Διάλειμμα ολίγων μηνών...

Πέρυσι είχαμε διακόψει για λίγο τη λειτουργία του Gravity & the Wind λόγω φόρτου εργασίας. Έκτοτε, τα πράγματα χειροτέρεψαν...

Αυτή τη στιγμή, τρέχω μέσα σ’ ένα λαβύρινθο, κυνηγημένος από έναν ιδιαιτέρως άγριο θηλυκό Μινώταυρο που ακούει στο αλλόκοτο όνομα «Προθεσμία».

Προκειμένου να του ξεφύγω και να βγω από το λαβύρινθο σώος και (σχετικά) αβλαβής, θα διακόψουμε και πάλι — αυτή τη φορά ως τον Ιούλιο. Κάποια στιγμή αύριο (Τρίτη) θα κλείσουν και τα σχόλια.

Σας αφήνω με λίγες σκέψεις:

- Ο φόβος είναι ο φονιάς του νου (σύμφωνα με το Dune), αλλά και ο διαλύτης της δημοκρατίας. Όταν οι πολίτες φοβούνται να εκφράσουν την άποψή τους, είτε εξαιτίας του κράτους είτε εξαιτίας άλλων πολιτών, η δημοκρατία πάει περίπατο.

- Η πρόδηλη ηλιθιότητα του εθνικισμού των γειτόνων (άκουσα κάτι ανοησίες περί 7.000 χρόνων μακεδονικής ιστορίας...) θα πρέπει να είναι παράδειγμα προς αποφυγή, όχι προς μίμηση.

- Τέλος, όλοι αυτοί που μιλάνε τελευταίως για ρύθμιση ή αυτορύθμιση, καλά θα κάνουν να αφήσουν τα ιστολόγια στην ησυχία τους και να κοιτάξουν να ρυθμίσουν τη χοληστερίνη τους.

Εγώ, πάντως, αυτό θα κάνω...

cyrusgeo

_________________________


Σας αποχαιρετώ κι εγώ, προς το παρόν, με τέσσερα τραγούδια που με στέλνουν.

Π

The Greatest
Cat Power (Chan Marshall)



Reeperbahn
Tom Waits



Bloodflowers
Cure



Do You Love Me? (part 2)
Nick Cave

(Δ΄ Ι. Π. Μ.) 5. in time of daffodils(who know

Ολοκληρώνουμε την Δ΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης με το πέμπτο ποίημα του E.E. Cummings που είχαμε επιλέξει, από τη συλλογή 95 Poems τού 1958.

Καλή ανάγνωση.


in time of daffodils(who know
the goal of living is to grow)
forgetting why,remember how

in time of lilacs who proclaim
the aim of waking is to dream,
remember so(forgetting seem)

in time of roses(who amaze
our now and here with paradise)
forgetting if,remember yes

in time of all sweet things beyond
whatever mind may comprehend,
remember seek(forgetting find)

and in a mystery to be
(when time from time shall set us free)
forgetting me,remember me

_________________________


τον καιρό των ασφόδελων(που γνωρίζουν
πως σκοπός της ζωής είναι να αναπτύσσεσαι)
ξεχνώντας γιατί,θυμήσου πως

τον καιρό των πασχαλιών που δηλώνουν
πως στόχος της αφύπνισης είναι να ονειρεύεσαι,
θυμήσου έτσι(ξεχνώντας μοιάσε)

τον καιρό των ρόδων(που εκπλήσσουν
το τώρα και το εδώ μας με παράδεισο)
ξεχνώντας αν,θυμήσου ναι

τον καιρό όλων των ωραίων πραγμάτων πέρα από
ό,τι το μυαλό μπορεί να αντιλαμβάνεται
θυμήσου ψάξε(ξεχνώντας βρες)

και σε ένα μέλλον μυστήριο
(όταν ο καιρός απ'τον καιρό θα μας ελευθερώσει)
ξεχνώντας με,θυμήσου με

Μετάφραση: Ιφιμέδεια

_________________________


στο χρόνο του ασφόδελου (που καταλαβαίνει
σκοπός του είναι να ανεβαίνει)
ξεχνώντας γιατί, θυμάται πώς τα καταφέρνει

στο χρόνο της πασχαλιάς (που περηφανεύεται
ξυπνά μόνο για να ονειρεύεται)
θυμάται το λοιπόν(ξεχνώντας το φαίνεται)

στο χρόνο των ρόδων (που συνταράζουν
το παρόν μας με παράδεισο αγκαλιάζουν)
ξεχνώντας τα εάν, θυμούνται να τάζουν

στο χρόνο των γλυκών πραγμάτων που ζούνε
πέρα από όσα στο μυαλό χωράνε να μπούνε
θυμούνται να ψάχνουν(ξεχνώντας να βρούνε)

και στο μέλλον μυστήριο αυτό που θα βρεθούμε
(όταν απ'το χρόνο χάρις στο χρόνο θα λυτρωθούμε)
ξεχνώντας με, θυμήσου με

Μετάφραση: Αρκάτος

_________________________


όταν ανθούν οι ασφόδελοι(που ξέρουνε
πως μόνο για να μεγαλώνει ζει κανείς)
ξεχνώντας το γιατί,το πώς θυμήσου

όταν ανθούν οι πασχαλιές που διαλαλούν
πως μόνο για να ονειρεύεσαι ξυπνάς,
το έτσι θυμήσου(το μπορεί ξεχνώντας)

όταν ανθούν τα ρόδα(που θαμπώνουνε
το τώρα και το εδώ μας με παράδεισο)
ξεχνώντας το αν,το μάλιστα θυμήσου

όταν ανθεί τριγύρω κάθε τι γλυκό
που ό,τι θα χωρούσε ο νους το ξεπερνά
το πού θυμήσου(το να βρεις ξεχνώντας)

και σ'ένα θαύμα που θα'ρθεί(όταν για μας
θα φέρει ο χρόνος απ'το χρόνο λευτεριά)
εμένανε ξεχνώντας, εμένανε θυμήσου

Μετάφραση: Π

_________________________


Στων ασφοδέλων τον καιρό
Για να ωριμάζεις μόνο ζεις
Ξεχνώντας τι, θυμήσου πώς

Και στον καιρό των πασχαλιών
για να ονειρεύεσαι ξυπνάς
Θυμήσου να (ξεχνώντας σαν)

Κι όταν τα ρόδα τώρα εδώ
Μας φέρουν τον παράδεισο
Ξεχνώντας αν, θυμήσου ναι

Με τόσα πράγματα γλυκά
Που το μυαλό δεν τα χωρά
Θυμήσου δες (ξεχνώντας βρες)

Και στο μυστήριο που θα ‘ρθεί
(κι ο χρόνος δεν θα μας κρατά)
ξεχνώντας με, θυμήσου με

Μετάφραση: cyrusgeo


UPDATE:

Τον καιρό των ασφοδέλων (που γνωρίζουν
πως σκοπός της ζωής είναι να μεγαλώσεις)
ξεχνώντας το γιατί, το πώς θυμίζουν

τον καιρό των πασχαλιών που δηλώνουν
πως το να ονειρεύεσαι είναι ο σκοπός του να ξυπνάς
θυμήσου, έτσι (μοιάζεις να ξεχνάς)

τον καιρό των τριαντάφυλλων (που καταπλήσσουν
το εδώ και το τώρα μας με παράδεισο)
ξεχνώντας το αν, το ναι θυμίζουν

τον καιρό των μικρών γλυκών επέκεινα
οτιδήποτε καταλαβαίνει το μυαλό μου
θυμάμαι ν' αναζητώ (ξεχνάω τα 'Εύρηκα')

και όταν ένα μυστήριο του μέλλοντος μας ζυγώσει
(όταν ο χρόνος από τον χρόνο μας απελευθερώσει)
ξεχνώντας εμένα, θυμάμαι εμένα

Μετάφραση: Yannis H

Η πχιότητα της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας... (+UPDATE)

...φάνηκε πάλι σήμερα, με το καλημέρα της εκπομπής του Μάκη, ο οποίος είπε το απίστευτο: "αν είσαι μπλόγκερ στην Αμερική και τολμήσεις να βρίσεις κανέναν, σε πήγανε κατευθείαν μέσα" (ή κάπως έτσι).

Αν δεν ήμουν ως τώρα 100% σίγουρος ότι ο (δημοσιογράφος με δέλτα κεφαλαίο) Μάκης δεν έχει ιδέα από μπλογκ, τώρα είμαι. Στα αμερικανικά μπλογκ που παρακολουθώ (τουλάχιστον στα επιστημονικού ενδιαφέροντος, όπου οι διαχειριστές τους είναι πολλές φορές επώνυμοι), όποτε υπάρχει έντονο θέμα (όπως, ας πούμε, ο Δημιουργισμός και το πνευματικό παιδί του, ο Ευφυής Σχεδιασμός) το βρισίδι πάει κι έρχεται — το τι asshole, το τι dickhead, το τι he has his head so far up his ass πέφτει δε λέγεται. Και βέβαια ο θιγόμενος απαντά με τον ίδιο τρόπο — είτε με σχόλιο είτε από το δικό του μπλογκ ή ιστοσελίδα. Μήνυση κάνουν μόνο οι πολύ καραγκιόζηδες, οι οποίοι μετά γίνονται ο περίγελως της οικουμένης.

Μη με παρεξηγείτε — δεν περίμενα να ενημερωθώ για τίποτε από τον Μάκη, φυσικά. Απλώς ήλπιζα αυτή τη φορά η εκπομπή του να μην έχει ως θέμα τον ίδιο.

Γελάστηκα.


Υ.Γ.: Δεν ξέρω τι ακριβώς ζόρι τραβάνε όλοι αυτοί οι μπλόγκερ που καταφέρονται κατά της ανωνυμίας, αλλά ξέρω ότι άθελά τους υπονομεύουν το μέλλον της μπλογκόσφαιρας.

Υ.Γ. 2: Παρεμπιπτόντως, έχει δει ποτέ ο Δημοσιογράφος τι σούρνουν καθημερινά στον Μπους τα τελευταία 8 χρόνια οι Αμερικανοί μπλόγκερ (και οι δημοσιογράφοι, και οι καλλιτέχνες, και, και...); Δεν το νομίζω...

UPDATE

Σας συνιστώ να διαβάσετε το κείμενο του Περαστικού.

Σελίδα 123...

(Κατόπιν πρόσκλησης από την Ιφιμέδεια.)


Α) cyrusgeo

Τα κοντινότερα βιβλία που έχω κοντά μου αυτή τη στιγμή που γράφω μπροστά στον υπολογιστή είναι τα βιβλία που μεταφράζω, ένα κάρο λεξικά, και τέσσερις διαφορετικές εκδόσεις της Βίβλου — γιατί μου χρειάζεται στη μετάφραση, μη νομίσετε τίποτε άλλο...

Επομένως, δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τίποτε απ' αυτά στο παιχνίδι της σελίδας 123.

Αντ' αυτών, θα χρησιμοποιήσω το βιβλίο που κάθεται (από το καλοκαίρι που το άρχισα — κι ακόμα δεν το έχω τελειώσει, ο ακαμάτης) αναπαυτικά πάνω στο λιλιπούτειο subwoofer δίπλα στο κρεβάτι μου. Θα κλέψω λίγο, βέβαια: θα χρησιμοποιήσω την 5η, 6η και 7η περίοδο, αντί για την 6η, 7η και 8η που απαιτεί το παιχνίδι, γιατί μετά την 7η αρχίζει άλλο κεφάλαιο.

Richard Dawkins, The God Delusion.

Σελίδα 123 — σε δική μου μετάφραση:

[Ο συγγραφέας μιλά προηγουμένως για τον Κώδικα Ντα Βίντσι και για τις αντιδράσεις των πιστών στην ομώνυμη κινηματογραφική ταινία.]

Είναι όντως επινοημένο, από την αρχή ως το τέλος: εφεύρημα, αποκύημα φαντασίας. Από αυτή την άποψη, είναι ακριβώς όπως τα ευαγγέλια. Με μόνη διαφορά ότι τα ευαγγέλια είναι αρχαία αποκυήματα φαντασίας, ενώ ο Κώδικας Ντα Βίντσι είναι σύγχρονο αποκύημα φαντασίας.


Β) Π

Δεν έχει καμμιά δουλειά εδώ η ντροπή
Εδώ το βίτσιο δεν δαμάζεται, όλα τα αψηφάει
Εδώ κι ο πάγος παίρνει φωτιά
Και η επιθυμία αποπλανά τον νου

-- Άμλετ, μτφ. Χειμωνά, εκδ. Κέδρος, σελ. 123.

Ομολογώ ότι έκανα μιά μικρή ζαβολιά. Δίπλα μου ήταν οι πέντε μεταφράσεις του Άμλετ που σκάλιζα αυτόν τον καιρό: κοίταξα και στις πέντε το ορισθέν σημείον και διάλεξα όποιο ήταν πιο ενδιαφέρον.

Προχωρώ επομένως και σε νέα ζαβολιά:



-- Bach, Έργα για Βιολί, εκδ. Dover, σελ. 123.

(Δ΄ Ι. Π. Μ.) 4. if i have made,my lady,intricate

Συνεχίζουμε την Δ΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης με το τέταρτο ποίημα του E.E. Cummings, κι αυτό από τη συλλογή τού 1926 με τίτλο: is 5.

Καλή ανάγνωση.


if i have made,my lady,intricate
imperfect various things chiefly which wrong
your eyes(frailer than most deep dreams are frail)
songs less firm than your body's whitest song
upon my mind---if i have failed to snare
the glance too shy---if through my singing slips
the very skilful strangeness of your smile
the keen primeval silence of your hair

---let the world say "his most wise music stole
nothing from death"---
                         you only will create
(who are so perfectly alive)my shame:
lady through whose profound and fragile lips
the sweet small clumsy feet of April came

into the ragged meadow of my soul.

_________________________


εάν έχω κάνει, γυναίκα μου, ακατανόητα
ατελή διάφορα πράγματα κυρίως που ταράζουν
τα μάτια σου (ευάλωτα όσο τα πιο βαθειά όνειρα είναι ευάλωτα)
τραγούδια λιγότερο αιώνια από του
σώματός σου το πιο λευκό τραγούδι που αντηχεί
στο μυαλό μου - εάν δεν έχω καταφέρει να αιχμαλωτίσω
τη ματιά την πιο ταπεινή- εάν εξαιτίας του τραγουδιού μου παραπατά
η τόσο περίτεχνη παραξενιά του χαμόγελού σου
η παθιασμένη πρωτόγονη σιωπή των μαλλιών σου

---άσε τον κόσμο να πει "η πιο σοφή μουσική του δεν έκλεψε
τίποτα από το θάνατο"---
                         μόνο εσύ θα προκαλέσεις
(που είσαι τόσο τέλεια ζωντανή) τη ντροπή μου:
γυναίκα της οποίας τα αισθητά και εύθραυστα χείλη αφήσαν
τα μικρά γλυκά αδέξια πόδια του Απρίλη για να πατήσουν

στο κακοτράχαλο λειβάδι της ψυχής μου

Μετάφραση: Αρκάτος

_________________________


αν σκάρωσα, κυρά μου, πράματα σύνθετα
ατελή πολύμορφα που πάνω απ’ όλα αδικούν
τα μάτια σου (πιο αιθέρια απ’ όσο τα πιο μύχια όνειρα είναι αιθέρια)
τραγούδια λιγότερο σφιχτοδεμένα
απ’ του κορμιού σου το λευκότερο τραγούδι
στο νου μου -αν δεν κατάφερα να παγιδεύσω
τη ματιά την τόσο μαζεμένη-
αν μέσα απ’ το τραγούδισμά μου ξεγλιστρά
η αριστουργηματική του χαμογέλου σου παραξενιά
και των μαλλιών σου η βαθιά αρχέγονη σιωπή

--ας πει ο κόσμος πως «η πιο σοφή του μουσική
τίποτα από το θάνατο δεν έκλεψε»---
                         μόνη εσύ θα αποτυπώνεις
(που είσαι τόσο τέλεια ζωντανή) το ντρόπιασμά μου:
κυρά που μέσα από τ’ άδυτα κι εύθραυστα χείλη της
τα γλυκά τ’ άγαρμπα ποδαράκια τ’ Απρίλη τρύπωσαν

στο καταφαγωμένο της ψυχής μου βοσκοτόπι.

Μετάφραση: synas

_________________________


αν έφτιαξα,αγάπη μου,περίπλοκα
ελαττωματικά διάφορα κυρίως που αδικούν
τα μάτια σου(τ'ανάερα σχεδόν πιο κι απ'το κάθε μύχιο όνειρο)
τραγούδια που δε στέκουνε όσο τ'ολόλευκο τραγούδι του κορμιού σου
πάνω στο νου μου--αν να γητέψω δεν κατάφερα
το βλέμμα το συνεσταλμένο--αν όπως τραγουδάω ξεγλυστρά
η του χαμόγελού σου η τόσο επιδέξια παραξενιά
η των μαλλιών σου η άγρυπνη αρχέγονη σιωπή

--ας λένε όλοι "η πάνσοφή του μουσική
τίποτε απ'το θάνατο δεν έκλεψε"--
                         εσύ,μονάχα,θα με κάνεις
(που απαράμιλλα είσαι ζωντανή)ντροπή να νοιώθω:
αγάπη μου που τα βαθειά κι εύθραυστα χείλη της
φέραν του Απρίλη τα γλυκά μικρά αδέξια πόδια

στο ρημαγμένο το λιβάδι της ψυχής μου.

Μετάφραση: Π

_________________________


αν έχω φτιάξει, κυρά μου, περίπλοκα
πράγματα ατελή που κύρια αδικούν
τα μάτια σου (πιο εύθραυστα κι απ’ όνειρα)
τραγούδια που δεν μένουν σαν το πάλλευκο τραγούδι του κορμιού σου
μες στο μυαλό μου---αν δεν μπόρεσα να πιάσω
την τόσο ντροπαλή ματιά σου---αν απ’ τα τραγουδιστά μου χείλη
ξέφυγε το έντεχνο κι αλλόκοτο χαμόγελό σου
ή των μαλλιών σου η αρχέγονη σιωπή

---ας πει ο κόσμος «η εμβριθεστάτη μουσική του
τίποτα δεν έκλεψε απ’ το θάνατο»---
                         μονάχα η σύγκριση με σένα
(που είσαι τόσο τέλεια ζωντανή) θα δείχνει την ντροπή μου:
κυρά που μέσα απ’ τα βαθιά και λεία χείλη σου
τ’ αδέξια και γλυκά του Απρίλη πελματάκια βγήκαν
και πατήσαν στο τραχύ λιβάδι της ψυχής μου.

Μετάφραση: cyrusgeo

_________________________


Αν έχω κάνει,κυρά μου,περίπλοκα
ατελή διάφορα πράγματα κυρίως που αδικούν
τα μάτια σου(πιό εύθραυστα απ'όσο είναι τα περισσότερα βαθιά όνειρα)
τραγούδια λιγότερο επίμονα απ'του κορμιού σου το λευκότερο τραγούδι
στο μυαλό μου -αν έχω αποτύχει να παγιδεύσω
το τόσο ντροπαλό το βλέμμα-αν μέσα απ'το τραγούδισμά μου διαφεύγει
η ίδια η επιδέξια ιδιομορφία του μειδιάματός σου
η έντονη πρωτόγονη σιωπή των μαλλιών σου

-ας πει ο κόσμος "η πιό σοφή του μουσική τίποτα
δεν έκλεψε απ'το θάνατο"
                         εσύ μόνον θα πλάσεις
(που είσαι τόσο τέλεια ζωντανή)την ντροπή μου:
κυρά που μέσα απ'τα βαθιά και εύθραυστα χείλη σου
τα γλυκά αδέξια ποδαράκια του Απρίλη ήρθαν

μέσα στο κουρελιασμένο λιβάδι της ψυχής μου.

Μετάφραση: Ιφιμέδεια

Κίτρινος Κάκτος

«Η παγκοσμιοποίηση και η νέα τάξη πραγμάτων έχουν μόνο έναν αντίπαλο: τους αρχαίους έλληνες κλασικούς».

Αυτό ισχυρίζεται η διαφήμιση των εκδόσεων «Κάκτος» που ακούγεται καθημερινά από το ραδιόφωνο. Το αποτέλεσμα είναι η διαφήμιση να απευθύνεται αποκλειστικά σε όσους εννοούν αυτές τις λέξεις με τον τρόπο που τις εννοεί ο «Κάκτος». Γιατί εγώ, τουλάχιστον, δεν καταλαβαίνω τι θέλει να πει ο ποιητής.

1. Τι εννοεί λέγοντας «παγκοσμιοποίηση»; Δεν μπορεί να εννοεί την οικονομική παγκοσμιοποίηση, γιατί αυτή ουδεμία σχέση έχει με την αρχαία ελληνική γραμματεία. Υποπτεύομαι ότι υπονοεί τη λεγόμενη «πολιτιστική παγκοσμιοποίηση», η οποία, όμως, είναι κατ’ ουσίαν ανύπαρκτη έννοια: είναι δεδομένο ότι, αν ένα κράτος είναι ισχυρότερο οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτικά κ.ο.κ., θα ασκήσει και κάποια πολιτιστική επίδραση στα υπόλοιπα κράτη με τα οποία έρχεται σε επαφή. Αυτό δεν σημαίνει, σώνει και καλά, ότι οι τοπικοί πολιτισμοί θα αφανιστούν. Μπορεί να προκύψει κάποια ζύμωση που να οδηγήσει σε κάτι καινούργιο — ή μπορεί ο τοπικός πολιτισμός να είναι αρκετά «ισχυρός» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) ώστε να βγει αλώβητος, ή ακόμη και κυρίαρχος.

2. Τι εννοεί λέγοντας «νέα τάξη πραγμάτων»; Κατά τη γνώμη μου, αυτή η διατύπωση είναι τόσο ασαφής που καταλήγει να μην έχει νόημα, παρά μόνο όταν χρησιμοποιείται στα πλαίσια συνωμοσιολογικών θεωριών περί «illuminati» κ.τ.λ. — οπότε αποκτά ένα νόημα ανόητο (συγγνώμη για το κακό λογοπαίγνιο…). Νομίζω πως κάποιοι, τουλάχιστον, από τους αρχαίους έλληνες κλασικούς που τόσο θαυμάζει (και καλά κάνει) ο «Κάκτος», θα έφριτταν στη σκέψη ότι το όνομά τους και τα γραπτά τους θα μπορούσαν ποτέ να χρησιμοποιηθούν για τη διαιώνιση συνωμοσιολογικών φληναφημάτων.

3. Τέλος, κατά ποίαν έννοια οι αρχαίοι έλληνες κλασικοί αποτελούν «αντίπαλον δέος» για την «παγκοσμιοποίηση» και τη «νέα τάξη πραγμάτων»; Φοβάμαι ότι εδώ ο «Κάκτος» υιοθετεί τη θεώρηση περί ενιαίου ελληνικού πολιτισμού και πιστεύει πως γυρνώντας πίσω στις «ρίζες» μας μπορούμε να ενισχύσουμε την πολιτιστική μας ταυτότητα.

Εδώ, όμως, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός και ο σημερινός ελληνικός πολιτισμός είναι δυο διαφορετικοί πολιτισμοί.

Ναι, είμαστε στον ίδιο γεωγραφικό χώρο.

Ναι, μιλάμε μια γλώσσα που είναι απευθείας απόγονος της αρχαίας ελληνικής, όπως περίπου τα ιταλικά είναι απευθείας απόγονος της αρχαίας λατινικής — και ας με διορθώσουν εδώ οι κλασικιστές αν κάνω λάθος.

Αλλά ο πολιτισμός της αρχαίας Αθήνας (γιατί, ας μη γελιόμαστε, αυτόν εννοούμε συνήθως λέγοντας «αρχαίος ελληνικός πολιτισμός») ελάχιστη σχέση έχει με τον σημερινό ελληνικό πολιτισμό — για την ακρίβεια, χάθηκε ήδη από τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, μεταλλασσόμενος σε ρωμαιο-βυζαντινό, ο οποίος με τη σειρά του έγινε οθωμανο-χριστιανικός. Μετά την επανάσταση, προέκυψε ένας νεοελληνικός πολιτισμός, με σκόρπιες αναφορές σε όλους τους προηγούμενους, ο οποίος σιγά-σιγά οδήγησε στο σημερινό μεταμοντέρνο ελληνικό σύμφυρμα.

Μένω, λοιπόν, με την αρχική μου απορία: τι στο καλό εννοεί ο «Κάκτος» με αυτή την αλλόκοτη διαφήμιση; Πώς πετάει εδώ κι εκεί, ελαφρά τη καρδία, έννοιες που σηκώνουν πολλή συζήτηση, κι ακόμη περισσότερη αμφισβήτηση;

Τα κείμενα των αρχαίων ελλήνων κλασικών είναι από μόνα τους πολύ σπουδαία (και αξίζουν συγχαρητήρια στον «Κάκτο» για το τεράστιο αυτό εγχείρημα)· δεν χρειάζονται μια τέτοιου είδους προώθηση που απευθύνεται στο θυμικό του ακροατή με όρους κιτρινισμού…

Portishead

Ο τρίτος δίσκος τους αναμένεται στις 14 Απριλίου 2008.

Επιτέλους!



Sour Times

To pretend no one can find
The fallacies of morning rose
Forbidden fruit, hidden eyes
Curtises that I despise in me
Take a ride, take a shot now

Cos nobody loves me
Its true
Not like you do

Covered by the blind belief
That fantasies of sinful screens
Bear the facts, assume the dye
End the vows no need to lie, enjoy
Take a ride, take a shot now

Cos nobody loves me
Its true
Not like you do

Who oo am I, what and why
Cos all I have left is my memories of yesterday
Ohh these sour times

Cos nobody loves me
Its true
Not like you do

After time the bitter taste
Of innocence decent or race
Scattered seeds, buried lives
Mysteries of our disguise revolve
Circumstance will decide ....

Cos nobody loves me
Its true
Not like you do

Cos nobody loves me
Its true
Not like you
Nobody loves.. me
Its true
Not, like, you.. do

[www.azlyrics.com]

Υ.Γ.: Το τραγούδι αυτό δεν είναι από τα πιο χαρακτηριστικά τους, και μάλλον παραείναι χαρούμενο (για Portishead, εννοώ), αλλά γιορτάζει και ο "Άγιος" σήμερα, μεγάλη η χάρη του, οπότε...