκείες.</i><br /><br />Με αυτή τη δήλωση ο κ. Στυλιανίδης δείχνει ξεκάθαρα πως δεν έχει ιδέα τι περιέχουν τα βιβλία των Θρησκευτικών που διδάσκονται στα σχολεία. Όπως <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2006/08/blog-post_05.html">έχουμε γράψει παλιότερα</a>, το μάθημα των Θρησκευτικών στο Δημοτικό είναι <b>καθαρή κατήχηση</b>, ενώ «στο Γυμνάσιο, αρχίζει και παίρνει μια πιο "φιλοσοφική" διάσταση το μάθημα — πάντα στα δογματικά πλαίσια, βέβαια — και, στο τέλος της Γ΄ Γυμνασίου, γίνεται και μια σύντομη αναφορά στα άλλα χριστιανικά δόγματα». Για να πληροφορηθούν για τις άλλες θρησκείες, και για να αποκτήσει το μάθημα τον περιβόητο «θρησκειολογικό χαρακτήρα» του, τα παιδιά πρέπει να φτάσουν στο Λύκειο.<br /><br />Καλή η οργή, και χρήσιμη, αλλά καλύτερο και χρησιμότερο είναι να ξέρουμε τι λέμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-3029206296210875805?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-33045679674106502922008-11-20T14:00:00.004+02:002008-11-20T14:11:30.253+02:00Αυτό ρωτά η ραδιοφωνική διαφήμιση, σε μια προσπάθεια να προωθήσει αλυσίδα κινέζικου φαγητού. Ορίστε, λοιπόν, η φωτογραφική απάντηση στο αγωνιώδες ερώτημα του άγνωστου διαφημιστή:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SSVSk5J8OJI/AAAAAAAAAOs/80GNgxiW8N0/s1600-h/quian-jin-zu-he.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SSVSk5J8OJI/AAAAAAAAAOs/80GNgxiW8N0/s400/quian-jin-zu-he.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270709732678318226" /></a><br /><br />Η επίκληση εθνικών στερεοτύπων μπορεί να κάνει πιο πικάντικο ένα αστείο (εφόσον γίνεται καλόγουστα), αλλά δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί επιχείρημα.<br /><br />Συμφωνείτε, κορίτσια;<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SSVSkqrhK7I/AAAAAAAAAOk/GPV17ypYvLU/s1600-h/quin-jin-zu-he-2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 324px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ZIh27hHl3zA/SSVSkqrhK7I/AAAAAAAAAOk/GPV17ypYvLU/s400/quin-jin-zu-he-2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270709728792619954" /></a><br /><br />(Οι φωτό <a href="http://thesituationist.wordpress.com/2007/09/11/">αποδώ</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-3304567967410650292?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-69450056082699421862008-11-12T15:07:00.001+02:002008-11-12T15:11:52.350+02:00Όλο και πληθαίνουν οι φωνές που λένε ότι το Ubuntu είναι ένα ασφαλές, ισχυρό και εύχρηστο λειτουργικό σύστημα και, πλέον, κατάλληλο για τον απλό χρήστη. Και το προτείνουν σε όλους, τουλάχιστον για δοκιμή. Κι εγώ το προτείνω, αλλά με επιφυλάξεις, γιατί δεν μου αρέσουν οι μισές αλήθειες — και τα περί ευχρηστίας είναι η μισή αλήθεια. Γι’ αυτό, πριν βουτήξετε στα βαθιά νερά του Ubuntu (που ναι, είναι ίσως το πιο εύχρηστο Linux) να είστε έτοιμοι για πιθανές περιπέτειες.<br /><br />Όπως έχω ξαναπεί (και θα λέω το συνέχεια, γιατί έτσι είναι), το αν θα πετύχει μια εγκατάσταση Λίνουξ ή όχι είναι, κυρίως, θέμα hardware. Απόδειξη οι πρόσφατες περιπέτειές μου με το καινούργιο Ubuntu 8.10.<br /><br />Ξεκίνησα με μια ωραία εγκατάσταση στο λάπτοπ. Όλα πήγαν μια χαρά, ακόμα και το ασύρματο ίντερνετ, που παλιότερα ήταν μπελάς, και πλέον δεν μπαίνω σχεδόν ποτέ στα Windows. Ξέρω πολλούς που κάνουν κάτι παρόμοιο και μετά, με μία και μόνο επιτυχημένη απόπειρα, βγαίνουν και εκθειάζουν γενικώς το νέο Ubuntu. Ναι, αλλά αυτό είναι σαν να δοκιμάζεις ένα καινούργιο φάρμακο σε έναν ασθενή που πάσχει από ιγμορίτιδα, αυτός να γιατρεύεται, και μετά να προσπαθείς να το πλασάρεις σαν πανάκεια διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Όχι και πολύ ορθολογιστικό (όπως και το αντίθετό του, βέβαια — να κάνεις μία και μόνο αποτυχημένη απόπειρα και μετά να θάβεις τους πάντες και τα πάντα)...<br /><br />Βλέπετε υπάρχουν δύο πολύ σημαντικές παράμετροι: α) το λάπτοπ λειτουργεί με ενσωματωμένες στη μητρική κάρτες γραφικών και ήχου, επομένως ήταν δεδομένο ότι θα υπήρχε εξαρχής πολύ μικρότερη πιθανότητα να εμφανιστούν προβλήματα με τους αντίστοιχους drivers, και β) στο λάπτοπ γράφω, σερφάρω στο ίντερνετ (ή επικοινωνώ μέσω skype), ακούω μουσική, βλέπω βίντεο, και ... αυτά. Τίποτε άλλο. Με το θάρρος, λοιπόν, της πρώτης επιτυχίας, πήγα να το βάλω και στο μεγάλο υπολογιστή, τον οποίο έκανα και πάλι dual boot. Κι εκεί άρχισαν τα ωραία...<br /><br />Το πρώτο σοκ ήταν όταν, αφού εγκατέστησα όλα τα απαραίτητα (java, flash κ.τ.λ.) άνοιξα τον Firefox και μπήκα στο Youtube: τα βίντεο έπαιζαν κανονικά, αλλά δεν ακουγόταν τίποτε. Άνοιξα ένα βίντεο με το vlc, και εκεί ο ήχος δούλευε μια χαρά. Μετά από ψάξιμο, και αφού δοκίμασα τρεις-τέσσερις διαφορετικές λύσεις που βρήκα στα φόρουμ, δεν κατάφερα τίποτε. Το αστείο είναι ότι στο λάπτοπ τα πάντα έπαιζαν περίφημα... Σαν αντίδραση, είπα να βγάλω το Ubuntu και να βάλω το Kubuntu, καθότι, παρά τα όσα λένε (ότι στην ουσία είναι το ίδιο λειτουργικό και απλώς αλλάζει το γραφικό περιβάλλον), στην πράξη έχουν αρκετές διαφορές, και συχνά μου έχει τύχει και στο παρελθόν το ένα να δουλεύει μια χαρά και το άλλο να παρουσιάζει τα μύρια όσα προβλήματα. Το έβαλα, λοιπόν, και εκεί ο Firefox δούλευε σωστά. Μάλιστα, δοκίμασα να τυπώσω και μια σελίδα, και τα κατάφερε — κάτι που δεν είχε συμβεί άλλες φορές. Ωραία.<br /><br />Γιατί, λοιπόν, δεν κράτησα το Kubuntu;<br /><br />Διότι, πολύ απλά, το Kubuntu είχε πρόβλημα με την κάρτα γραφικών της nVidia. Τα πάντα καθυστερούσαν εκνευριστικά (μενού, ενάρξεις προγραμμάτων, εμφάνιση παραθύρων), σε σημείο που να νομίζεις ότι χρησιμοποιείς Windows ΜΕ στα πρόθυρα του κολλήματος... Το πρόβλημα οφείλεται κατά βάση στους οδηγούς της ίδιας της nVidia, αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο ήταν πολύ έντονο στο Kubuntu, ενώ σχεδόν δεν γινόταν αντιληπτό στο Ubuntu. Δοκίμασα να απενεργοποιήσω τους οδηγούς, και το αποτέλεσμα ήταν κάπως καλύτερο στη γενικότερη συμπεριφορά, αλλά ήταν πλέον αδύνατον να δω βίντεο, το οποίο θύμιζε περισσότερο γρήγορη εναλλαγή φωτογραφιών. Οπότε, ξανάβαλα το Ubuntu, αποφασισμένος αυτή τη φορά να βρω κάποια λύση ή να τα παρατήσω (ή να δοκιμάσω το νέο openSUSE που βγαίνει τον άλλο μήνα...).<br /><br />Μετά από πολλές ώρες ψαξίματος (κατά τη διάρκεια των οποίων θα έπρεπε κανονικά να δουλεύω), βρήκα τη λύση στο πρόβλημα με τον Firefox, η οποία όμως ακυρωνόταν σε κάθε επανεκκίνηση του συστήματος, οπότε αναγκάστηκα με βάση οδηγίες από το ίντερνετ να φτιάξω ένα σκριπτάκι (εγώ, ο απλός χρήστης, έτσι;), να το κάνω εκτελέσιμο και να το τρέχω με μια συντόμευση κάθε φορά που μπαίνω στο Ubuntu. Αμέσως μετά δοκίμασα να τυπώσω — και, ω! θεοί! δεν τύπωνε με τίποτε. Δοκίμασα πάλι διάφορα «μαντζούνια» (πώς αλλιώς να τα πω;), και μετά από πολλή προσπάθεια, τα κατάφερα. Ελπίζω ότι δεν θα χρειαστεί να ξανασχοληθώ με αυτό το θέμα — εκτός αν στην επόμενη εγκατάσταση του Ubuntu, μετά από έξι μήνες (για απλό upgrade ξεχάστε το, δημιουργεί άπειρα προβλήματα) δεν θα μπορώ και πάλι να τυπώσω. Και να σκεφτείτε ότι δεν έχω δοκιμάσει ακόμη το σκάνερ...<br /><br />Τι θέλω να πώ με όλα αυτά: Ρε παιδιά, να το προτείνετε το Ubuntu (ή όποια άλλη διανομή Linux σας αρέσει), αλλά να προειδοποιείτε τον δύστυχο που σας ακούει ότι, ανάλογα με το hardware που διαθέτει και τη χρήση που κάνει, μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα, πολλά από τα οποία ίσως ο ίδιος να μην μπορέσει να λύσει (ειδικά αν είναι ο θρυλούμενος «μέσος χρήστης»), και κάποια άλλα μπορεί να μην λύνονται έτσι κι αλλιώς — όπως αυτό με την εξωτερική κάρτα τηλεόρασης που είχα γράψει παλιότερα, την οποία όμως δεν χρησιμοποιώ πια γιατί έκοψα την τηλεόραση...<br /><br />Όχι τίποτε άλλο, αλλά αν κάποιος δοκιμάσει μια φορά χωρίς να τον έχει προειδοποιήσει κανείς και καεί, μετά θα ακούει «Λίνουξ» και θα αλλάζει πεζοδρόμιο φτύνοντας τον κόρφο του, και αυτό θα είναι κρίμα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6945005608269942186?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-957838486212645852008-11-06T01:57:00.001+02:002008-11-06T10:02:59.900+02:00Καλοί οι παγκόσμιοι πανηγυρισμοί, δε λέω, δικαιολογημένοι, και σίγουρα εκφράζουν την ελπίδα για έναν έστω και ελάχιστα καλύτερο κόσμο — βέβαια, η μοίρα της ελπίδας είναι η διάψευση, αλλά δεν πειράζει: είμαστε άνθρωποι, και την αυταπάτη την έχουμε στο αίμα μας…<br /><br />Και μόνο σημειολογικά να τη δει κανείς, η νίκη του Μπαράκ (και όχι «Μπάρακ», βρε παιδιά, τόσους μήνες πια, ακόμα να το μάθετε;) Ομπάμα είναι σημαντική: είναι ο πρώτος μη λευκός πρόεδρος των Η.Π.Α., και ήταν κι αυτός ένας από τους πολλούς λόγους που τον ψήφισαν σχεδόν 64 (ως τώρα) εκατομμύρια άνθρωποι.<br /><br />Αλλά αυτά δεν τα γράφω για να εκθειάσω τον Ομπάμα — ούτε τον ξέρω, ούτε με ξέρει, και η όποια άποψη μπορούμε να έχουμε γι’ αυτόν θα διαμορφωθεί στη συνέχεια, από τις πράξεις του — αρχή άνδρα δείκνυσι, κ.τ.λ.. Με τη γνώριμη περιοδική απαισιοδοξία μου, θέλω να ρίξω μια ματιά στην άλλη πλευρά, αυτή των ηττημένων.<br /><br />Τους Μακέιν και Πέιλιν τους ψήφισαν πάνω από 56 (ως τώρα) εκατομμύρια Αμερικανοί. Θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε κάποια στιγμή ένα λεπτομερές προφίλ αυτών των ανθρώπων, και κυρίως κάποια ποσοστά που να εκφράζουν τους λόγους για τους οποίους έκαναν αυτή την επιλογή: πόσοι απ’ αυτούς τους προτίμησαν απλά γιατί πάντοτε ψηφίζουν κατά παράδοση το ρεπουμπλικάνικο κόμμα, πόσοι γιατί δεν πείστηκαν από τη ρητορική του Ομπάμα, παρόλο που αναγνώριζαν ότι η πολιτική του Μπους υπήρξε απαράδεκτη και καταστροφική σε κάθε επίπεδο, πόσοι γιατί διαφωνούσαν με τις πολιτικές επιλογές των Δημοκρατικών, πόσοι γιατί έχαψαν το παραμύθι του «ήρωα πολέμου» Μακέιν, πόσοι γιατί είχαν συγκεκριμένα συμφέροντα και ήθελαν να συνεχιστεί η πολιτική της προηγούμενης οκταετίας, και κυρίως — αυτό που ενδιαφέρει εμένα, με τις εμμονές μου — κυρίως…<br /><br />…κυρίως πόσοι από τα 56 εκατομμύρια είναι αυτοί που ψήφισαν τον Μακέιν και την Πέιλιν γιατί δεν ήθελαν με τίποτα να βγει πρόεδρος ένας μαύρος (έστω και κατά το ήμισυ) μουσουλμάνος (που ομολογουμένως δεν ήταν) τρομοκράτης (άσχετο), πόσοι γιατί ήθελαν να συνεχίσουν να έχουν για Πρόεδρο (ή Αντιπρόεδρο) ένα φανατικό Αναγεννημένο Χριστιανό, έναν παράφρονα που θα διεξάγει πολέμους κατ’ εντολήν του Θεού, ένα ζώον όρθιο που θα πιστεύει σε εξορκισμούς από δαιμόνια και δεν θα μπορεί να συνδέσει δυο προτάσεις μεταξύ τους, ένα σούργελο που δεν θα γνωρίζει τίποτα, δεν θα έχει άποψη για τίποτα, και θα λέει άλλα τη μία κι άλλα την άλλη, ανάλογα με το προς τα πού φυσάει ο άνεμος, πόσοι γιατί δεν άντεχαν στη σκέψη ότι θα μπορούσε ποτέ ένας άνθρωπος με «μη-αμερικανικό» όνομα να βγει Πρόεδρος, πόσοι γιατί ήθελαν να επεκταθεί και να διαιωνιστεί μια Αμερική τυφλά προσκολλημένη σε «παραδοσιακές επαρχιακές αξίες» (πιο κενή φράση απ’ αυτή δεν ξέρω αν υπάρχει) και σε μια θεοκρατία που ελάχιστα απέχει από την αντίστοιχη ισλαμική, πόσοι γιατί θεωρούσαν (και θεωρούν) ότι θεοσεβούμενοι Χριστιανοί είναι μόνο οι Ρεπουμπλικάνοι, ενώ οι Δημοκρατικοί είναι αποκλειστικά ένα συνονθύλευμα από αμαρτωλούς αλλόθρησκους ομοφυλόφιλους κομμουνιστές, πόσοι γιατί φοβόντουσαν ότι ο Ομπάμα θα φέρει τον επάρατο Σοσιαλισμό στην Αμερική (ναι; τι ώρα;) πόσοι γιατί δεν γουστάρουν τους μορφωμένους «ελιτιστές» των πανεπιστημίων και των μεγαλουπόλεων, πόσοι γιατί πιστεύουν ότι πρέπει τα παιδιά να διδάσκονται στο σχολείο ότι το σύμπαν έχει ηλικία μερικές χιλιάδες χρόνια και ότι η Εξέλιξη των Ειδών είναι ψέμα, πόσοι γιατί — ουφ, δεν μπορώ άλλο…<br /><br />Ελπίζω η νέα πορεία της Αμερικής, από τον Ιανουάριο του 2009 και μετά, να οδηγήσει σε μια χώρα που θα έχει συνέλθει από την άκρως μεταδοτική πανούκλα των τελευταίων οκτώ ετών, κάτι που θα είναι καλό για όλους μας — το θηρίο κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά όταν είναι πληγωμένο…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-95783848621264585?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-32229978557294513602008-11-02T18:39:00.001+02:002008-11-02T18:41:29.163+02:00(Γράφει ο <a href="http://www2.blogger.com/profile/02992733047080308261" target="_blank">Π</a>)<br /><br /><b><i><a href="http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=953074&lngDtrID=244" target="_blank">Πρόσφατη δήλωση του υπουργού Παιδείας</a></b></i><br /><br /><i>Το μάθημα είναι απαρεγκλίτως υποχρεωτικό, αναπόσπαστο κομμάτι του αναλυτικού προγράμματος. Προβλέπεται η εξαίρεση για λόγους συνείδησης, που αφορά τους μη ορθοδόξους, δηλαδή τους αλλόθρησκους ή ετερόδοξους, οι οποίοι κατά κανόνα είναι αλλοδαποί. Περίπου 11% των συμμετεχόντων στην ελληνική υποχρεωτική εκπαίδευση είναι αλλοδαποί και πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη και σεβασμός προς αυτούς.</i><br /><br /><br />Ο υπουργός τονίζει πονηρά την υποχρεωτικότητα, και ακόμα πονηρότερα ταυτίζει τους «λόγους συνείδησης» με τους «αλλόθρησκους ή ετερόδοξους» (ξεχνώντας βέβαια τους άθεους), δεν πρωτοτυπεί όμως: ακολουθεί τη νοοτροπία και τη φρασεολογία όχι μόνο των προσφάτων σχετικών εγκυκλίων του υπουργείου αλλά και της παλαιότερης - παρά την επισήμανση του Συνηγόρου του Πολίτη ότι η (συνταγματικά κατοχυρωμένη) θρησκευτική ελευθερία συνεπάγεται δυνατότητα αποχής <b>ακόμα και για ορθόδοξους</b>. Με αφορμή λοιπόν τη δήλωση αυτή θεωρήσαμε καλό να υπάρχουν συγκεντρωμένα σε ένα ποστ τα σχετικά στοιχεία. (Ευχαριστίες στον Παπούλη, τον Πάνο και τον SimonSays, που είχαν ανακινήσει και παλιότερα το ζήτημα.)<br /><br /><br /><b><i><a href="http://www.petheol.gr/Pages/Protes/Nea.html#070808" target="_blank">Εγκύκλιος ΥΠΕΠΘ 61723/Γ2/13/06/2002</a></b></i><br /><br /><i>ΘΕΜΑ: «Απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών»<br /><br />Ύστερα από την υποβολή ερωτημάτων σχετικά με το θέμα της απαλλαγής των μαθητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης από το μάθημα των θρησκευτικών, την προσευχή και τον εκκλησιασμό, σας κάνουμε γνωστό ότι η απαλλαγή αυτή πρέπει να στηρίζεται σε δήλωση του ίδιου του μαθητή αν είναι ενήλικος ή των γονέων του αν είναι ανήλικος στην οποία θα αναφέρει ότι δεν είναι Χριστιανός Ορθόδοξος, χωρίς να είναι υποχρεωτική η αναφορά του θρησκεύματος στο οποίο ανήκει.<br />Σε περίπτωση απαλλαγής του μαθητή από την παρακολούθηση του μαθήματος των θρησκευτικών, στη θέση "Θρήσκευμα" στον Απολυτήριο Τίτλο δεν υπάρχει λόγος αναγραφής ενδείξεως.</i><br /><br /><br /><b><i><a href="http://4grpe-anatol.att.sch.gr/announce/doc/2008-07-july/2008-07-10-91109-g2-thriskeftika.pdf" target="_blank">Εγκύκλιος ΥΠΕΠΘ 91109/Γ2/10/07/2008</a></b></i><br /><br /><i>ΘΕΜΑ: «Ρύθμιση μαθητικών θεμάτων»<br />[...]<br />2. Ύστερα από την υποβολή ερωτημάτων σχετικά με το θέμα της απαλλαγής των μαθητών από το μάθημα των Θρησκευτικών, σας κάνουμε γνωστό ότι για την απαλλαγή αυτή απαιτείται υπεύθυνη δήλωση του κηδεμόνα του μαθητή αν είναι ανήλικος ή του ιδίου αν είναι ενήλικος, στην οποία θα αναφέρεται η επιθυμία απαλλαγής, χωρίς να δηλώνεται ο λόγος της συγκεκριμένης επιλογής.</i><br /><br /><br /><b><i><a href="http://www.synigoros.gr/pdf_01/religpr.pdf" target="_blank">Σχετική ανακοίνωση Συνηγόρου Πολίτη 31/07/08</a></b></i><br /><br /><i>Ο Συνήγορος του Πολίτη εκφράζει την ικανοποίησή του για την υπ’ αρ. πρωτ. 91109/Γ2/10.7.2008 εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας, σύμφωνα με την οποία «για την απαλλαγή των μαθητών από το μάθημα των Θρησκευτικών … απαιτείται υπεύθυνη δήλωση … στην οποία θα αναφέρεται η επιθυμία απαλλαγής, χωρίς να δηλώνεται ο λόγος της συγκεκριμένης επιλογής».<br /><br />Για το θέμα αυτό, ο Συνήγορος του Πολίτη είχε παρέμβει ήδη από το 2002, μετά από αναφορές γονέων. Σχολιάζοντας τόσο την παλαιότερη εγκύκλιο, σύμφωνα με την οποία χρειαζόταν δήλωση για το ακριβές θρήσκευμα του μαθητή, όσο και τη μεταγενέστερη, σύμφωνα με την οποία αρκούσε η δήλωση «ότι δεν είναι Χριστιανός Ορθόδοξος», ο Συνήγορος του Πολίτη επισήμανε ότι:<br /><br />• η θρησκευτική ελευθερία περιλαμβάνει και τη δυνατότητα αποχής, ακόμη και ενός ορθοδόξου μαθητή, από τη σχολική θρησκευτική εκπαίδευση.<br /><br />• η άσκηση του δικαιώματος απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών δεν μπορεί να συνοδεύεται από αξίωση αποκάλυψης, έστω και αρνητικής, των θρησκευτικών πεποιθήσεων.<br /><br />Αρχικά το Υπουργείο, επικαλούμενο «γενικότερες επιπτώσεις», δεν δέχθηκε την πρόταση να αρκεί η δήλωση επιθυμίας απαλλαγής, επέμεινε δε ακόμη και μετά την ταυτόσημη απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.<br /><br />Μετά από νεώτερη σχετική αναφορά, ο Συνήγορος του Πολίτη είχε επανέλθει επικαλούμενος, επί πλέον, πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που έκρινε αθέμιτη την αξίωση γνωστοποίησης πεποιθήσεων ως προϋπόθεση άσκησης δικαιώματος.</i><br /><br /><br /><b><i><a href="http://4grpe-anatol.att.sch.gr/announce/doc/2008-08-aug/2008-08-04-104071-g2-thriskeftika-1.pdf" target="_blank">Εγκύκλιος ΥΠΕΠΘ 104071/Γ2/04/08/2008</a></b></i><br /><br /><i>ΘΕΜΑ: «Ρύθμιση μαθητικών θεμάτων»<br /><br />Σε συνέχεια της υπ' αριθμ. 91109/Γ2/10-7-2008 εγκυκλίου μας και προκειμένου να αποσαφηνισθούν τυχόν παρερμηνείες που δημιουργήθηκαν με αφορμή τη διαδικασία απαλλαγής κάποιων μαθητών από το μάθημα των Θρησκευτικών, διευκρινίζονται τα εξής:<br />α) Το μάθημα των Θρησκευτικών διδάσκεται σε όλες τις σχολικές μονάδες της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, σύμφωνα με τα επίσημα υποχρεωτικά Αναλυτικά και Ωρολόγια Προγράμματα που έχουν καθορισθεί από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.<br />β) Για τους γονείς των ανηλίκων μαθητών ή τους ίδιους τους μαθητές, εάν είναι ενήλικοι, που για λόγους συνείδησης δεν επιθυμούν να παρακολουθήσουν το μάθημα των Θρησκευτικών, δεν είναι αναγκαία η αιτιολόγηση της άρνησης στην υπεύθυνη δήλωση που απαιτείται. Διαδικασία άλλωστε που ακολουθείται στη</i> [sic] <i>πρωτοβάθμια εκπαίδευση για πάρα πολλά χρόνια.<br />γ) Η ανωτέρω εγκύκλιος μας εναρμονίζει με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ανεξαρτήτων αρχών της χώρας μας.</i><br /><br /><br /><b><i><a href="http://www.ypepth.gr/docs/apasxolisi_mathitwn_080826.doc" target="_blank">Εγκύκλιος ΥΠΕΠΘ 109744/Γ1/26/8/2008</a></b></i><br /><br /><i>ΘΕΜΑ: «Απασχόληση μαθητών»<br /><br />Σας ενημερώνουμε ότι οι μη Ορθόδοξοι μαθητές δηλ. οι αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι, οι οποίοι σύμφωνα με την υπ΄ αριθμ. 104071/Γ2/4.8.2008 εγκύκλιο του ΥπΕΠΘ απαλλάσσονται από το μάθημα των Θρησκευτικών για λόγους συνείδησης, κατά την ώρα διδασκαλίας του συγκεκριμένου μαθήματος παρακολουθούν υποχρεωτικά τη διδασκαλία διαφορετικού διδακτικού αντικειμένου σε άλλο τμήμα της ίδιας τάξης.<br /><br />Στην περίπτωση, που η συγκεκριμένη τάξη λειτουργεί μόνο με ένα τμήμα, οι μαθητές αυτοί παρακολουθούν εκπαιδευτικό πρόγραμμα που καθορίζεται για το σκοπό αυτό από το Σύλλογο Διδασκόντων του Σχολείου. Για μεν τους αλλοδαπούς το πρόγραμμα αφορά στο μάθημα της ελληνικής γλώσσας, για δε τους υπόλοιπους μάθημα ανάλογο με τις μαθησιακές τους ανάγκες.</i><br /><br /><br /><b><i><a href="21_08_08_synenteyksh_typoy_ypepth_080822.doc" target="_blank">Από συνέντευξη τύπου του ΥπΕΠΘ 21/08/08</a></b></i><br /><br /><i>Πρώτα απ' όλα για το θέμα των θρησκευτικών θέλω να σας πω ότι δεν υφίσταται ζήτημα. Διότι δεν μεταβάλλεται κάτι σημαντικό όσον αφορά τη διδασκαλία αυτού του μαθήματος. Το μάθημα ήταν και παραμένει υποχρεωτικό και το σύνολο αυτών που επικαλούνταν κατά το παρελθόν λόγω συνείδησης να εξαιρεθούν, το ίδιο ακριβώς σύνολο δικαιούται να επικαλεστεί λόγους συνείδησης για να εξαιρεθεί.<br /><br />Αυτό το οποίο μεταβάλλεται, είναι ότι κατά την πάγια δήλωση σύμφωνα με την οποία κάποιοι επικαλούνται λόγους συνείδησης, τώρα δεν είναι υποχρεωμένοι να αναλύσουν επ’ ακριβώς αυτούς τους λόγους γιατί αυτό προσκρούει στα προσωπικά δεδομένα.<br /><br />Υπάρχει γι' αυτό καταδικαστική απόφαση της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και υπάρχει και απόφαση της ανεξάρτητης Αρχής. Αυτές οι αποφάσεις έχουν κοινοποιηθεί στην ελληνική διοίκηση πριν από 2 χρόνια. Όταν παρέλθει η διετία και δεν έχει γίνει μια μορφή προσαρμογής σε αυτά τα δεδομένα τότε κινδυνεύει να υποστεί κυρώσεις και ο διδάσκων και ο διευθυντής του σχολείου που έχει την ευθύνη για τη συλλογή αυτών των δηλώσεων. <br /><br />Ουσιαστικά με τη μεταβολή που κάνουμε εμείς πρώτον προστατεύουμε τον υποχρεωτικό χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών. Δεύτερον, σεβόμαστε τα προσωπικά δεδομένα των αλλοθρήσκων ή αλλοδόξων που δεν επιθυμούν να συμμετέχουν στο μάθημα και καλύπτουμε νομικά τους διδάσκοντες ενόψει των αποφάσεων των ανεξαρτήτων Αρχών και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, προστατεύοντας και ενισχύοντας, αν θέλετε, το διεθνές κύρος της χώρας, η οποία είναι μια χώρα δημοκρατική που σέβεται τη διαφορετικότητα. <br /><br />Μου κάνει εντύπωση η ένταση με την οποία σχολιάζεται από τμήμα του Τύπου η συγκεκριμένη απόφαση. Είναι μια εγκύκλιος η οποία ίσχυε, δεν διαφοροποιείται σε τίποτε. Η υποχρεωτικότητα του μαθήματος παραμένει ως είναι.</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-3222997855729451360?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-66857352400599635772008-11-01T07:57:00.002+02:002008-11-01T08:02:11.550+02:00<a href="http://www.9euros.gr/">Ο Ι.Π.Πότης ανακάλυψε αυτή την ιστορία πριν από λίγο καιρό στον κάδο αχρήστων ενός εγκαταλειμμένου οίκου ανοχής. Τη διάβασε, την βρήκε ενδιαφέρουσα κι αποφάσισε πως η ανθρωπότητα έπρεπε να μάθει επιτέλους την αλήθεια. Αφού την καθαρόγραψε και συμπλήρωσε τα κομμάτια που έλειπαν, μετά από εξονυχιστική έρευνα, επισκέφτηκε τον Ξ., ο οποίος συμμερίστηκε τον ενθουσιασμό του και δέχτηκε να την εικονογραφήσει.</a><br /><br />Καλή συνέχεια, παιδιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6685735240059963577?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-20671855468746725472008-10-28T11:41:00.001+02:002008-10-28T11:41:53.262+02:00Χτες κατέφτασε ένα σύντομο e-mail γεμάτο λακωνικότητα, ευγλωττία και ανυπέρβλητη σοφία. Ο/η αποστολεύς σχετίζεται με την κ. Λουπέσκου (είναι μάλλον οπαδός και συνεργάτης της), στην οποία είχα αναφερθεί ακροθιγώς εις παλαιοτέραν ανάρτησιν υπό τον τίτλον <a href=http://gravityandthewind.blogspot.com/2007/02/blog-post_10.html>«Το όνομα και η χάρη»</a>, ένα ποστ που αφορούσε βασικά στον κ. Παπά, ο οποίος είχε εμφανιστεί στην εκπομπή της κ. Λουπέσκου στο τηλεοπτικό κανάλι Extra 3 λέγοντας ένα κάρο μεταφυσικές ανοησίες.<br /><br />Η δε αναφορά μου στην κ. Λουπέσκου ήταν σύντομη, ακριβής και καθόλου προσβλητική — εκτός αν θεωρήσει κανείς τις λέξεις «εμπορεύεται» και «άτομο» προσβλητικές, οπότε μιλάμε πλέον για ψυχασθένεια…<br /><br />Το e-mail, λοιπόν, περιείχε την εξής φράση — και μόνον αυτή:<br /><br />«DES TO PROSVPO SOY STON KAUREPTH GIA NA KATALABEIS POSO MALAKAS EISAI»<br /><br />Ομολογώ πως, διαβάζοντάς το, αρχικά νόμισα πως είχαν ανοιχτεί μπροστά μου νέοι ορίζοντες αυτογνωσίας και κατανόησης του κόσμου γύρω μου. Η μέθοδος ήταν απλή: απλώς θα παρατηρούσα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη, όπως όταν ξυρίζομαι, ας πούμε, ή όταν προσπαθώ να μετρήσω τις τρίχες που μου έχουν απομείνει και να υπολογίσω το ολοένα και αυξανόμενο ποσοστό των λευκοτέρων εξ’ αυτών, και αμέσως θα διέβλεπα την ακριβή ποσότητα της προσωπικής μου μαλακίας, και έτσι θα κατείχα πλέον και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να διαγνώσει κανείς, εξ όψεως και μόνον, κατά πόσον ο συνομιλητής του είναι μαλάκας. Εξετάζοντας, όμως, το πρόσωπό μου, δεν είδα τίποτε που να με διαφοροποιεί από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο βλέπω γύρω μου, και αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο δύο πράγματα: είτε (α) ότι δεν είμαι μαλάκας, είτε (β) ότι είμαστε όλοι μαλάκες. Η δευτέρα περίπτωσις, όμως, έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα: εάν όλοι είμαστε μαλάκες, και μπορούμε να το διαπιστώσουμε απλώς κοιτάζοντας το πρόσωπό μας στον καθρέφτη, τότε οι καθρέφτες θα είχαν προ πολλού εκλείψει από τον μαλακισμένο πολιτισμό μας, καθότι, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι και πολύ ευχάριστο να συνειδητοποιείς ότι είσαι μαλάκας.<br /><br />Μετά, όμως, που το ξανασκέφτηκα, διαπίστωσα ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να καταλάβει κανείς πόσο μαλάκας είναι, στους οποίους ο ανώνυμος (πλην ευκόλως ανιχνεύσιμος) επιστολογράφος επέλεξε να μην αναφερθεί — προφανώς για λόγους ιδίου συμφέροντος. Θα μπορούσε, ας πούμε, αντί να κοιτάξει προσεχτικά το πρόσωπό του στον καθρέφτη, να κοιτάξει προσεχτικά το τι έγραψε, πριν πατήσει το κουμπί που λέει «αποστολή», έτσι ώστε να αποφύγει, συν τοις άλλοις, και το ρεζιλίκι. Θα μπορούσε, επίσης (σε έναν ιδεατό κόσμο, δυστυχώς…), να κοιτάξει λίγο πιο προσεχτικά τα πράγματα στα οποία πιστεύει και τα οποία δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα, μπας και διαπιστώσει ότι η μαλακία είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο, και ότι ο ορισμός του μαλάκα δεν είναι «αυτός που δεν συμφωνεί μαζί μου».<br /><br />Επίσης, ο επιστολογράφος θα μπορούσε γενικότερα να αφήσει κατά μέρος τις μαλακίες και να προσπαθήσει να εξηγήσει πού και πώς διαφωνεί με ό,τι έγραψα για το ίνδαλμά του. Αλλά από τυφλωμένους φανατικούς οπαδούς δεν μπορείς να περιμένεις να αρθρώσουν λόγο, παρά μόνο άναρθρες κραυγές συνοδευόμενες από επαναλαμβανόμενο βροντώδες χτύπημα των μπροστινών άκρων πάνω στο στήθος τους…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-2067185546874672547?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-71951549801027288922008-10-21T01:34:00.001+03:002008-10-21T01:42:29.568+03:00Είναι στιγμές που νιώθω εξωγήινος, καθώς αδυνατώ να καταλάβω τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα το βίωσα τις τελευταίες μέρες, και θα κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια να το αναλύσω.<br /><br />Η κ. Ευγενία Μανωλίδου είναι συνθέτρια και μαεστρίνα. Είναι επίσης η σύντροφος του εκδότη, τηλεβιβλιοπώλη και βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. Άδωνη Γεωργιάδη. Καλά μέχρι εδώ.<br /><br />Εσχάτως, η κ. Μανωλίδου ανέλαβε την παρουσίαση σκληρού ριαλιτοπαίχνιδου στον ΑΝΤ1. Αδυνατώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος που υποτίθεται πως υπηρετεί ενεργά τον πολιτισμό — και μάλιστα σε μια από τις πιο υψηλές μορφές του, την κλασική μουσική — δέχτηκε να συμμετάσχει σε αυτή την αηδία, που είναι ίσως ό,τι χειρότερο (ως τώρα…) έχει να επιδείξει το βάρβαρο τηλεοπτικό σύμπαν.<br /><br />Ο κ. Γεωργιάδης, προφανώς σχολιάζοντας κάτι που άκουσε σχετικά, είπε από την εκπομπή του ότι η γνώμη του για τα ριάλιτι δεν άλλαξε επειδή η γυναίκα του έγινε παρουσιάστρια ριάλιτυ, και ότι σαφώς τα ριάλιτι είναι σκουπίδια. Η δε κ. Μανωλίδου λέει, σε συνέντευξή της στο περιοδικό ON-OFF της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, ότι ο άντρας της ήταν εκείνος που την παρότρυνε να δεχτεί την πρόταση του ΑΝΤ1, και ότι η δική του επιμονή ήταν που τελικά την έπεισε. Αδυνατώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος ρίχνει τη γυναίκα του στα σκουπίδια, μόνο και μόνο για λίγη πρόσκαιρη προβολή.<br /><br />Η κ. Μανωλίδου λέει επίσης ότι δεν την πτοούν οι αρνητικές αντιδράσεις και κριτικές για το παιχνίδι, γιατί εκείνη απλά μια δουλειά κάνει, και ότι είναι σαν να παίζει πρώτο βιολί σε μια ορχήστρα, οπότε αν το έργο πάει σκατά θα την πληρώσουν ο συνθέτης και ο μαέστρος, όχι εκείνη. Αδυνατώ, λοιπόν, να καταλάβω, πώς ένας άνθρωπος που μπαίνει σε μια δουλειά δέχεται ευχαρίστως τα όποια θετικά προκύψουν (την προβολή, π.χ.) και παράλληλα βγάζει την ουρά του απέξω σε ό,τι αφορά τα αρνητικά.<br /><br />Εντάξει, είμαι αφελής και αδυνατώ να τα καταλάβω όλα αυτά. Υπάρχουν και πράγματα που καταλαβαίνω, όμως, και που νομίζω πως τα καταλαβαίνουν και πολλοί άλλοι.<br /><br />Καταλαβαίνω, ας πούμε, ότι το ζεύγος Γεωργιάδη-Μανωλίδου έχει επιδοθεί σε ένα απίστευτο κυνηγητό της αυτοπροβολής με κάθε μέσο και χωρίς φραγμούς· ότι γλείφει εκεί που έφτυνε· ότι μετά ξαναφτύνει εκεί που έγλυφε· ότι οι δεκάρικοι λόγοι περί ηθικού αναστήματος και ανάτασης του φρονήματος και υψηλού πολιτισμού έγιναν νερό κι αλάτι μπροστά σε λίγα λεπτά τηλεοπτικής προβολής με μοναδικό σκοπό να γίνουν τα πρόσωπα πιο οικεία στο πόπολο.<br /><br />Καταλαβαίνω κι άλλα, που δεν τα λέω γιατί, αντίθετα μ’ αυτούς, προσπαθώ να σέβομαι τον εαυτό μου…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-7195154980102728892?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-19877431655859779132008-10-18T02:30:00.007+03:002008-10-18T02:49:59.543+03:00Με λένε Τομ Κράνκερ, και είμαι ένας κεφάτος τραπεζίτης<br />Διασφαλίζω τους αγρότες, τις χήρες και τα ορφανά<br />Σαν έρθουν αμμοθύελλες και οι σοδειές σου πάνε στράφι<br />Θα ελέγξω το έλλειμμά σου και θα σου μειώσω την υποθήκη<br />Όταν χρειαστείς χρήματα κι έχεις στόματα να θρέψεις<br />Θα σου δώσω ένα δάνειο για σοβάτισμα κι έπιπλα<br />Αν μου δείξεις πως το 'χεις ανάγκη, θα σου κάνω πίστωση<br />Απλά θα μου δίνεις δύο για κάθε ένα που σε δανείζω<br />Όταν χάσεις το αμάξι σου και νιώθεις στενάχωρα<br />Θα 'ρθω για κατάσχεση, να σου πάρω το αμάξι και τα ρούχα<br />Όταν τα έντομα σου φάνε το βαμβάκι, κι οι καιροί είναι δύσκολοι<br />Θα 'ρθω να σε βοηθήσω, να σε σκίσω και να σε γδάρω<br />Κι όποτε οι γαιοκτήμονες σε κλέβουν και σε βρίζουν<br />Θα στέλνω την αστυνομία να σε κρατάει φρόνιμο<br /><br />Woody Guthrie - Jolly Banker<br /><br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_black.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/04_Jolly%20Banker.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> </embed><br /><br />(Το κομμάτι γράφτηκε το Φθινόπωρο του 1939. Η ηχογράφηση είναι του 1940, και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε δίσκο το 1964.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-1987743165585977913?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-48707138100364553022008-10-13T15:17:00.009+03:002008-10-13T15:58:10.854+03:00Η πολλή δουλειά που μου έχει πέσει στο κεφάλι δεν μου επέτρεψε να παρακολουθήσω το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Είμαι σίγουρος πως δεν έχασα και τίποτα (άλλωστε, είχα ήδη πικρή εμπειρία από το <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2007/11/blog-post.html">περσινό</a>) αλλά με έτρωγε η περιέργεια να ακούσω τα κομμάτια. Έτσι, πήγα στην <a href="http://www.festivaltragoudiou.gr/">ιστοσελίδα του Φεστιβάλ</a> για να τα ακούσω τουλάχιστον ηχογραφημένα (τα 16, όχι τα 10 του τελικού).<br /><br />Υπήρχε μια μικρή αλλαγή προς το καλύτερο, η οποία εκφράστηκε σαν στροφή προς τον «εναλλακτικό» ήχο (στα λιγότερο βαρετά κομμάτια) — αλλά αυτό δεν αρκούσε για να σώσει την κατάσταση, καθώς από πάνω έπεφτε ο συνήθως δύσπεπτος στίχος και η συνήθως άχρωμη, άοσμη και άγευστη φωνή και τα καταρράκωναν. Όχι πως αν αυτά ήταν διαφορετικά θα ήταν το αποτέλεσμα πρωτότυπο, αλλά τουλάχιστο θα έδειχνε καλό γούστο και θα τα έκανε να ακούγονται κάπως ευχάριστα.<br /><br />Και εδώ ερχόμαστε στο καυτό θέμα της φωνής. Πρέπει κάποτε να συνειδητοποιήσουν οι έλληνες τραγουδοποιοί ότι τα ακόρντα, η μελωδία και ο γενικότερα συμπαθητικός έως καλός ήχος είναι ένα μέρος, μόνο, του τραγουδιού. Ένα άλλο, που πάσχει, είναι ο στίχος. Αλλά το πιο καθοριστικό, πιστεύω, για το τελικό αποτέλεσμα είναι η φωνή, όπως φαίνεται ίσως πιο χαρακτηριστικά αν αναλογιστούμε, ξανά, τις <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2008/08/scarlett-meets-tom-tom-is-not-impressed.html">διασκευές της Σκάρλετ Γιόχανσον στα τραγούδια του Τομ Γουέιτς</a>, όπου τα τραγούδια ήταν κατά βάση τα ίδια (ακόρντα, στίχοι και μελωδία) αλλά η αντικατάσταση της βραχνής και γεμάτης εκφραστικότητα φωνής του Τομ από την επίπεδη και άχρωμη φωνή της Σκάρλετ αρκούσε για να τα κάνει να ακούγονται κοινότοπα.<br /><br />Οι φωνές, λοιπόν, που ακούστηκαν στο φετινό φεστιβάλ επιβεβαίωσαν, για άλλη μια φορά, την τάση που φαίνεται να έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια και σιγά-σιγά να παγιώνεται: ήταν σχεδόν όλες ανεπαρκείς και αδύναμες εκφραστικά, ιδίως οι αντρικές. Οι γυναικείες ήταν συγκριτικά καλύτερες, αν και ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιες κοπελίτσες (Ελληνίδες, μάλιστα) προφέρουν τις ελληνικές λέξεις με σχεδόν αγγλική προφορά. Γενικότερα, πάντως, και οι μεν και οι δε υστερούσαν στην εκφορά των λέξεων — άλλη μια ζημιά που έχουν κάνει οι εγχώριοι «ποιοτικάδες». Ένα πρόβλημα είναι και αυτή η εμμονή που έχουν πολλοί τραγουδοποιοί να τραγουδούν οι ίδιοι τα κομμάτια τους, καθώς δεν καταλαβαίνουν ότι δεν αρκεί, διάολε, να είσαι σωστός τονικά — χρειάζονται κι άλλα πράγματα…<br /><br />Για να μη φανώ εντελώς ισοπεδωτικός, οφείλω να πω ότι τουλάχιστον δυο κομμάτια μου φάνηκαν κάπως ενδιαφέροντα, για διάφορους λόγους: Το «Εκείνη εγώ και η βροχή» του Δημήτρη Μπαλογιάννη και ο «Ιστός» του Γιώργου Καλογερόπουλου.<br /><br />Δηλώνω επίσης την αδυναμία μου να εξηγήσω την εκεί παρουσία, ως διαγωνιζόμενων, του Γιάννη Γιοκαρίνη και του Παύλου Κοντογιαννίδη. Αφενός είναι γηραλέοι και φτασμένοι καλλιτέχνες με πολύχρονη καριέρα πίσω τους, αφετέρου έκαναν αυτό που ήξεραν: ελληνικό ροκ στο ύφος της δεκαετίας του 70, το οποίο δεν ξέρω ποιον αφορά σήμερα, πέρα από τους «νοσταλγούς του ροκ εντ ρολ».<br /><br />Τελικά, γιατί γίνεται αυτό το Φεστιβάλ; Για να προβληθεί η ΕΡΤ; Πέρυσι έγραφα ότι το μόνο καλό είναι ότι κάποιοι (ελάχιστοι) καλλιτέχνες θα γίνουν γνωστοί και θα κάνουν μια κάποια καριέρα, αλλά τελικά ούτε αυτό ισχύει. Το ποιος θα κάνει καριέρα θα το αποφασίσει και πάλι η εγχώρια βιομηχανία θεάματος-ακροάματος, όπως θα έκανε και αν όλοι αυτοί απλώς πήγαιναν στα γραφεία των εταιρειών και έδιναν εκεί τα demo τους. Όλο αυτό το σύστημα είναι παρωχημένο και αναποτελεσματικό, για να μην πω ετοιμοθάνατο, και η διάδοχη κατάσταση δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-4870713810036455302?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-50325702506497949412008-10-09T13:04:00.003+03:002008-10-09T15:46:29.940+03:00Ο κατά δική του ομολογία "εικονοκλάστης, ντανταΐστής, αγνωστικιστής, πείσμων και μετριόφρων" <a href="http://aeisixtir.blogspot.com/2008/10/blog-post.html">Zaphod</a> μας επέστησε την προσοχή σε ένα εκπληκτικό (και λίγα λέω) πόνημα του "κατόχου ΜΔΕ του Κέντρου Υψηλής Ενόρασης & Αστρολογίας και υποψηφίου Δρ. με θέμα: η Εθνικώς Ορθή Λειτουργία της Σκέψης" Νάσου, με τίτλο "<a href="http://paixnidoupoli.blogspot.com/2008/10/blog-post_07.html">Ο Ιεροεξεταστής της Ιστορίας</a>". Γιατί είπαμε: δεν αρκεί να γελά κανείς με όσους θεωρεί γραφικούς — πότε-πότε πρέπει να βουτά για λίγο στα σκατά και να φέρνει στην επιφάνεια τα ψεύδη που κρύβονται τεχνηέντως από κάτω.<br /><br />Το λίαν ευμέγεθες ούτο ανάγνωσμα προτείνεται ανεπιφυλάκτως εις άπαντας, εκτός από τους πάσχοντας υπό οξείας Πλευρίτιδος, οίτινες ενδέχεται όπως παρουσιάσουν ανεξέλεγκτα συμπτώματα λυσσομανούς φρενίτιδος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-5032570250649794941?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-27001949695581384862008-10-08T21:22:00.000+03:002008-10-08T21:23:56.039+03:00Απόψε στις ειδήσεις του Alter βγήκε ο βουλευτής της Ν.Δ. Πέτρος Μαντούβαλος και με προκλητικό ύφος μας είπε, με δυο λόγια, ότι τα πράγματα είναι δύσκολα (λες και δεν το ξέραμε), και ότι ουσιαστικά δεν μπορεί να κάνει τίποτα η κυβέρνηση, ούτε και κανείς άλλος — εκτός από το να μας φορολογήσει άγρια (επιτείνοντας το πρόβλημα). Και δεν αναφερόταν μόνο στην τρέχουσα κρίση.<br /><br />Μας είπε επίσης ότι δεν είναι περίεργη η διαπίστωση ότι τα πράγματα είναι χειρότερα φέτος για τον πολίτη, αφού αυτό συμβαίνει πάντοτε, οπότε δεν ωφελεί να γκρινιάζουμε. Κάθε χρόνο τα πράγματα είναι χειρότερα, κάθε χρόνο τα πάντα ακριβαίνουν σε ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από τον επίσημο πληθωρισμό, και κάθε χρόνο οι αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις είναι μικρότερες από τον επίσημο πληθωρισμό.<br /><br />Επίσης μας είπε ότι δεν βλέπει καμιά φοβερή φτώχεια γύρω του, καθώς όλοι καταναλώνουν σαν τρελοί, αγοράζουν αυτοκίνητα, βγαίνουν και διασκεδάζουν, κ.τ.λ., οπότε ναι μεν τα πράγματα είναι άσχημα αλλά όχι και τόσο άσχημα, βρε αδερφέ! <br /><br />Του διαφεύγει του κ. Μαντούβαλου ότι τα κορόιδα που τον ψήφισαν δεν τον ψήφισαν για να διαπιστώνει ότι τα πράγματα είναι άσχημα (μισή διαπίστωση κι αυτή…), αλλά για να βελτιώνει τα πράγματα, και για να διαμορφώσει ένα σχέδιο για την πορεία της χώρας προς στο μέλλον. (Βλέπετε πόσο εύκολες είναι οι μεγαλοστομίες; Κι εγώ μπορώ να τις ξεστομίζω.)<br /><br />Φοβάμαι πως τα πράγματα είναι όπως ακριβώς το φοβόμουν (εγώ και πάρα πολλοί άλλοι): όλα αυτά τα τυπάκια που μας κυβερνούν είναι κάτι θλιβεροί ερασιτέχνες, ανίκανοι να δουν πέρα από τη μύτη τους, χωρίς όραμα, χωρίς λογική, χωρίς φαντασία, χωρίς κοινό νου, και με μπόλικη υπεροψία. Και, το χειρότερο: παλιά μας κορόιδευαν κρυφά, πίσω απ’ την πλάτη μας — τώρα μας κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα, μπροστά στα μούτρα μας.<br /><br />Όποιος είδε απόψε το ειρωνικό χαμόγελο του κ. Μαντούβαλου καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοώ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-2700194969558138486?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-13671755167343118882008-10-04T00:41:00.003+03:002008-10-04T00:45:54.971+03:00<i>Κι άλλο e-mail μας έφθασε,<br />εμπρός βήμα ταχύ<br />να το εξιχνιάσουμε<br />με λίγη προσοχή</i><br /><br />Αυτή τη φορά το αλυσιδωτό μήνυμα έφτασε μέσω …χρονομηχανής, μια που κυκλοφορεί απαράλλαχτο τουλάχιστον από το 2004, και αφορά στη δήθεν προσπάθεια των γνωστών σκοτεινών κύκλων (ε, μη μου πείτε ότι δεν τους ξέρετε πια…) να επιτύχουν τη «μυστική εξάπλωση» της «κάψουλας εμφυτευμένου χαράγματος».<br /><br />Η συνημμένη παρουσίαση του Powerpoint μπλέκει μεταξύ τους δυο ξεχωριστές τεχνολογίες εμφυτεύσιμων τσιπ, από τα οποία το μεν περιέχει πληροφορίες (π.χ. στοιχεία ταυτότητας) ενώ το δε είναι μια προσπάθεια υποκατάστασης της πιστωτικής κάρτας στις χρηματικές συναλλαγές. Το δεύτερο δεν έχει πιάσει, και το μέλλον του προδιαγράφεται αβέβαιο (δική μου εκτίμηση αυτή), ενώ το πρώτο είναι γνωστό από καιρό και γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις πιθανές παραβιάσεις προσωπικών δεδομένων, τις δυνατότητες παρακολούθησης των πολιτών, κ.τ.λ.. Αν το μέιλ μιλούσε γι’ αυτές τις ενστάσεις, δεν θα υπήρχε πρόβλημα, και θα μπορούσε ίσως κανείς να παραβλέψει τις όποιες ανακρίβειες. Αν…<br /><br />Γιατί ο σκοπός αυτών των αναφορών είναι η σύνδεση της τεχνολογίας με τον Αντίχριστο, τον 666, το Θηρίο, και άλλα γεννήματα πρωτόγονης φαντασίας. Ο δημιουργός της παρουσίασης ισχυρίζεται πως αυτό το τσιπ (στην πραγματικότητα είναι δύο και εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους) θα μπαίνει στο κεφάλι ή στο χέρι, όπως γράφει η Αποκάλυψη του Ιωάννη (στην πραγματικότητα τα τσιπ αυτά εμφυτεύονται ψηλά στο μπράτσο, ώστε να βρίσκονται μακριά από αρθρώσεις και ευπαθή σημεία), και θα είναι αδύνατον να το αφαιρέσεις (στην πραγματικότητα μπορούν να αφαιρεθούν με μια απλή χειρουργική επέμβαση).<br /><br />Όπως και στην περίπτωση του γραμμωτού κώδικα, λοιπόν, έχουμε πάλι κάποιους φανατικούς θρησκόληπτους να βλέπουν παντού «τα σημεία των καιρών» και την «επαλήθευση των προφητειών της Αποκάλυψης». Αφήνω κατά μέρος το ότι η Αποκάλυψη είναι απλώς ένα παραλήρημα, και το ότι δεν υπάρχουν προφήτες, και θέλω να ρωτήσω δυο πράγματα:<br /><br />Πρώτον, αφού η Ορθοδοξία λέει ότι η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι αλληγορικό κείμενο που δεν πρέπει να εκλαμβάνεται κυριολεκτικά (γι’ αυτό και δεν συμπεριλαμβάνεται στα αναγνώσματα των ακολουθιών), πώς γίνεται και τόσοι ελληνορθόδοξοι κληρικοί και πιστοί καταπίνουν με μαζοχιστική ευδαιμονία αυτά τα κατασκευάσματα των αμερικάνων (συνήθως) Ευαγγελικών, οι οποίοι βέβαια πιστεύουν πως η Βίβλος κυριολεκτεί παντού και πάντοτε;<br /><br />Και δεύτερον, αφού όλοι αυτοί πιστεύουν πως το «σχέδιο του Θεού» βρίσκεται σε εξέλιξη και τα πάντα πρόκειται να γίνουν όπως τα αφηγείται η Αποκάλυψη, τότε γιατί βάζουν εμπόδια σ’ αυτό το σχέδιο, κάνοντας πολεμική εναντίον κάθε τεχνολογίας (συνήθως) ή ιδέας που νομίζουν πως θα μας οδηγήσει ένα βήμα πιο κοντά στην «έλευση του Αντιχρίστου»; Γιατί δεν αφήνουν το σχέδιο να εξελιχθεί κανονικά, αρνούμενοι απλώς να βάλουν πάνω τους το «χάραγμα»; Αφού στο τέλος θα νικήσει ο Μεγάλος — έτσι δεν γίνεται στο μυθιστόρημά τους;<br /><br /><br /><br />[Λεπτομέρειες για το μέιλ στο <a href="http://www.breakthechain.org/exclusives/mondex.html">Break the Chain</a> και στο <a href="http://www.snopes.com/politics/business/mondex.asp">Snopes</a>.]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-1367175516734311888?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-85690510728934359212008-09-30T03:41:00.003+03:002008-09-30T03:49:56.973+03:00Βλέποντας τον προκριματικό για την επιλογή του ελληνικού τραγουδιού της παιδικής γιουροβίζιον αναρωτιέσαι αν υπάρχουν, τελικά, στην Ελλάδα παιδιά που να ΜΗΝ είναι φάλτσα. Και μετά συνέρχεσαι και συνειδητοποιείς ότι φυσικά και υπάρχουν – απλά δεν έχουν καμιά δουλειά σε ένα διαγωνισμό όπου τα πρότυπα είναι οι (συχνά εξίσου φάλτσοι) ενήλικοι (αν και συνήθως νεαροί) σταρ της εγχώριας σκυλοπόπ, η οποία, σε μια προσπάθεια να αποκτήσει ταυτότητα, έχει περιχαρακωθεί σε ένα πολύ στενό και αδιέξοδο στυλιστικό πλαίσιο – όπως και η άλλη πλευρά, αυτή των ποιοτικάδων. Το μόνο που τους απομένει πια είναι η εμμονή σε εξωμουσικά στοιχεία όπως το λαϊφστάιλ, γιατί μουσικά απλώς αναμασούν τα ίδια και τα ίδια, χωρίς φαντασία και χωρίς προοπτική.<br /><br />Και πιο μετά βλέπεις και τη συναυλία του ογδοντάχρονου Μορικόνε στο Ηρώδειο και θυμάσαι ότι η καλή (η πολύ καλή) μουσική μπορεί να παίζει και με το κλασικό, και με το ρομαντικό, και με το μελό, και με το εύπεπτο, και με το σύγχρονο, και με το ροκ, και με το πρωτοποριακό, και, και, και – ιδίως στην ηλίθια αλλά ταυτόχρονα και ενδιαφέρουσα μεταμοντέρνα εποχή που ζούμε. Μόνη προϋπόθεση είναι το καλό γούστο – το οποίο σπανίζει, όμως...<br /><br />Επιφάνεια στην πρώτη περίπτωση (και με την έννοια του κυνηγιού της διασημότητας και του πόθου της γκλαμουριάς), ουσία στη δεύτερη. Έλλειψη γούστου στην πρώτη περίπτωση, περίσσεια στη δεύτερη. Τρανό παράδειγμα η επεξεργασία που έκανε ο Μορικόνε στο σκόλιο του Σεικίλου και σε άλλα αρχαιοελληνικά μουσικά αποσπάσματα ειδικά γι' αυτές τις δυο εμφανίσεις του (η πρώτη ματαιώθηκε λόγω βροχής), την οποία πιστεύω ότι θα τη ζήλευαν και καθηγητές σύνθεσης και η οποία ξεχείλιζε καλό γούστο. Μακάρι να την ηχογραφήσει και να την κυκλοφορήσει σε δίσκο, ώστε να μπορέσουν να την ακούσουν και όσοι δεν ήρθαν στη συναυλία. Αν και παίχτηκε πρώτη, για μένα ήταν η κορυφαία στιγμή της βραδιάς.<br /><br />Η συναυλία του Μορικόνε θα μπορούσε να μου έχει προκαλέσει κατάθλιψη (έχω μια τάση απογοήτευσης τελευταία, είναι η αλήθεια...), αλλά την κατάσταση την έσωσε το ελληνικό κοινό, το οποίο ήταν πολυάριθμο και ενθουσιώδες. Προκύπτει άλλο ερώτημα, λοιπόν: αφού η (πραγματική) ποιότητα πουλάει κι αυτή (όχι βέβαια τα 75 χιλιάδες εισιτήρια και τα εκατομμύρια δίσκους της Μαντόνα, αλλά τέλος πάντων...) – αφού πουλάει, λέω, γιατί τα ελληνικά μέσα τη σιχαίνονται τόσο και επιμένουν να προβάλλουν παρακμιακά σκουπίδια;<br /><br />Απαντήσεις υπάρχουν πολλές, αλλά καμιά δεν είναι ικανοποιητική...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8569051072893435921?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-16808177662720499942008-09-26T00:18:00.001+03:002008-09-26T00:20:04.342+03:00του James Huber<br /><br /><i>Το πρωτότυπο, με τίτλο "Kissing Hank's Ass", <a href="http://www.jhuger.com/kisshank.php">εδώ</a><br /><br />Μετάφραση: <a href="http://www2.blogger.com/profile/02992733047080308261">Π</a><br /><br />(Αφιερώνεται στον Batcic και στον <a href="http://diagoras.wordpress.com/">Διαγόρα</a>, που ευθύνονται για τη γνωριμία μου με το κείμενο)</i><br /><br /><br /><br /><br />Σήμερα το πρωί χτυπάει το κουδούνι. Ανοίγοντας βλέπω ένα ζευγάρι, περιποιημένο και καλοντυμένο. Πρώτα μίλησε ο άντρας:<br /><br />Γιάννης: «Γειά σας! Γιάννης λέγομαι, από εδώ η Μαρία.»<br /><br />Μαρία: «Γειά σας! Σας έχουμε μιά πρόσκληση να έρθετε να γλείφετε τον Βρασίδα μαζί μας.»<br /><br />Εγώ: «Ορίστε;! Τι μου λέτε; Ποιός είναι ο Βρασίδας, και γιατί θα έπρεπε να τον γλείφω;»<br /><br />Γιάννης: «Αν τον γλείφετε, θα σας δώσει ένα εκατομμύριο ευρώ. Αν όχι, θα σας σαπίσει στο ξύλο.»<br /><br />Εγώ: «Τι είναι τούτο πάλι; Από κανέναν ανισόρροπο νονό της νύχτας έρχεστε;»<br /><br />Γιάννης: «Ο Βρασίδας είναι ένας φιλάνθρωπος δισεκατομμυριούχος. Αυτή την πόλη ο Βρασίδας την έχτισε. Όλη η πόλη είναι δική του ιδιοκτησία. Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, και αυτό που θέλει είναι να σας δώσει ένα εκατομμύριο ευρώ, αλλά δεν γίνεται αν δεν τον γλείφετε.»<br /><br />Εγώ: «Δεν είναι λογικό αυτό. Γιατί...»<br /><br />Μαρία: «Μα ποιός είστε εσείς που θα αμφισβητήσετε την προσφορά του Βρασίδα; Δεν θέλετε ένα εκατομμύριο ευρώ; Δεν αξίζει αυτό λίγο γλειψιματάκι;»<br /><br />Εγώ: «Καλά, μπορεί, άμα είναι νόμιμα τα λεφτά, αλλά...»<br /><br />Γιάννης: «Ε τότε ελάτε να γλείφετε τον Βρασίδα μαζί μας.»<br /><br />Εγώ: «Εσείς τον γλείφετε συχνά;»<br /><br />Μαρία: «Α βέβαια, συνέχεια...»<br /><br />Εγώ: «Και σας έδωσε το εκατομμύριο;»<br /><br />Γιάννης: «Ε, όχι. Τα χρήματα τα παίρνεις μόνον όταν φύγεις από την πόλη.»<br /><br />Εγώ: «Και τότε εσείς γιατί δεν έχετε φύγει;»<br /><br />Μαρία: «Μόνον όταν σου πει ο Βρασίδας μπορείς να φύγεις - αλλιώς δεν παίρνεις τα χρήματα, και σε σαπίζει και στο ξύλο.»<br /><br />Εγώ: «Ξέρετε κανέναν που να έγλειφε τον Βρασίδα, να έφυγε από την πόλη και να πήρε το εκατομμύριο;»<br /><br />Γιάννης: «Η μάνα μου τον έγλειφε για χρόνια. Έφυγε πέρσι, και σίγουρα τα πήρε τα χρήματα.»<br /><br />Εγώ: «Της έχετε μιλήσει από τότε;»<br /><br />Γιάννης: «Όχι βέβαια, αυτό ο Βρασίδας δεν το επιτρέπει.»<br /><br />Εγώ: «Οπότε, αν δεν έχετε ποτέ μιλήσει με κάποιον που να τα πήρε τα χρήματα, τι σας κάνει να νομίζετε ότι όντως θα σας τα δώσει;»<br /><br />Μαρία: «Ε, πριν φύγεις σου δίνει λίγα. Μπορεί να πάρεις καμιά αύξηση, μπορεί να κερδίσεις τίποτα στο λαχείο, μπορεί να βρείς κανα εικοσάευρο στο δρόμο.»<br /><br />Εγώ: «Τι σχέση έχουν αυτά με τον Βρασίδα;»<br /><br />Γιάννης: «Ο Βρασίδας έχει 'διασυνδέσεις.'»<br /><br />Εγώ: «Συγνώμη, αλλά όλο αυτό μου μυρίζει κομπίνα περίεργη.»<br /><br />Γιάννης: «Μα είναι ένα εκατομμύριο ευρώ, το ρισκάρετε να τα χάσετε; Και μην ξεχνάτε, αμα δε γλείφετε τον Βρασίδα θα σας σαπίσει στο ξύλο.»<br /><br />Εγώ: «Ίσως αν γινόταν να δω τον Βρασίδα, να του μιλήσω, να μάθω τις λεπτομέρειες κατευθείαν από τον ίδιον...»<br /><br />Μαρία: «Τον Βρασίδα δεν τον βλέπει κανείς, και κανείς δεν του μιλάει.»<br /><br />Εγώ: «Τότε πώς τον γλείφετε;»<br /><br />Γιάννης: «Μερικές φορές απλώς σκεφτόμαστε ότι τον γλείφουμε. Άλλες φορές γλείφουμε τον Κορνήλιο και του το μεταβιβάζει.»<br /><br />Εγώ: «Ποιός είναι ο Κορνήλιος;»<br /><br />Μαρία: «Φίλος μας. Αυτός μας τα έμαθε όλα για τον Βρασίδα και το γλείψιμο. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να τον κεράσουμε φαγητό μερικές φορές.»<br /><br />Εγώ: «Και έτσι απλά τον πιστέψατε όταν σας είπε ότι υπάρχει κάποιος Βρασίδας που θέλει να τον γλείφετε και θα σας ανταμείψει;»<br /><br />Γιάννης: «Α όχι! Ο Κορνήλιος έχει μία επιστολή που είχε λάβει εδώ και χρόνια από τον Βρασίδα και εξηγεί τα πάντα. Ορίστε ένα αντίγραφο να δείτε και μόνος σας.»<br /><br />Εκ του Γραφείου του Κορνηλίου<br /><br /> 1. Γλείφετε τον Βρασίδα και θα σας δώσει ένα εκατομμύριο ευρώ όταν φύγετε από την πόλη.<br /> 2. Αλκοόλ να πίνετε με μέτρο.<br /> 3. Όσους δεν είναι σαν και σας να τους σαπίζετε στο ξύλο.<br /> 4. Να τρώτε καθώς πρέπει.<br /> 5. Τη λίστα αυτή την υπαγόρευσε ο ίδιος ο Βρασίδας.<br /> 6. Η Σελήνη αποτελείται από φρέσκο τυρί.<br /> 7. Ό,τι λέει ο Βρασίδας είναι σωστό.<br /> 8. Αφού κάνετε την ανάγκη σας, να πλένετε τα χέρια σας.<br /> 9. Μην πίνετε αλκοόλ.<br /> 10. Τα λουκάνικα να τα τρώτε σε σάντουιτς, χωρίς καρυκεύματα.<br /> 11. Να γλείφετε τον Βρασίδα γιατί αλλιώς θα σας σαπίσει στο ξύλο.<br /><br />Εγώ: «Αυτό φαίνεται να είναι γραμμένο σε επιστολόχαρτο του Κορνήλιου.»<br /><br />Μαρία: «Ο Βρασίδας δεν είχε χαρτί.»<br /><br />Εγώ: «Υποπτεύομαι ότι άμα ψάξουμε θα βρούμε ότι και ο γραφικός χαρακτήρας είναι του Κορνήλιου.»<br /><br />Γιάννης: «Φυσικά: ο Βρασίδας τα υπαγόρευε.»<br /><br />Εγώ: «Μα δε μου είπατε ότι τον Βρασίδα δεν μπορεί να τον δει κανείς;»<br /><br />Μαρία: «Τώρα όχι, παλιά όμως μίλαγε με κάποιους.»<br /><br />Εγώ: «Και δε μου είπατε ότι ήταν φιλάνθρωπος; Τι σόι φιλάνθρωπος θέλει να σαπίζουμε κόσμο στο ξύλο μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικοί;»<br /><br />Μαρία: «Ο Βρασίδας αυτό θέλει, και ο Βρασίδας έχει πάντα δίκιο.»<br /><br />Εγώ: «Από πού προκύπτει αυτό;»<br /><br />Μαρία: «Το εδάφιο 7 λέει "ό,τι λέει ο Βρασίδας είναι σωστό." Εμένα αυτό μου αρκεί!»<br /><br />Εγώ: «Μπορεί όλο αυτό το πράγμα να το επινόησε ο φίλος σας ο Κορνήλιος.»<br /><br />Γιάννης: «Αποκλείεται! Το εδάφιο 5 λέει "τη λίστα αυτή την υπαγόρευσε ο ίδιος ο Βρασίδας." Εξ άλλου, το εδάφιο 2 λέει "αλκοόλ να πίνετε με μέτρο," το εδάφιο 4 λέει "να τρώτε καθώς πρέπει," και το εδάφιο 8 λέει "αφού κάνετε την ανάγκη σας, να πλένετε τα χέρια σας." Όλοι ξέρουμε ότι αυτά είναι σωστά, άρα και τα υπόλοιπα επίσης θα ευσταθούν.»<br /><br />Εγώ: «Το 9 όμως λέει "μην πίνετε αλκοόλ," που δεν ταιριάζει με το 2, και το 6 λέει "η Σελήνη αποτελείται από φρέσκο τυρί," που είναι εντελώς λάθος.»<br /><br />Γιάννης: «Δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ 9 και 2, απλώς το 9 αποσαφηνίζει το 2. Όσο για το 6, δεν έχετε πάει ποτέ στη Σελήνη, οπότε δεν μπορείτε να ξέρετε σίγουρα.»<br /><br />Εγώ: «Ξέρετε, για τους επιστήμονες είναι αρκούντως βεβαιωμένο ότι η Σελήνη αποτελείται από βράχια...»<br /><br />Μαρία: «Ναι αλλά δεν ξέρουν αν τα βράχια προέρχονται από τη Γη ή από το διάστημα, οπότε εξ ίσου άνετα θα μπορούσε να αποτελείται από φρέσκο τυρί.»<br /><br />Εγώ: «Εγώ ειδικός δεν είμαι, αλλά νομίζω πως η θεωρία ότι η Σελήνη 'συνελήφθη' κατά κάποιο τρόπο από τη Γη έχει διαψευσθεί. Και εν πάση περιπτώσει, το να μην ξέρουμε από πού προήλθαν τα βράχια δεν τα κάνει τυρί.»<br /><br />Γιάννης: «Χα! Μόλις παραδεχτήκατε ότι οι επιστήμονες κάνουν λάθη, ο Βρασίδας όμως ξέρουμε ότι έχει πάντα δίκιο!»<br /><br />Εγώ: «Ναι;»<br /><br />Μαρία: «Φυσικά: το λέει το 7.»<br /><br />Εγώ: «Λέτε ότι ο Βρασίδας έχει πάντα δίκιο επειδή έτσι λέει η λίστα, και η λίστα είναι σωστή επειδή την υπαγόρευσε ο Βρασίδας, και ξέρουμε ότι την υπαγόρευσε ο Βρασίδας επειδή το λέει η λίστα. Αυτό είναι κυκλική λογική, είναι σαν να λέτε "ο Βρασίδας έχει δίκιο επειδή λέει ότι έχει δίκιο."»<br /><br />Γιάννης: «Μπράβο! Τι ανταμοιβή να βρίσκεις κάποιον που μπορεί τελικά να μπει στον τρόπο σκέψεως του Βρασίδα.»<br /><br />Εγώ: «Μα... Τέλος πάντων. Κι αυτό με τα λουκάνικα τι είναι;»<br /><br />Μαρία: Κοκκινίζει.<br /><br />Γιάννης: «Τα λουκάνικα σε σάντουιτς, χωρίς καρυκεύματα. Αυτός είναι ο τρόπος του Βρασίδα. Οτιδήποτε άλλο είναι λάθος.»<br /><br />Εγώ: «Κι αν δεν έχω ψωμί;»<br /><br />Γιάννης: «Αν δεν έχεις ψωμί, όχι λουκάνικα. Λουκάνικο χωρίς ψωμί είναι λάθος.»<br /><br />Εγώ: «Και τίποτα συνοδευτικό; Ούτε μουστάρδα;»<br /><br />Μαρία: Δείχνει εμφανώς σοκαρισμένη.<br /><br />Γιάννης: Βάζει τις φωνές. «Παρακαλώ όχι τέτοια γλώσσα! Καρυκεύματα οποιουδήποτε είδους είναι λάθος!»<br /><br />Εγώ: «Δηλαδή, έτσι, μιά ωραία ομελέτα με ντοματούλα και φέτες λουκανικάκι δεν επιτρέπεται;»<br /><br />Μαρία: Βουλώνει τα αυτιά της με τα χέρια της.«Δεν είναι δυνατόν! Λα λα λα, λα λα, λα λα λα.»<br /><br />Γιάννης: «Αυτό είναι εμετικό. Μόνο ένας διεστραμμένος θα το'τρωγε αυτό το πράγμα...»<br /><br />Εγώ: «Ωραίο είναι! Όλο τέτοια τρώω.»<br /><br />Μαρία: Λιποθυμάει.<br /><br />Γιάννης: Πιάνει τη Μαρία. «Αν ήξερα ότι είσαι απ' αυτούς δε θα είχα χαραμίσει το χρόνο μου. Όταν θα σε σαπίzει στο ξύλο ο Βρασίδας θα είμαι εκεί, να μετράω τα λεφτά μου και να γελάω. Μέχρι τότε θα γλείφω τον Βρασίδα και για σένα, που δεν ξέρεις τι κάνεις και τρως κομμένα λουκάνικα με αυγά αντί ψωμί, ανίδεε!»<br /><br />Και με αυτό ο Γιάννης πήγε τη Μαρία στο αυτοκίνητό τους, έβαλε μπρος, και φύγανε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-1680817766272049994?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-88522440122938585322008-09-22T15:07:00.003+03:002008-09-23T19:21:43.302+03:00Πολλά ακούστηκαν για το CERN και τον LHC (ο οποίος παρουσίασε βλάβη και θα μείνει εκτός λειτουργίας για περίπου δυο μήνες), αλλά το βραβείο το παίρνει σίγουρα ο συνωμοσιολογικός και σχεδόν δεισιδαιμονικός φόβος ότι εκεί μέσα θα δημιουργηθούν μικρές μαύρες τρύπες που θα καταπιούν όλη τη Γη. Πρέπει να πω, όμως, ότι μου άρεσε επίσης και η πανταχού παρούσα συντηρητική άποψη: αυτά είναι πεταμένα λεφτά, και η ματαιοδοξία των επιστημόνων, και η υπεροψία του ανθρώπου που πάει να το παίξει θεός, και ανδρικά μέλη σκούρας γαλαζωπής απόχρωσης.<br /><br />Επειδή πολλά συζητιούνται, λοιπόν, το BBC ανέβασε ένα <a href="http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/7598996.stm">FAQ</a> (απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις) για το θέμα, από το οποίο επιλέγω, συντομεύω και μεταφράζω πρόχειρα. Τις απαντήσεις τις δίνει ο φυσικός Μπράιαν Κοξ.<br /><br />_________________________________________<br /><br /><br /><i>Ε: Γιατί να κάνουμε αυτό το πείραμα;</i><br /><br />Α: Το πείραμα είναι το θεμέλιο της επιστημονικής μεθόδου, χωρίς την οποία δεν θα υπήρχε ο σύγχρονος κόσμος όπως τον ξέρουμε.<br /><br />Η προσπάθεια να κατανοήσουμε τα ελάχιστα δομικά υλικά της φύσης και τις δυνάμεις που τα συγκρατούν μπορεί να πει κανείς πως ξεκίνησε στην αρχαία Ελλάδα, αλλά μόνο όταν αρχίσαμε να κάνουμε πειράματα καταφέραμε να ανακαλύψουμε το ηλεκτρόνιο (1897), την κβαντομηχανική, τις ακτίνες Χ, τον πυρήνα του ατόμου, τη ραδιενεργή εξασθένιση … ο κατάλογος είναι ατελείωτος.<br /><br />Χωρίς αυτές τις πειραματικές ανακαλύψεις και την επακόλουθη βαθύτερη κατανόηση του σύμπαντος, δεν θα υπήρχαν ηλεκτρονικές συσκευές, ούτε επεξεργαστές πυριτίου, ούτε ημιαγωγοί, ούτε σταθμοί παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, ούτε ακτίνες Χ, ούτε χημειοθεραπείες για τον καρκίνο … και πάλι, ο κατάλογος είναι ατελείωτος.<br /><br />Αυτό θα πρέπει να μας διδάξει δυο πράγματα. Πρώτον, είναι σχεδόν αδύνατο να κατανοήσουμε βαθύτερα τη φύση χωρίς πειράματα. Δεύτερον, το να κατανοήσουμε τη φύση δεν υπήρξε ποτέ κακή ιδέα — μάλιστα, χωρίς τους πρωτοπόρους του περασμένου αιώνα, ο πολιτισμός μας θα ήταν απείρως φτωχότερος.<br /><br />Δεν ξέρω πού θα οδηγήσει η συνέχιση αυτής της μακρόχρονης και λαμπρής προσπάθειας, αλλά δεν θα εκπλησσόμουν καθόλου αν κάποιος συγγραφέας του 22ου αιώνα, θέλοντας να υπερασπιστεί την επιστημονική έρευνα, υποδείκνυε τον LHC σαν το θεμέλιο εκατό νέων τεχνολογιών που θα θεωρούνταν τότε απαραίτητες για την ποιότητα της ζωής μας.<br /><br /><br /><i>Ε: Θα μπορέσει ο Επιταχυντής να αποδείξει πως υπάρχουν κι άλλες διαστάσεις, πέρα από τις δικές μας; Αν ναι, τι επιπτώσεις θα έχει αυτό, και θα μπορούσε να αποτελεί εξήγηση για τις τόσες θεάσεις UFO σε όλο τον κόσμο;</i><br /><br />Α: Ο LHC θα μπορούσε όντως να μας δώσει ισχυρές αποδείξεις για την ύπαρξη άλλων διαστάσεων στο σύμπαν. Το γεγονός, όμως, ότι αυτές είναι τόσο δύσκολο να εντοπιστούν (αν υπάρχουν), σημαίνει πως ο κόσμος μας ελάχιστα αλληλεπιδρά με αυτές. Μάλιστα, θεωρούμε πως, αν όντως υπάρχουν, η μόνη δύναμη που μπορεί να τις διαπεράσει είναι η βαρύτητα. Κάτι τέτοιο θα εμπόδιζε κάθε υλικό σώμα να περάσει από το ένα σετ διαστάσεων στο άλλο. Οπότε, όχι – οι οπαδοί των UFO θα πρέπει να ψάξουν αλλού.<br /><br /><i>Ε: Θα μας βοηθήσει ο LHC να κατανοήσουμε τη «σκοτεινή ύλη» (από την οποία μοιάζει να αποτελείται ως επί το πλείστον το σύμπαν) και τη «σκοτεινή ενέργεια» (που μοιάζει να επιταχύνει την επέκταση του σύμπαντος); Είναι αυτά τα φαινόμενα πραγματικά, ή απλώς αποτέλεσμα της εσφαλμένης ερμηνείας που κάνουμε στις μετρήσεις απόστασης και μάζας των μακρινών αντικειμένων;</i><br /><br />Α: Πιθανότατα ναι, τουλάχιστον για την περίπτωση της σκοτεινής ύλης. Μια από τις πιο δημοφιλείς ερμηνείες των στοιχείων που έχουμε και που φαίνεται να συνηγορούν υπέρ της ύπαρξης της σκοτεινής ύλης είναι ότι υπάρχουν καινούργια βαριά σωματίδια στο σύμπαν, τα οποία δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη και τα οποία αλληλεπιδρούν με την κανονική ύλη μόνο μέσω της ασθενούς πυρηνικής δύναμης και της βαρύτητας. Στη σωματιδιακή φυσική, έχουμε μια οικογένεια θεωρητικών υποψηφίων για τέτοιου είδους σωματίδια, τα οποία είναι γνωστά σαν «υπερσυμμετρικά». Αν αυτά υπάρχουν, πολλοί θεωρητικοί φυσικοί αναμένουν να τα δημιουργήσει και να τα ανακαλύψει ο LHC. Η σκοτεινή ενέργεια είναι άλλο θέμα, γιατί αυτή τη στιγμή η θεωρητική μας αντίληψη για αυτό το φαινόμενο είναι ελάχιστη. Είναι πιθανό ότι, αν βρούμε κάποιες ενδείξεις άλλων διαστάσεων στον LHC, αυτές μπορεί να μας οδηγήσουν σε μια βαθύτερη κατανόηση της βαρύτητας (σε μια «κβαντική θεωρία της βαρύτητας», ίσως ανάλογη με τη θεωρία των υπερχορδών).<br /><br />Και ναι, είναι σωστό ότι αυτά τα φαινόμενα μπορεί να οφείλονται σε δική μας παρανόηση κάποιου πράγματος – ίσως της ίδιας της θεωρίας της βαρύτητας σε πολύ μεγάλες κλίμακες αποστάσεων. Νομίζω, πάντως, πως σήμερα τα πειραματικά δεδομένα δείχνουν ξεκάθαρα ότι η αντίληψή μας γι’ αυτά τα πράγματα είναι ελλιπής, και ότι δεν πρόκειται απλά για κάποιο πειραματικό σφάλμα.<br /><br /><br /><i>Ε: Τι θα γίνει αν βρεθεί το μποζόνιο Χιγκς;</i><br /><br />Α: Το σωματίδιο Χιγκς είναι μια από τις θεωρητικές μας εξηγήσεις για την προέλευση της μάζας στο σύμπαν. Αν λοιπόν το βρούμε, θα καταλάβουμε τι είναι η μάζα. Σε αυτό ακριβώς το σημείο έχουν «κολλήσει» οι θεωρίες μας, και η απάντηση σε αυτή την ερώτηση υποψιαζόμαστε ότι θα μας ανοίξει το δρόμο για μια βαθύτερη κατανόηση του σύμπαντος. Αν η θεωρία του Χιγκς είναι λανθασμένη, και πάλι θα βρούμε τι είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία της μάζας – δεν είναι ανάγκη αυτό να είναι το σωματίδιο Χιγκς.<br /><br />Οι συνέπειες θα είναι μεγάλες, γιατί σε αυτό ακριβώς το σημείο χωλαίνει η προς το παρόν καλύτερη θεωρία για την πραγματικότητα, το Καθιερωμένο Μοντέλο. Έχουμε κολλήσει σ’ αυτό το σημείο εδώ και δεκαετίες, οπότε ο LHC σίγουρα θα είναι ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός, ό,τι κι αν βρούμε.<br /><br /><br /><i>Ε: Πού ξέρουμε ότι αυτό το πράγμα δεν θα καταστρέψει τη Γη;</i><br /><br />Α: Ο LHC δεν έχει καμιά απολύτως πιθανότητα να καταστρέψει τίποτε μεγαλύτερο από μερικά πρωτόνια, πόσο μάλλον τη Γη. Και αυτό δεν βασίζεται σε θεωρητικές υποθέσεις.<br /><br />Ο LHC κάνει σωματίδια να συγκρούονται παράγοντας ενέργεια πολύ μικρότερη από αυτήν που εμφανίζεται στην ανώτερη ατμόσφαιρα του πλανήτη μας κάθε δευτερόλεπτο που περνά. Εάν ο LHC μπορεί να παραγάγει μικροσκοπικές μαύρες τρύπες, για παράδειγμα, τότε και η φύση το κάνει αυτή τη στιγμή, βομβαρδίζοντας με τα υπερυψηλής ενέργειας σωματίδια που υπάρχουν στις κοσμικές ακτίνες τη Γη ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας, χωρίς αισθητές συνέπειες. Η εξαιρετικά πιθανότερη εξήγηση για το ότι συνεχίζουμε να υπάρχουμε μπροστά σε μια τέτοια πιθανή τεράστια παραγωγή μαύρων τρυπών είναι ότι αυτές δεν παράγονται καθόλου, είτε γιατί δεν υπάρχουν παραπάνω διαστάσεις στο σύμπαν μας είτε γιατί, αν υπάρχουν, δεν έχουν τέτοια διάταξη ώστε να μπορούμε να τις εντοπίσουμε.<br /><br />Αν όντως παράγονται μαύρες τρύπες, τότε η επόμενη εξήγηση για τη συνεχιζόμενη ύπαρξή μας είναι η ευρεία θεωρητική συναίνεση ότι οι υποατομικές μαύρες τρύπες θα πρέπει να χάνονται πάλι μέσα στο σύμπαν πολύ γρήγορα, μέσα σε δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου αφού δημιουργηθούν, μέσω μιας διαδικασίας γνωστής σαν ακτινοβολία Χόκινγκ. Αυτή η διαδικασία, που είναι ίσως η μεγαλύτερη συνεισφορά του Στίβεν Χόκινγκ στη θεωρητική φυσική, στηρίζεται σε πολύ πιο σταθερές θεωρητικές βάσεις απ’ ό,τι οι θεωρίες περί άλλων διαστάσεων που απαιτούνται ώστε να δημιουργηθούν οι μικρές μαύρες τρύπες.<br /><br />Ακόμη κι αν ο Χόκινγκ κάνει λάθος, οπότε μεγάλο μέρος της αντίληψης που έχουμε για τη σύγχρονη φυσική θα είναι επίσης λάθος, οι μικρές μαύρες τρύπες θα είναι τόσο μικροσκοπικές που δεν θα μπορούσαν να πλησιάσουν αρκετά κάποιο σωματίδιο ύλης στη γη ώστε να το «φάνε» και να μεγαλώσουν.<br /><br />Και, ακόμη κι αν δεν δέχεστε τίποτε απ’ όλα αυτά, μπορείτε και πάλι να χαλαρώσετε γνωρίζοντας ότι δεν έχουμε καμιά ένδειξη, πουθενά στο σύμπαν, πως μια μικρή μαύρη τρύπα έχει φάει ποτέ οτιδήποτε – όχι μόνο τη Γη, αλλά και τον Ήλιο, και τους πλανήτες και όλα τα άστρα που βλέπουμε στον ουρανό, ανάμεσά τους και τα άπειρης πυκνότητας άστρα νετρονίων και τους λευκούς νάνους, απομεινάρια αρχαίων ήλιων, που υπάρχουν κατά εκατομμύρια στον ουρανό και που, λόγω της πυκνότητάς τους, θα ήταν εξαιρετικό φαγητό για τις μαύρες τρύπες.<br /><br />Επομένως, το μόνο θεωρητικό θέμα που μένει είναι το αν μπορούμε όντως να δημιουργήσουμε μαύρες τρύπες. Από εκεί και πέρα, η παρατήρηση μας λέει πως αυτές είτε δεν υπάρχουν (η πιο πιθανή εξήγηση), είτε υπάρχουν, αλλά δεν τρώνε άστρα νετρονίων, και επομένως είναι ακίνδυνες, μάλλον γιατί εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως.<br /><br />Μάλιστα, ενοχλούμαι πάρα πολύ από τους συνωμοσιολόγους που διασπείρουν αυτές τις ανοησίες και προσπαθούν να τρομάξουν τον κόσμο. Αυτή η μη είδηση αποτελεί σύμπτωμα μιας ευρύτερης καχυποψίας απέναντι στην επιστήμη, ιδίως στις Η.Π.Α., η οποία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και τον Ευφυή Σχεδιασμό.<br /><br />Το μόνο σοβαρό θέμα που υπάρχει εδώ είναι το γιατί τόσοι άνθρωποι, που δεν έχουν την ώρα ή τη διάθεση να ανακαλύψουν από μόνοι τους πως όλα αυτά που ακούγονται είναι εντελώς βλακείες, θα πρέπει να εκτίθενται στις απόψεις αυτών των ηλιθίων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-8852244012293858532?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-56227915867882478932008-09-21T00:43:00.001+03:002008-09-21T00:45:43.758+03:00Είναι γνωστή η φράση «σαν να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια», που υπονοεί ότι το να συγκρίνεις μεταξύ τους ανόμοια πράγματα δεν έχει νόημα.<br /><br />Αυτή την έλλειψη νοήματος την έκανε χτες ακόμη πιο οδυνηρή το δελτίο ειδήσεων του Άλφα, συγκρίνοντας μεταξύ τους τις τιμές <i>διαφορετικών</i> φρούτων, με μοναδικό κριτήριο ότι τα μεν ήταν ντόπια, ενώ τα δε εισαγωγής. Έτσι, ο δημοσιογράφος «αποκάλυψε» πως ο πολυταξιδεμένος ανανάς είχε την ίδια τιμή με τα ελληνικά μήλα, η ξενιτεμένη καρύδα είχε την ίδια τιμή με τα ντόπια σταφύλια, και το εξωτικό μάνγκο είχε την ίδια τιμή με τα ημέτερα αχλάδια.<br /><br />Αφήνοντας κατά μέρος το ότι η τιμή του φρούτου δεν διαμορφώνεται αποκλειστικά από την απόσταση που διανύει από το κτήμα του παραγωγού μέχρι τη λαϊκή της γειτονιάς, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί κανείς τι νόημα είχε, τελικά, αυτή η σύγκριση. Γιατί, άραγε, ο δημοσιογράφος δεν σύγκρινε τις τιμές ανάμεσα σε όμοια φρούτα διαφορετικής προέλευσης, π.χ. μήλα Νάουσας με μήλα Βουλγαρίας, ή σταφύλια Μάνης με σταφύλια Ισραήλ, ή αχλάδια Αγρινίου με αχλάδια Ισπανίας, ώστε να βγει κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα; Ή, ακόμη καλύτερα, γιατί δεν σύγκρινε τα ελληνικά μήλα που πωλούνται στην Ελλάδα με τα ελληνικά μήλα που πωλούνται στη Γερμανία; Τότε ίσως να βλέπαμε κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον.<br /><br />Αλλά αυτού του είδους οι έρευνες θέλουν κάπως περισσότερο κόπο από το να πάμε σε μια λαϊκή και να δείξουμε πεντέξι τιμές στην κάμερα — έτσι δεν είναι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-5622791586788247893?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-67455086551151052692008-09-19T17:36:00.004+03:002008-09-20T05:37:29.256+03:00Γράφει ο <a href="http://www2.blogger.com/profile/02992733047080308261">Π</a><br /><br /><br /><i><b>Un año de amor</b><br /><br /><br />Lo nuestro se acabó y te arrepentirás<br />de haberle puesto fin a un año de amor.<br />Si ahora tu te vas pronto descubrirás<br />que los días son eternos y vacíos sin mí.<br />Y de noche, y de noche, por no sentirte solo,<br />recordarás nuestros dias felices,<br />recordarás el sabor de mis besos.<br />Y entenderás en un sólo momento<br />que significa un año de amor.<br /><br />Te has parado a pensar lo que sucederá<br />todo lo que perdemos y lo que sufrirás.<br />Si ahora tu te vas no recuperarás<br />los momentos felices que te hice vivir.<br />Y de noche, y de noche, por no sentirte solo,<br />recordarás nuestros días felices,<br />recordarás el sabor de mis besos.<br />Y entenderás en un sólo momento<br />Que significa un año de amor.<br /><br /><br />Πάει αυτό που είχαμε, και θα μετανοιώσεις<br />που έβαλες τέλος σ' έναν χρόνο αγάπης.<br />Aν φύγεις τώρα, γρήγορα θα δεις<br />πως χωρίς εμένα οι μέρες είν' άδειες κι ατέλειωτες.<br />Kαι τις νύχτες, τις νύχτες, για να μη νοιώθεις μοναξιά,<br />θα αναπολείς τις ωραίες μας μέρες,<br />θα αναπολείς τη γεύση των φιλιών μου.<br />Και ξαφνικά κάποια στιγμή θα καταλάβεις<br />τι σημαίνει ένας χρόνος αγάπης.<br /><br />Έκατσες να σκεφτείς τι θα γίνει,<br />πόσα θα χάσουμε, και πόσο θα υποφέρεις;<br />Aν φύγεις τώρα, δε θα ξαναβρείς<br />τις ωραίες στιγμές που σ' έκανα να ζήσεις.<br />Kαι τις νύχτες, τις νύχτες, για να μη νοιώθεις μοναξιά,<br />θα αναπολείς τις ωραίες μας μέρες,<br />θα αναπολείς τη γεύση των φιλιών μου.<br />Και ξαφνικά κάποια στιγμή θα καταλάβεις<br />τι σημαίνει ένας χρόνος αγάπης.</i><br /><br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_black.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/Un%20Ano%20De%20Amor.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> </embed><br /><br />Το τραγούδι αυτό το τραγουδά η Luz Casal. Ακούγεται στην ταινία "Ψηλά Τακούνια" του Αλμοδόβαρ, ο οποίος είναι υπεύθυνος και για τους ισπανικούς στίχους. Είναι πιστή (αλλά καλύτερη) επανεκτέλεση της ιταλικής εκδοχής που είχε τραγουδήσει η Μίνα το 1964, με σχεδόν όμοιoυς στίχους:<br /><br /><br /><i>Un anno de amore<br /><br /><br />Si può finire qui, ma tu davvero puoi<br />buttare via così un anno d'amore?<br />Se adesso te ne vai da domani saprai<br />un giorno com'è lungo e vuoto senza me...<br />E di notte, e di notte, per non sentirti solo<br />Ricorderai i tuoi giorni felici<br />ricorderai tutti quanti i miei baci<br />e capirai in un solo momento<br />cosa vuol dire un anno d'amore...<br /><br />Lo so, non servirà e tu mi lascerai<br />ma dimmi, tu lo sai cosa perdiamo?<br />Se adesso te ne vai non le ritroverai<br />le cose conosciute, vissute con me...<br />E di notte, e di notte, per non sentirti solo<br />Ricorderai i tuoi giorni felici<br />ricorderai tutti quanti i miei baci<br />e capirai in un solo momento<br />cosa vuol dire un anno d'amore...<br /><br /><br />Ίσως εδώ να'ναι το τέλος, μα μπορείς αλήθεια<br />να πετάξεις έτσι έναν χρόνο αγάπης;<br />Aν φύγεις τώρα, από αύριο πια θα δεις<br />πόσο άδειες κι ατέλειωτες είναι οι μέρες χωρίς εμένα.<br />Kαι τις νύχτες, τις νύχτες, για να μη νοιώθεις μοναξιά,<br />θα αναπολείς τις όμορφες μέρες που πέρασες,<br />θα αναπολείς όλα μου τα φιλιά,<br />και ξαφνικά κάποια στιγμή θα καταλάβεις<br />τι σημαίνει ένας χρόνος αγάπης.<br /><br />Το ξέρω, είναι ανώφελο, το ξέρω, θα μ' αφήσεις,<br />μα πες μου, ξέρεις τι θα χάσουμε;<br />Aν φύγεις τώρα, δε θα ξαναβρείς<br />τα γνώριμα που έζησες μαζί μου.<br />Kαι τις νύχτες, τις νύχτες, για να μη νοιώθεις μοναξιά,<br />θα αναπολείς τις όμορφες μέρες που πέρασες,<br />θα αναπολείς όλα μου τα φιλιά,<br />και ξαφνικά κάποια στιγμή θα καταλάβεις<br />τι σημαίνει ένας χρόνος αγάπης.</i><br /><br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_black.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/Mina%20-%20Un%20Anno%20D%20Amore.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> </embed><br /><br />Η εκδοχή αυτή είναι διασκευή ενός σαχλού τραγουδιού των Gaby Verlor και Nino Ferrer (1963 ή 64), με κακότεχνους στίχους του δεύτερου, που το τραγούδαγε:<br /><br /><br /><i><b>C'est irréparable</b><br /><br /><br />Je sais que c'est fini<br />Je sais mais je t'en prie<br />Ecoute-moi quand même<br />Ecoute-moi car je t'aime<br />Depuis qu'on s'est quitté<br />Je suis seul étonné<br />Mes jours sont tellement lents<br />Et vides et obsédants<br />Je suis seul, la nuit vient<br />Et je me souviens<br /><br />D'un an d'amour<br />Les matins indolents<br />Les soirs de pluie<br />Les vacances et le vent<br />Et ton corps blond<br />De soleil et de sable<br />Un an d'amour<br />C'est irréparable<br /><br />Maintenant ce n'est plus moi<br />Un autre est avec toi<br />Et toi, tu lui souris<br />Comme tu m'avais souri<br />Et ce sourire, tu vois<br />Je te hais pour cela<br />Je te hais mais je t'aime<br />Au fond ça revient au même<br />Je t'aime, le comprends-tu?<br />T'ai-je vraiment perdue?<br /><br />Un an d'amour<br />Des années de regrets<br />Des feuilles mortes<br />Et le temps passé<br />L'automne emporte<br />Les rêves et les fables<br />Un an d'amour<br />C'est irréparable<br /><br /><br />Το ξέρω πως τελειώσαμε<br />το ξέρω μα σε ικετεύω<br />άκουσέ με έτσι κι αλλιώς<br />ακουσέ με γιατί σ' αγαπάω<br />από τότε που χωρίσαμε<br />έμεινα εγώ να απορώ<br />οι μέρες μου είναι τόσο ατέλειωτες<br />άδειες και βασανιστικές<br />είμαι μονάχος, πέφτει η νύχτα<br />και μού'ρχεται στο νου<br /><br />Ένας χρόνος αγάπης<br />τεμπέλικα πρωινά<br />βροχερά δειλινά<br />οι διακοπές, ο άνεμος<br />το κορμί σου το ξανθό<br />απ' τον ήλιο και την άμμο<br />ένας χρόνος αγάπης<br />δεν υπάρχει γιατρειά<br /><br />Τώρα δεν είμαι πια εγώ<br />άλλος είναι μαζί σου<br />κι εσύ του χαμογελάς<br />όπως χαμογέλαγες σε μένα<br />και το χαμόγελο αυτό<br />με κάνει να σε μισώ<br />σε μισώ μα σ' αγαπάω<br />το ίδιο κάνει κατά βάθος<br />σ' αγαπάω, το καταλαβαίνεις;<br />σ' έχω χάσει στ' αλήθεια;<br /><br />Ένας χρόνος αγάπης<br />χρονιές γεμάτες λύπη<br />φύλλα νεκρά<br />κι ο καιρός που πέρασε<br />το φθινόπωρο σκορπάει<br />τα παραμύθια και τα όνειρα<br />ένας χρόνος αγάπης<br />δεν υπάρχει γιατρειά</i><br /><br /><br />(Δεν μπόρεσα να βρω την αυθεντική εκτέλεση - εδώ μιά σχετικά πρόσφατη, πάλι με τον Nino Ferrer:)<br /><br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_black.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://www.fileden.com/files/2006/11/28/433389/NinoFerrerCest%20Irreparable.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> </embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22106390-6745508655115105269?l=gravityandthewind.blogspot.com' alt='' /></div>cyrushttp://www.blogger.com/profile/11251642664073424517noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22106390.post-54611390710041461222008-09-12T11:16:00.002+03:002008-09-12T11:22:20.209+03:00<b>George H. Smith</b><br />(12ο κεφάλαιο του βιβλίου 'Atheism: The Case Against God')<br /><br />Mετάφραση (με μερικές μικροσυντομεύσεις): <a href="http://www2.blogger.com/profile/02992733047080308261" target="_blank">Π</a><br /><br />[Tα προηγούμενα μέρη <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2007/10/o.html" target="_blank">εδώ</a> και <a href="http://gravityandthewind.blogspot.com/2007/11/o.html" target="_blank">εδώ</a>]<br /><br /><b>Mέρος τρίτο: H ηθική του Iησού</b><br /><br />Σήμερα συνηθίζεται να προβάλλεται ο Ιησούς ως υπέρτατος ηθικός δάσκαλος. Ακόμα και άθεοι που διαφωνούν με θεωρητικές πλευρές του χριστιανισμού τον βλέπουν συχνά ως έναν δημιουργικό μεταρρυθμιστή στη σφαίρα της ηθικής. Αν όμως θέλουμε να αξιολογήσουμε την ηθική του, παρουσιάζονται μεγάλα προβλήματα ως προς το τι μπορεί να δ�