Όπως συμβαίνει πάντοτε μετά από ένα συνταρακτικό γεγονός, αρχίζουν και πετάγονται διάφοροι και λένε ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του, συνήθως με το ύφος του ανθρώπου που έχει πιάσει τον Πάπα από τα @@, στηριζόμενοι αποκλειστικά και μόνο στο διαβόητο σκεπτικό «τις ωφελείται».
Έτσι και μετά την ηλίθια δολοφονική απόπειρα εναντίον των αστυνομικών στην Αγία Παρασκευή, βγήκαν κάποιοι και μίλησαν για προβοκάτσιες και σχέδια καταστολής και παρακρατικούς και πογκρόμ και δεξιούς υποκινητές και παπάρια μάντολες.
Το δε ΚΚΕ έδωσε και πάλι ρέστα, προτρέποντας το λαό «να σκεφτεί το ποιος ωφελείται από τέτοιου είδους επιθέσεις».
Το «cui bono» («σε τίνος όφελος»), λατινική ρήση που αποδίδεται στον ρωμαίο συγκλητικό Λούκιους Κάσιους Λονγκίνους Ραβίλα, μπορεί να δώσει κάποιες αρχικές κατευθύνσεις για περαιτέρω έρευνα, αλλά αφενός δεν αποτελεί απόδειξη για τίποτε, και αφετέρου άνετα οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Από μόνο του, λοιπόν, είναι περίπου άχρηστο, αν δεν συνοδεύεται από απτά στοιχεία.
Πράγμα που δεν πτοεί, βεβαίως, όσους εμφορούνται από τον ευρέως διαδεδομένο συνωμοσιολογικό τρόπο του σκέπτεσθαι. Ως γνωστόν, άλλωστε, οι συνωμοσιολογούντες δεν διατηρούν και πολύ στενές σχέσεις με τον ορθολογισμό: Δολοφονήθηκε ο τάδε πολιτικός; Δεν μπορεί να το έκανε από μόνος του κάποιος παλαβός — θα πρέπει να τον έφαγαν οι δικοί του. Έγινε κάποια μεγάλη τρομοκρατική ενέργεια; Δεν μπορεί να την έκαναν πεντέξι ημιμαθείς φανατικοί — θα πρέπει να έγινε «από μέσα». Προκλήθηκε τσουνάμι; Δεν μπορεί να οφείλεται στο σεισμό που προηγήθηκε — θα πρέπει να έγινε κάποια υποθαλάσσια πυρηνική δοκιμή. Ξέσπασε κάποια νέα επιδημία; Δεν μπορεί να οφείλεται σε τυχαία μετάλλαξη κάποιου ιού — θα πρέπει να την δημιούργησαν οι φαρμακευτικές εταιρίες για να πλουτίσουν. Και όλα αυτά, φυσικά, τα ισχυρίζονται χωρίς κανένα (μα κανένα) στοιχείο.
Ειδικά όταν μιλάμε για πολιτική (άλλωστε, τα πάντα είναι πολιτική), δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να εκμεταλλευτούν σε χρόνο μηδέν οποιαδήποτε κατάσταση προκύψει — αυτό δεν σημαίνει σώνει και καλά ότι την δημιούργησαν, διάολε! Αν, δηλαδή, κάποιος πλούσιος θείος μου δολοφονηθεί από κάποιον άγνωστο επειδή του έφαγε τη θέση στο παρκάρισμα, και στη διαθήκη του φαίνομαι εγώ σαν μόνος κληρονόμος, θα αφήσετε όλα τα άλλα στοιχεία στην άκρη και θα έρθετε κατευθείαν να με συλλάβετε;
Αν, λοιπόν, δεν είστε σε θέση να αποδείξετε τα όσα λέτε περί «προβοκάτσιας» όποτε γίνεται μια πράξη που οδηγεί τα πράγματα σε δρόμους που δεν σας αρέσουν, σας παρακαλώ πολύ να κρατήσετε την παράνοιά σας για τον εαυτό σας.
Πάψτε πια να βιάζετε τη λογική. Λιακόπουλοι καταντήσατε...
25.10.09
22.10.09
(Ε' Ι.Π.Μ.) 3. Emily Dickinson - I died for beauty, but was scarce
Και η Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης συνεχίζεται...
Emily Dickinson (1830-1886) - I died for beauty, but was scarce (1890)
I died for beauty, but was scarce
Adjusted in the tomb
When one who died for truth was lain
In an adjoining room.
He questioned softly why I failed?
"For beauty", I replied.
"And I for truth — the two are one;
We brethren, are," he said.
And so, as kinsmen, met a night,
We talked between the rooms,
Until the moss had reached our lips,
And covered up our names.
_______________________________________
Για το ωραίο πέθανα, μα μόλις
Που στο μνήμα μού'χα βολευτεί
Έναν που γι' αλήθεια πέθανε,
Τον βάλανε στο διπλανό κελί.
“Γιατί 'σαι δώ;” με ρώτησε
“Τ' ωραίο”, τού 'πα εγώ
“Για την αλήθεια εγώ — είναι το αυτό
Είμαστ' αδέρφια”, απάντησε.
Κι έτσι, σα σόι μια νύχτα βρεθήκαμε,
Μέσα απ'τον τοίχο μιλήσαμε,
Μέχρι που η μούχλα τα χείλη μας έφτασε,
Τα ονόματά μας τα σκέπασε.
Μετάφραση: EvanT
_______________________________________
Πέθανα για την ομορφιά,
Μα σαν στον τάφο μπήκα
Κάποιος για την αλήθεια πέθανε
Και τον πλαγιάσαν δίπλα.
Με ρώτησε τι έφταιξε;
«Η ομορφιά», του είπα.
«H αλήθεια εδώ – τα δυο είν’ ένα·
Κι εμείς είμαστ’ αδέλφια».
Σα συγγενείς τα λέγαμε
Μεσ’ από τοίχους, νύχτα,
Ώσπου βρύα φτάσαν στα χείλη μας,
Και τ’ όνομά μας κρύψαν.
Μετάφραση: synas
_______________________________________
Πέθανα για την ομορφιά,
Κι αμέσως σαν στον τάφο μπήκα
Κάποιον εβάλαν δίπλα μου
Που πέθανε για την αλήθεια.
Με ρώτησε απαλά «γιατί;»
Του απάντησα «Για την αγάπη».
«Για την αλήθεια», είπε, «εγώ—
Αυτά τα δυο είναι σαν ένα».
Μιλήσαμε σαν συγγενείς
Που είχαν χρόνια να βρεθούνε,
Ώσπου τα βρύα μας έπνιξαν
Και κάλυψαν τα ονόματά μας.
Μετάφραση: cyrus
Emily Dickinson (1830-1886) - I died for beauty, but was scarce (1890)
I died for beauty, but was scarce
Adjusted in the tomb
When one who died for truth was lain
In an adjoining room.
He questioned softly why I failed?
"For beauty", I replied.
"And I for truth — the two are one;
We brethren, are," he said.
And so, as kinsmen, met a night,
We talked between the rooms,
Until the moss had reached our lips,
And covered up our names.
_______________________________________
Για το ωραίο πέθανα, μα μόλις
Που στο μνήμα μού'χα βολευτεί
Έναν που γι' αλήθεια πέθανε,
Τον βάλανε στο διπλανό κελί.
“Γιατί 'σαι δώ;” με ρώτησε
“Τ' ωραίο”, τού 'πα εγώ
“Για την αλήθεια εγώ — είναι το αυτό
Είμαστ' αδέρφια”, απάντησε.
Κι έτσι, σα σόι μια νύχτα βρεθήκαμε,
Μέσα απ'τον τοίχο μιλήσαμε,
Μέχρι που η μούχλα τα χείλη μας έφτασε,
Τα ονόματά μας τα σκέπασε.
Μετάφραση: EvanT
_______________________________________
Πέθανα για την ομορφιά,
Μα σαν στον τάφο μπήκα
Κάποιος για την αλήθεια πέθανε
Και τον πλαγιάσαν δίπλα.
Με ρώτησε τι έφταιξε;
«Η ομορφιά», του είπα.
«H αλήθεια εδώ – τα δυο είν’ ένα·
Κι εμείς είμαστ’ αδέλφια».
Σα συγγενείς τα λέγαμε
Μεσ’ από τοίχους, νύχτα,
Ώσπου βρύα φτάσαν στα χείλη μας,
Και τ’ όνομά μας κρύψαν.
Μετάφραση: synas
_______________________________________
Πέθανα για την ομορφιά,
Κι αμέσως σαν στον τάφο μπήκα
Κάποιον εβάλαν δίπλα μου
Που πέθανε για την αλήθεια.
Με ρώτησε απαλά «γιατί;»
Του απάντησα «Για την αγάπη».
«Για την αλήθεια», είπε, «εγώ—
Αυτά τα δυο είναι σαν ένα».
Μιλήσαμε σαν συγγενείς
Που είχαν χρόνια να βρεθούνε,
Ώσπου τα βρύα μας έπνιξαν
Και κάλυψαν τα ονόματά μας.
Μετάφραση: cyrus
14.10.09
(Ε' Ι.Π.Μ.) 2. Walt Whitman - I Sit and Look Out
Συνέχεια στην Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης, με ένα από τα πολλά εξαιρετικα ποιήματα του Γουίτμαν:
Walt Whitman (1819-1892) - I Sit and Look Out (1860)
I sit and look out upon all the sorrows of the world, and upon all oppression and shame,
I hear secret convulsive sobs from young men at anguish with themselves, remorseful after deeds done,
I see in low life the mother misused by her children, dying, neglected, gaunt, desperate,
I see the wife misused by her husband, I see the treacherous seducer of young women,
I mark the ranklings of jealousy and unrequited love attempted to be hid, I see these sights on the earth,
I see the workings of battle, pestilence, tyranny, I see martyrs and prisoners,
I observe a famine at sea, I observe the sailors casting lots who shall be kill'd to preserve the lives of the rest,
I observe the slights and degradations cast by arrogant persons upon laborers, the poor, and upon negroes, and the like;
All these--all the meanness and agony without end I sitting look out upon,
See, hear, and am silent.
_______________________________________
Κάθομαι και κοιτάζω όλους τους καημούς του κόσμου, όλη την καταπίεση και την ντροπή,
Ακούω τους κρυφούς σπασμωδικούς λυγμούς από άντρες νεαρούς σε σύγκρουση με τον εαυτό τους, μετανιωμένους για πράξεις καμωμένες,
Βλέπω στη ζωή των ταπεινών την μητέρα που κακομεταχειρίζονται τα παιδιά της, ετοιμοθάνατη, εγκαταλειμμένη, λιπόσαρκη, απελπισμένη,
Βλέπω τη γυναίκα που την κακομεταχειρίζεται ο άντρας της, βλέπω τον ύπουλο διαφθορέα των κοριτσιών,
Διακρίνω τις διαρκείς πίκρες της ζήλειας και του έρωτα χωρίς ανταπόκριση που πασχίζει να κρυφτεί, αυτές τις εικόνες βλέπω επάνω στη γη,
Βλέπω τα έργα της αμάχης, του λοιμού, της τυραννίας, βλέπω μάρτυρες και φυλακισμένους,
Παρατηρώ έναν λιμό στη θάλασσα, παρατηρώ τους ναυτικούς που ρίχνουν κλήρο ποιος θα θυσιαστεί για να σωθούν των άλλων οι ζωές,
Παρατηρώ τις προσβολές και την υποτίμηση που δείχνουν οι αλαζόνες στους εργάτες, τους φτωχούς, μα και στους νέγρους κι άλλους ομοίως˙
Όλα τούτα – όλη την κακία και την ατέλειωτη αγωνία κάθομαι και κοιτάζω,
βλέπω, ακούω, και μένω σιωπηλός.
Μετάφραση: Ιφιμέδεια
_______________________________________
Κάθομαι κι έξω κοιτάζω τη θλίψη του κόσμου, την καταπίεση και τη ντροπή,
Ακούω κρυφούς λυγμούς νέων ανθρώπων που παλεύουν με τον εαυτό τους, μετανιωμένοι για τα καμώματά τους,
Βλέπω τη φτωχή μάνα που την εκμεταλλεύονται τα παιδιά της, να πεθαίνει παρατημένη, ισχνή, σε απόγνωση,
Βλέπω τη σύζυγο να την εκμεταλλεύεται ο άντρας της, βλέπω τον αχρείο εκμαυλιστή νεαρών γυναικών,
Παρατηρώ τη ζήλια να κατατρώει και την ανεκπλήρωτη αγάπη να προσπαθεί να κρυφτεί, αυτά βλέπω στη γη,
Βλέπω τα έργα του πολέμου, του λοιμού και της τυραννίας, βλέπω μάρτυρες και αιχμαλώτους,
Παρατηρώ τον λιμό στη θάλασσα, παρατηρώ τους ναύτες να ρίχνουν κλήρο ποιος θα πεθάνει για να μείνουν στη ζωή οι υπόλοιποι,
Παρατηρώ τους υπερόπτες να αδικούν και να υποτιμούν τους εργάτες, τους φτωχούς και τους νέγρους και τους ομοίους τους·
Όλα αυτά — όλη την κακία και τον ατέλειωτο πόνο κάθομαι και κοιτάζω,
Βλέπω, ακούω και μένω σιωπηλός.
Μετάφραση: EvanT
_______________________________________
Κάθομαι και κοιτάζω του κόσμου έξω όλες τις λύπες, την καταπίεση και το αίσχος
Ακούω αγοριών κρυφούς λυγμούς όλο άγχος με τον εαυτό τους, κι όλο μετάνοια για τα πεπραγμένα
Βλέπω στα στρώματα τα χαμηλά τη μάνα απ’ τα παιδιά ταπεινωμένη, ημιθανή, απαφημένη, ισχνή, απελπισμένη
Βλέπω τη σύζυγο από τον σύζυγο ατιμασμένη, βλέπω τον δόλιο εκμαυλιστή των κοριτσιών,
Διακρίνω το δάγκωμα της ζήλιας, την αναπόδοτη αγάπη που να κρυφτεί παλεύει, τις όψεις τούτες βλέπω στη γης απάνω,
Βλέπω της μάχης τις επιχειρήσεις, πανδημία, τυραννία, μάρτυρες και αιχμαλώτους βλέπω,
Παρακολουθώ στη θάλασσα την πείνα, παρακολουθώ τους ναύτες να ρίχνουνε τον κλήρο να δούνε ποιος θα φαγωθεί, οι άλλοι να μείνουν στη ζωή,
Παρακολουθώ μικρούς και ξεπεσμένους θύματα να πέφτουν αλαζόνων, και οι φτωχοί, κι οι μαύροι και οι συναφείς,
Όλα αυτά -την αθλιότητα, τα δίχως τέλος βάσανα κάθομαι και κοιτάζω,
Βλέπω, ακούω, και σιωπώ.
Μετάφραση: synas
[Η επόμενη ανάρτηση της Ιστοσυνάντησης θα γίνει την Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου, με το ποίημα της Ντίκινσον, στο οποίο άλλαξα τη στίξη μετά από υπόδειξη της Ιφιμέδειας.]
Walt Whitman (1819-1892) - I Sit and Look Out (1860)
I sit and look out upon all the sorrows of the world, and upon all oppression and shame,
I hear secret convulsive sobs from young men at anguish with themselves, remorseful after deeds done,
I see in low life the mother misused by her children, dying, neglected, gaunt, desperate,
I see the wife misused by her husband, I see the treacherous seducer of young women,
I mark the ranklings of jealousy and unrequited love attempted to be hid, I see these sights on the earth,
I see the workings of battle, pestilence, tyranny, I see martyrs and prisoners,
I observe a famine at sea, I observe the sailors casting lots who shall be kill'd to preserve the lives of the rest,
I observe the slights and degradations cast by arrogant persons upon laborers, the poor, and upon negroes, and the like;
All these--all the meanness and agony without end I sitting look out upon,
See, hear, and am silent.
_______________________________________
Κάθομαι και κοιτάζω όλους τους καημούς του κόσμου, όλη την καταπίεση και την ντροπή,
Ακούω τους κρυφούς σπασμωδικούς λυγμούς από άντρες νεαρούς σε σύγκρουση με τον εαυτό τους, μετανιωμένους για πράξεις καμωμένες,
Βλέπω στη ζωή των ταπεινών την μητέρα που κακομεταχειρίζονται τα παιδιά της, ετοιμοθάνατη, εγκαταλειμμένη, λιπόσαρκη, απελπισμένη,
Βλέπω τη γυναίκα που την κακομεταχειρίζεται ο άντρας της, βλέπω τον ύπουλο διαφθορέα των κοριτσιών,
Διακρίνω τις διαρκείς πίκρες της ζήλειας και του έρωτα χωρίς ανταπόκριση που πασχίζει να κρυφτεί, αυτές τις εικόνες βλέπω επάνω στη γη,
Βλέπω τα έργα της αμάχης, του λοιμού, της τυραννίας, βλέπω μάρτυρες και φυλακισμένους,
Παρατηρώ έναν λιμό στη θάλασσα, παρατηρώ τους ναυτικούς που ρίχνουν κλήρο ποιος θα θυσιαστεί για να σωθούν των άλλων οι ζωές,
Παρατηρώ τις προσβολές και την υποτίμηση που δείχνουν οι αλαζόνες στους εργάτες, τους φτωχούς, μα και στους νέγρους κι άλλους ομοίως˙
Όλα τούτα – όλη την κακία και την ατέλειωτη αγωνία κάθομαι και κοιτάζω,
βλέπω, ακούω, και μένω σιωπηλός.
Μετάφραση: Ιφιμέδεια
_______________________________________
Κάθομαι κι έξω κοιτάζω τη θλίψη του κόσμου, την καταπίεση και τη ντροπή,
Ακούω κρυφούς λυγμούς νέων ανθρώπων που παλεύουν με τον εαυτό τους, μετανιωμένοι για τα καμώματά τους,
Βλέπω τη φτωχή μάνα που την εκμεταλλεύονται τα παιδιά της, να πεθαίνει παρατημένη, ισχνή, σε απόγνωση,
Βλέπω τη σύζυγο να την εκμεταλλεύεται ο άντρας της, βλέπω τον αχρείο εκμαυλιστή νεαρών γυναικών,
Παρατηρώ τη ζήλια να κατατρώει και την ανεκπλήρωτη αγάπη να προσπαθεί να κρυφτεί, αυτά βλέπω στη γη,
Βλέπω τα έργα του πολέμου, του λοιμού και της τυραννίας, βλέπω μάρτυρες και αιχμαλώτους,
Παρατηρώ τον λιμό στη θάλασσα, παρατηρώ τους ναύτες να ρίχνουν κλήρο ποιος θα πεθάνει για να μείνουν στη ζωή οι υπόλοιποι,
Παρατηρώ τους υπερόπτες να αδικούν και να υποτιμούν τους εργάτες, τους φτωχούς και τους νέγρους και τους ομοίους τους·
Όλα αυτά — όλη την κακία και τον ατέλειωτο πόνο κάθομαι και κοιτάζω,
Βλέπω, ακούω και μένω σιωπηλός.
Μετάφραση: EvanT
_______________________________________
Κάθομαι και κοιτάζω του κόσμου έξω όλες τις λύπες, την καταπίεση και το αίσχος
Ακούω αγοριών κρυφούς λυγμούς όλο άγχος με τον εαυτό τους, κι όλο μετάνοια για τα πεπραγμένα
Βλέπω στα στρώματα τα χαμηλά τη μάνα απ’ τα παιδιά ταπεινωμένη, ημιθανή, απαφημένη, ισχνή, απελπισμένη
Βλέπω τη σύζυγο από τον σύζυγο ατιμασμένη, βλέπω τον δόλιο εκμαυλιστή των κοριτσιών,
Διακρίνω το δάγκωμα της ζήλιας, την αναπόδοτη αγάπη που να κρυφτεί παλεύει, τις όψεις τούτες βλέπω στη γης απάνω,
Βλέπω της μάχης τις επιχειρήσεις, πανδημία, τυραννία, μάρτυρες και αιχμαλώτους βλέπω,
Παρακολουθώ στη θάλασσα την πείνα, παρακολουθώ τους ναύτες να ρίχνουνε τον κλήρο να δούνε ποιος θα φαγωθεί, οι άλλοι να μείνουν στη ζωή,
Παρακολουθώ μικρούς και ξεπεσμένους θύματα να πέφτουν αλαζόνων, και οι φτωχοί, κι οι μαύροι και οι συναφείς,
Όλα αυτά -την αθλιότητα, τα δίχως τέλος βάσανα κάθομαι και κοιτάζω,
Βλέπω, ακούω, και σιωπώ.
Μετάφραση: synas
[Η επόμενη ανάρτηση της Ιστοσυνάντησης θα γίνει την Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου, με το ποίημα της Ντίκινσον, στο οποίο άλλαξα τη στίξη μετά από υπόδειξη της Ιφιμέδειας.]
9.10.09
Άλλη μια υπενθύμιση
Μετά τις εκλογές (τις οποίες δεν θα σχολιάσω, καθώς άλλοι το έχουν κάνει πολύ καλά), θα συνεχίσουμε κανονικά την Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης. Την Τετάρτη, λοιπόν, στις 14 Οκτωβρίου, θα ασχοληθούμε με το ποίημα του Whitman. Όπως πάντα, περιμένω τις μεταφράσεις σας στη διεύθυνση του προφίλ.
Ως τότε, υγιαίνετε...
Ως τότε, υγιαίνετε...
26.9.09
Λερναίοι Μύθοι στη σχολική τάξη
Ο εξαιρετικά επιτυχημένος όρος «Λερναίοι Μύθοι» είναι, αν δεν κάνω λάθος, εφεύρημα του Νίκου Σαραντάκου, και αποτελεί σαφή αναφορά στο γνωστό άθλο του Ηρακλή: όπως ακριβώς, στην περίπτωση της Λερναίας Ύδρας, ο ήρωας έκοβε ένα κεφάλι και αμέσως φύτρωναν δύο στη θέση του, έτσι και στην περίπτωση των Λερναίων Μύθων βγαίνει κάποιος και τους καταρρίπτει, μόνο και μόνο για να τους ξαναβρεί μπροστά του ξανά και ξανά, όλο και συχνότερα.
Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, φυσικά, αλλά μερικές φορές ο τρόπος διάδοσης του μύθου είναι ιδιαίτερα ανησυχητικός.
Με επισκέφτηκε χτες ο ανεψιός μου, που μόλις ξεκίνησε την Α’ Γυμνασίου, και κάποια στιγμή, ενώ μιλούσαμε για το λάπτοπ που πρόκειται να πάρει, με ρωτάει:
«Έχεις ακούσει για το Πείραμα της Φιλαδέλφειας;»
Αμέσως τα σκεπτικιστικά μου αντανακλαστικά με έβαλαν σε κατάσταση συναγερμού.
«Ναι, γιατί;»
«Ο καθηγητής μας στην Πληροφορική μας είπε γι’ αυτό σήμερα, και για το πλοίο που εξαφανίστηκε».
Φυσικά, κάθησα και του εξήγησα πως κανένα πλοίο δεν εξαφανίστηκε, και πως όλο αυτό το σενάριο είναι, πολύ απλά, ένας μύθος που βασίστηκε στα πειράματα που γίνονταν τότε για να κάνουν τα πλοία αόρατα για τα εχθρικά ραντάρ και για τις εχθρικές μαγνητικές τορπίλες.
Πόσα, όμως, από τα παιδιά που άκουσαν αυτή την ανοησία, είχαν στη διάθεσή τους έναν κολλημένο θείο που εδώ και χρόνια έχει σαν αγαπημένο του χόμπι να παρακολουθεί την υποκουλτούρα;
Ελάχιστα, τολμώ να πω, κι αυτή η σκέψη με γέμισε τρόμο για το τι σαχλαμάρες μπορεί να ακούνε τα παιδιά καθημερινά στη σχολική τάξη από το στόμα ανθρώπων των οποίων την κρίση εμπιστεύονται απόλυτα (μέχρι κάποια ηλικία, τουλάχιστον).
Δεν υπήρξε, λοιπόν, κανένα «Πείραμα της Φιλαδέλφειας». Δεν εξαφανίστηκε κανένα πλοίο, ούτε επανεμφανίστηκε πολλά μίλια μακριά, ούτε τρελάθηκαν οι ναύτες του — όλα αυτά κινούνται στο χώρο της νοσηρής φαντασίας, εξίσου νοσηρής με την ευπιστία όσων αποδέχονται ως αληθινές αφηγήσεις για τις οποίες δεν υπήρξε ποτέ η παραμικρή απόδειξη.
Οι Λερναίοι Μύθοι αναπαράγονται άκριτα κι ασταμάτητα, σε περιοδικά, εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις (και τα τελευταία 15 χρόνια και στο διαδίκτυο), και αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ. Η μόνη μας ελπίδα είναι να μην σταματήσει ποτέ ούτε η απομυθοποίηση. Εκείνοι θα ακούγονται συνέχεια, έτσι κι αλλιώς, ας ακουγόμαστε τουλάχιστον κι εμείς λίγο...
Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, φυσικά, αλλά μερικές φορές ο τρόπος διάδοσης του μύθου είναι ιδιαίτερα ανησυχητικός.
Με επισκέφτηκε χτες ο ανεψιός μου, που μόλις ξεκίνησε την Α’ Γυμνασίου, και κάποια στιγμή, ενώ μιλούσαμε για το λάπτοπ που πρόκειται να πάρει, με ρωτάει:
«Έχεις ακούσει για το Πείραμα της Φιλαδέλφειας;»
Αμέσως τα σκεπτικιστικά μου αντανακλαστικά με έβαλαν σε κατάσταση συναγερμού.
«Ναι, γιατί;»
«Ο καθηγητής μας στην Πληροφορική μας είπε γι’ αυτό σήμερα, και για το πλοίο που εξαφανίστηκε».
Φυσικά, κάθησα και του εξήγησα πως κανένα πλοίο δεν εξαφανίστηκε, και πως όλο αυτό το σενάριο είναι, πολύ απλά, ένας μύθος που βασίστηκε στα πειράματα που γίνονταν τότε για να κάνουν τα πλοία αόρατα για τα εχθρικά ραντάρ και για τις εχθρικές μαγνητικές τορπίλες.
Πόσα, όμως, από τα παιδιά που άκουσαν αυτή την ανοησία, είχαν στη διάθεσή τους έναν κολλημένο θείο που εδώ και χρόνια έχει σαν αγαπημένο του χόμπι να παρακολουθεί την υποκουλτούρα;
Ελάχιστα, τολμώ να πω, κι αυτή η σκέψη με γέμισε τρόμο για το τι σαχλαμάρες μπορεί να ακούνε τα παιδιά καθημερινά στη σχολική τάξη από το στόμα ανθρώπων των οποίων την κρίση εμπιστεύονται απόλυτα (μέχρι κάποια ηλικία, τουλάχιστον).
Δεν υπήρξε, λοιπόν, κανένα «Πείραμα της Φιλαδέλφειας». Δεν εξαφανίστηκε κανένα πλοίο, ούτε επανεμφανίστηκε πολλά μίλια μακριά, ούτε τρελάθηκαν οι ναύτες του — όλα αυτά κινούνται στο χώρο της νοσηρής φαντασίας, εξίσου νοσηρής με την ευπιστία όσων αποδέχονται ως αληθινές αφηγήσεις για τις οποίες δεν υπήρξε ποτέ η παραμικρή απόδειξη.
Οι Λερναίοι Μύθοι αναπαράγονται άκριτα κι ασταμάτητα, σε περιοδικά, εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις (και τα τελευταία 15 χρόνια και στο διαδίκτυο), και αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ. Η μόνη μας ελπίδα είναι να μην σταματήσει ποτέ ούτε η απομυθοποίηση. Εκείνοι θα ακούγονται συνέχεια, έτσι κι αλλιώς, ας ακουγόμαστε τουλάχιστον κι εμείς λίγο...
21.9.09
(Ε' Ι.Π.Μ.) 1. John Keats - This living hand
Ξεκινάμε, λοιπόν, την Ε' Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης, εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Αντί να ασχολούμαστε με τα ντιμπέιτ, θα το ρίξουμε στην ποίηση, πράγμα μάλλον υγιές, νομίζω...
John Keats (1795-1821) - This living hand (1819)
This living hand, now warm and capable
Of earnest grasping, would, if it were cold
And in the icy silence of the tomb,
So haunt thy days and chill thy dreaming nights
That thou wouldst wish thine own heart dry of blood
So in my veins red life might stream again,
And thou be conscience-calmed—see here it is—
I hold it towards you.
_______________________________________
Το χέρι αυτό το ζωντανό, τώρα ζεστό και ικανό
να νιώθει, αν ήταν κρύο
και μεσ’ την παγερή σιωπή του τάφου,
τόσο πολύ θα στοίχειωνε τις μέρες σου, θα πάγωνε τις νύχτες τα όνειρά σου
που θα ευχόσουν η δική σου η καρδιά να στράγγιζε από αίμα
ώστε στις φλέβες τις δικές μου να έτρεχε ξανά κόκκινη ζωή,
και τότε θα ηρεμούσες –να, δες το-
σε σένα εγώ το τείνω.
Μετάφραση: Ιφιμέδεια
_______________________________________
Το χέρι αυτό το ζωντανό, ζεστό και ικανό
γερά ν'αδράξει, που αν ήταν κρύο
και στην ψυχρή σιωπή του τάφου μέσα,
τόσο θα στοίχειωνε τις μέρες και θα πάγωνε τα βραδινά σου όνειρα,
που θά'λεγες κάλλιο η καρδιά σου αίμα να μην είχε,
ώστε ζωή κόκκινη στις φλέβες μου να τρέξει πάλι
κι ήσυχη νά'χεις τη συνείδησή σου – να, δες –
σε σένα το προσφέρω.
Μετάφραση: EvanT
_______________________________________
Αυτό το χέρι, ακόμη ζωντανό, ακόμη ζεστό και ικανό
Να νιώθει και ν’ αδράχνει, αν ήταν κρύο, παγερό
Από του τάφου την παγωμένη σιωπή
Τις μέρες σου θα στοίχειωνε, τις νύχτες σου θα πάγωνε και τα όνειρα σου, τόσο
Που να εύχεσαι να στέγνωνε από αίμα η καρδιά σου
Και να ΄τρεχε στις φλέβες μου και πάλι κόκκινη η ζωή
Ήσυχη θα΄ταν τότε η συνείδηση σου. Ιδού! Εδώ είναι για σένα το χέρι αυτό
Σε σένα το τείνω.
Μετάφραση: Ioudas
_______________________________________
Το χέρι αυτό, που τώρα πάλλεται από θέρμη και μπορεί
με δύναμη ν' αρπάζει, ακόμα κι αν παγωμένο ήταν
και μεσ' σε τάφου νεκρική σιωπή
το ίδιο θα στοίχειωνε τις μέρες σου και θα΄φερνε ανατριχίλα στα όνειρά σου
τόσο που θα ευχόσουν η καρδιά σου να στράγγιζε από αίμα
και στις φλέβες μου κόκκινη η ζωή ν' αρχίσει να ξανακυλά
για νάσαι αναπαυμένη στη συνείδηση-να δες, εδώ είναι-
κι είναι δικό σου.
Μετάφραση: Lorelei am Rhein
_______________________________________
Το χέρι αυτό, που ακόμα ζει κι ακόμα τώρα το μπορεί
με θέρμη περισσή ν’ αγγίζει, αν ήταν κρύο
Και στου τάφου μεσ’ την παγερή σιωπή
Θα στοίχειωνε τις μέρες σου, θα μούδιαζε τις νύχτες τα όνειρά σου
Έτσι που θα ευχόσουνα να στέρευε το αίμα της καρδιάς
Για να κυλήσει πάλι άλικη ζωή στις φλέβες τις δικές μου,
Και η ψυχή να γαληνέψει –κοίτα, εδώ μπροστά σου είναι -
Το τείνω προς τα σε.
Μετάφραση: synas
_______________________________________
Το χέρι αυτό, ζωή τώρα γεμάτο,
Θερμό και δυνατό, αν ήταν κρύο
Και μες στην παγερή σιωπή του τάφου,
Θα στοίχειωνε, τις νύχτες, τα όνειρά σου
Και θα ’θελες το αίμα να στραγγίξει
Απ’ την καρδιά σου στις δικές μου φλέβες
Για να ησυχάσει ο νους σου— έλα, πάρτο—
Τ’ απλώνω προς τα σένα.
Μετάφραση: cyrus
John Keats (1795-1821) - This living hand (1819)
This living hand, now warm and capable
Of earnest grasping, would, if it were cold
And in the icy silence of the tomb,
So haunt thy days and chill thy dreaming nights
That thou wouldst wish thine own heart dry of blood
So in my veins red life might stream again,
And thou be conscience-calmed—see here it is—
I hold it towards you.
_______________________________________
Το χέρι αυτό το ζωντανό, τώρα ζεστό και ικανό
να νιώθει, αν ήταν κρύο
και μεσ’ την παγερή σιωπή του τάφου,
τόσο πολύ θα στοίχειωνε τις μέρες σου, θα πάγωνε τις νύχτες τα όνειρά σου
που θα ευχόσουν η δική σου η καρδιά να στράγγιζε από αίμα
ώστε στις φλέβες τις δικές μου να έτρεχε ξανά κόκκινη ζωή,
και τότε θα ηρεμούσες –να, δες το-
σε σένα εγώ το τείνω.
Μετάφραση: Ιφιμέδεια
_______________________________________
Το χέρι αυτό το ζωντανό, ζεστό και ικανό
γερά ν'αδράξει, που αν ήταν κρύο
και στην ψυχρή σιωπή του τάφου μέσα,
τόσο θα στοίχειωνε τις μέρες και θα πάγωνε τα βραδινά σου όνειρα,
που θά'λεγες κάλλιο η καρδιά σου αίμα να μην είχε,
ώστε ζωή κόκκινη στις φλέβες μου να τρέξει πάλι
κι ήσυχη νά'χεις τη συνείδησή σου – να, δες –
σε σένα το προσφέρω.
Μετάφραση: EvanT
_______________________________________
Αυτό το χέρι, ακόμη ζωντανό, ακόμη ζεστό και ικανό
Να νιώθει και ν’ αδράχνει, αν ήταν κρύο, παγερό
Από του τάφου την παγωμένη σιωπή
Τις μέρες σου θα στοίχειωνε, τις νύχτες σου θα πάγωνε και τα όνειρα σου, τόσο
Που να εύχεσαι να στέγνωνε από αίμα η καρδιά σου
Και να ΄τρεχε στις φλέβες μου και πάλι κόκκινη η ζωή
Ήσυχη θα΄ταν τότε η συνείδηση σου. Ιδού! Εδώ είναι για σένα το χέρι αυτό
Σε σένα το τείνω.
Μετάφραση: Ioudas
_______________________________________
Το χέρι αυτό, που τώρα πάλλεται από θέρμη και μπορεί
με δύναμη ν' αρπάζει, ακόμα κι αν παγωμένο ήταν
και μεσ' σε τάφου νεκρική σιωπή
το ίδιο θα στοίχειωνε τις μέρες σου και θα΄φερνε ανατριχίλα στα όνειρά σου
τόσο που θα ευχόσουν η καρδιά σου να στράγγιζε από αίμα
και στις φλέβες μου κόκκινη η ζωή ν' αρχίσει να ξανακυλά
για νάσαι αναπαυμένη στη συνείδηση-να δες, εδώ είναι-
κι είναι δικό σου.
Μετάφραση: Lorelei am Rhein
_______________________________________
Το χέρι αυτό, που ακόμα ζει κι ακόμα τώρα το μπορεί
με θέρμη περισσή ν’ αγγίζει, αν ήταν κρύο
Και στου τάφου μεσ’ την παγερή σιωπή
Θα στοίχειωνε τις μέρες σου, θα μούδιαζε τις νύχτες τα όνειρά σου
Έτσι που θα ευχόσουνα να στέρευε το αίμα της καρδιάς
Για να κυλήσει πάλι άλικη ζωή στις φλέβες τις δικές μου,
Και η ψυχή να γαληνέψει –κοίτα, εδώ μπροστά σου είναι -
Το τείνω προς τα σε.
Μετάφραση: synas
_______________________________________
Το χέρι αυτό, ζωή τώρα γεμάτο,
Θερμό και δυνατό, αν ήταν κρύο
Και μες στην παγερή σιωπή του τάφου,
Θα στοίχειωνε, τις νύχτες, τα όνειρά σου
Και θα ’θελες το αίμα να στραγγίξει
Απ’ την καρδιά σου στις δικές μου φλέβες
Για να ησυχάσει ο νους σου— έλα, πάρτο—
Τ’ απλώνω προς τα σένα.
Μετάφραση: cyrus
20.9.09
Δημοσιογραφικό επίπεδο (χα, χα, χααα...)
Υποτίθεται ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να ελέγχει την είδηση πριν την αναπαραγάγει, και παράλληλα να φροντίζει ώστε η διατύπωση που χρησιμοποιεί να μην παραποιεί το περιεχόμενο και να μη δημιουργεί λάθος εντυπώσεις στον αναγνώστη/ακροατή/θεατή. Και, βέβαια, καλό είναι να μην πετάει προσβλητικές κοτσάνες.
(Εντάξει, τώρα που γελάσαμε όλοι μαζί, συνεχίζω.)
Τα παραδείγματα που προδίδουν το αντίθετο είναι, φυσικά, πάμπολλα, αλλά ήθελα να αναφερθώ σε δυο πρόσφατα κρούσματα. Το πρώτο είναι η είδηση που διάβασα στο TV Χωρίς Σύνορα, και που υπάρχει και σε πολλές ακόμη ενημερωτικές ιστοσελίδες:
Ο πρόεδρος του ιατρικού οργανισμού Αustralian Vaccination Network, Meryl Dorey, υποστήριξε ότι το εμβόλιο ενδέχεται να είναι πιο επικίνδυνο από την γρίπη και έκανε έκκληση στην αυστραλιανή κυβέρνηση να μην είναι το εμβόλιο υποχρεωτικό για παιδιά.
Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα ήταν αυτό το «ιατρικού οργανισμού» — καθότι είναι αδιανόητο ένας ιατρικός οργανισμός να κάνει μια τέτοια ηλίθια δήλωση. Πήγα, λοιπόν, στην ιστοσελίδα αυτού του «ιατρικού οργανισμού» (όχι, δεν βάζω λινκ), όπου διάβασα πως η ομάδα αυτή ιδρύθηκε το 1994 από «γονείς και επαγγελματίες στο χώρο της υγείας».
Αυτό το «επαγγελματίες στο χώρο της υγείας» (health professionals) μου φάνηκε κάπως ύποπτο, και τις υποψίες μου τις επιβεβαίωσαν οι ίδιοι:
Το Αυστραλιανό Δίκτυο Εμβολιασμού, που εκδίδει το περιοδικό Informed Voice, είναι προσηλωμένο στην άποψη ότι η καλή υγεία μπορεί να επιτευχθεί και να διατηρηθεί χωρίς τη χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων και εμβολίων.
[...]
Πιστεύουμε ότι η καλή υγεία επιτυγχάνεται με τη σωστή διατροφή, την άσκηση, ένα περιβάλλον και μια οικογένεια γεμάτα αγάπη, και με τη χρήση διαφόρων θεραπευτικών μεθόδων, μεταξύ τους και αλλοπαθητικών φαρμάκων, όταν αυτό είναι απαραίτητο.[...]
Το ρεπορτάζ, λοιπόν, δίνει την εντύπωση πως κάποιοι ειδικοί επιστήμονες έχουν επιφυλάξεις ως προς τα εμβόλια κατά της γρίπης, και πως αυτή είναι μια έγκυρη άποψη την οποία θα πρέπει να λάβουμε υπόψη, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ομάδα από προπαγανδιστές των εναλλακτικών θεραπειών οι οποίοι προσπαθούν να διαδώσουν την ηλίθια άποψη ότι τα εμβόλια κάνουν κακό και ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός πρέπει να καταργηθεί — προφανώς θεωρούν ότι η ιλαρά και η πολιομυελίτιδα είναι αστεία πράγματα και δεν χρειάζεται να πολυανησυχούμε γι’ αυτά. Ε, κι αν έχουμε και μερικές επιδημίες ακόμα, και πεθάνουν και μερικές χιλιάδες παιδιά από ασθένειες που υποτίθεται πως έχουμε θέσει υπό έλεγχο εδώ και δεκαετίες, έλα μωρέ, και τι έγινε; Σημασία έχει να χτυπήσουμε τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών εταιριών.
Α, και «ο πρόεδρος Meryl Dorey» είναι, φυσικά, γυναίκα...
Το δεύτερο κρούσμα είναι εντελώς άσχετο, αλλά με έκανε να κοιτάζω αποσβολωμένος το ραδιόφωνο, μην μπορώντας να πιστέψω ότι άκουσα αυτό που άκουσα.
Κατά τη ραδιοφωνική περιγραφή του αγώνα μπάσκετ Ισπανίας-Ελλάδας, και ενώ η έκβαση είχε πια κριθεί, ο εκφωνητής, αναφερόμενος σε κάποιο σύνθημα που φώναζαν οι αντίπαλοι οπαδοί, είπε το εξής απίστευτο:
«Οι ισπανοί φίλαθλοι δεν φημίζονται για την εφευρετικότητά τους, όπως και γενικότερα οι Ισπανοί δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους.»
Συγχαρητήρια, και περαστικά μας...
(Εντάξει, τώρα που γελάσαμε όλοι μαζί, συνεχίζω.)
Τα παραδείγματα που προδίδουν το αντίθετο είναι, φυσικά, πάμπολλα, αλλά ήθελα να αναφερθώ σε δυο πρόσφατα κρούσματα. Το πρώτο είναι η είδηση που διάβασα στο TV Χωρίς Σύνορα, και που υπάρχει και σε πολλές ακόμη ενημερωτικές ιστοσελίδες:
Ο πρόεδρος του ιατρικού οργανισμού Αustralian Vaccination Network, Meryl Dorey, υποστήριξε ότι το εμβόλιο ενδέχεται να είναι πιο επικίνδυνο από την γρίπη και έκανε έκκληση στην αυστραλιανή κυβέρνηση να μην είναι το εμβόλιο υποχρεωτικό για παιδιά.
Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα ήταν αυτό το «ιατρικού οργανισμού» — καθότι είναι αδιανόητο ένας ιατρικός οργανισμός να κάνει μια τέτοια ηλίθια δήλωση. Πήγα, λοιπόν, στην ιστοσελίδα αυτού του «ιατρικού οργανισμού» (όχι, δεν βάζω λινκ), όπου διάβασα πως η ομάδα αυτή ιδρύθηκε το 1994 από «γονείς και επαγγελματίες στο χώρο της υγείας».
Αυτό το «επαγγελματίες στο χώρο της υγείας» (health professionals) μου φάνηκε κάπως ύποπτο, και τις υποψίες μου τις επιβεβαίωσαν οι ίδιοι:
Το Αυστραλιανό Δίκτυο Εμβολιασμού, που εκδίδει το περιοδικό Informed Voice, είναι προσηλωμένο στην άποψη ότι η καλή υγεία μπορεί να επιτευχθεί και να διατηρηθεί χωρίς τη χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων και εμβολίων.
[...]
Πιστεύουμε ότι η καλή υγεία επιτυγχάνεται με τη σωστή διατροφή, την άσκηση, ένα περιβάλλον και μια οικογένεια γεμάτα αγάπη, και με τη χρήση διαφόρων θεραπευτικών μεθόδων, μεταξύ τους και αλλοπαθητικών φαρμάκων, όταν αυτό είναι απαραίτητο.[...]
Το ρεπορτάζ, λοιπόν, δίνει την εντύπωση πως κάποιοι ειδικοί επιστήμονες έχουν επιφυλάξεις ως προς τα εμβόλια κατά της γρίπης, και πως αυτή είναι μια έγκυρη άποψη την οποία θα πρέπει να λάβουμε υπόψη, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ομάδα από προπαγανδιστές των εναλλακτικών θεραπειών οι οποίοι προσπαθούν να διαδώσουν την ηλίθια άποψη ότι τα εμβόλια κάνουν κακό και ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός πρέπει να καταργηθεί — προφανώς θεωρούν ότι η ιλαρά και η πολιομυελίτιδα είναι αστεία πράγματα και δεν χρειάζεται να πολυανησυχούμε γι’ αυτά. Ε, κι αν έχουμε και μερικές επιδημίες ακόμα, και πεθάνουν και μερικές χιλιάδες παιδιά από ασθένειες που υποτίθεται πως έχουμε θέσει υπό έλεγχο εδώ και δεκαετίες, έλα μωρέ, και τι έγινε; Σημασία έχει να χτυπήσουμε τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών εταιριών.
Α, και «ο πρόεδρος Meryl Dorey» είναι, φυσικά, γυναίκα...
Το δεύτερο κρούσμα είναι εντελώς άσχετο, αλλά με έκανε να κοιτάζω αποσβολωμένος το ραδιόφωνο, μην μπορώντας να πιστέψω ότι άκουσα αυτό που άκουσα.
Κατά τη ραδιοφωνική περιγραφή του αγώνα μπάσκετ Ισπανίας-Ελλάδας, και ενώ η έκβαση είχε πια κριθεί, ο εκφωνητής, αναφερόμενος σε κάποιο σύνθημα που φώναζαν οι αντίπαλοι οπαδοί, είπε το εξής απίστευτο:
«Οι ισπανοί φίλαθλοι δεν φημίζονται για την εφευρετικότητά τους, όπως και γενικότερα οι Ισπανοί δεν φημίζονται για την ευφυΐα τους.»
Συγχαρητήρια, και περαστικά μας...
17.9.09
Αγγελίες
Φίλος πουλάει έπιπλα ΙΚΕΑ (κρεβάτι, κομοδίνο, συρταριέρα, όλα σε μαύρο χρώμα) σε άριστη κατάσταση. Για πληροφορίες, πατήστε: εδώ.
Επίσης, ο ίδιος φίλος πουλάει αυτοκίνητο Mazda 3 sedan, με μπόλικο εξοπλισμό, στην τιμή των 12.800 ευρώ.
Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να στείλει μέιλ στη διεύθυνση του προφίλ μου, κι εγώ θα το προωθήσω.
Επίσης, ο ίδιος φίλος πουλάει αυτοκίνητο Mazda 3 sedan, με μπόλικο εξοπλισμό, στην τιμή των 12.800 ευρώ.
Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να στείλει μέιλ στη διεύθυνση του προφίλ μου, κι εγώ θα το προωθήσω.
12.9.09
Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης — Υπενθύμιση
Μην ξεχνάτε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης, με πέντε ποιήματα του 19ου αιώνα. Αρχίστε να στέλνετε τις μεταφράσεις σας, γιατί η πρώτη ανάρτηση (με το ποίημα του Keats) θα γίνει την άλλη Δευτέρα, στις 21 του μήνα.
9.9.09
Οργισμένοι μεν, απαθείς δε...
Η στάση που φοριέται όλο και περισσότερο τελευταία, μεταξύ των ψηφοφόρων, είναι η οργή απέναντι στην πολιτική και τους πολιτικούς, με συνοδευτικό πιάτο τη μεγαλόφωνη δήλωση πως όλοι είναι άχρηστοι και δεν θα ψηφίσουν κανέναν. Αναρωτιέμαι αν αυτοί οι συμπολίτες μας συνειδητοποιούν την πλάνη στην οποία πέφτουν.
Πρώτα απ’ όλα, αυτό που συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα δεν είναι πολιτική, με την έννοια της διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων, αλλά επικοινωνιολογία, με την έννοια της διαχείρισης της δημόσιας εικόνας. Η εικόνα είναι το μόνο που ενδιαφέρει τους άρχοντες ημών. Δεν έχει σημασία αν παράγουν έργο ή όχι — σημασία έχει να φαίνεται ότι παράγουν έργο. Δεν έχει σημασία αν κάποια απόφαση που πήραν ή δήλωση που έκαναν είναι σημαντική ή όχι — σημασία έχει να φαίνεται ότι είναι σημαντική. Το να δαιμονοποιεί, λοιπόν, κανείς γενικά την πολιτική δεν ωφελεί ούτε τον ίδιο ούτε την πολιτική.
Η δήλωση «όλοι είναι άχρηστοι» αποτελεί γενίκευση — και, ως εκ τούτου, είναι λάθος. Αντί να φωνάζεις εναντίον όλων, καλύτερο θα ήταν να εντοπίσεις ποιοι, ακριβώς, είναι άχρηστοι, και γιατί· και, φυσικά, να μην τους ψηφίσεις, αλλά να προτιμήσεις άλλους. Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει να έχει ξεπεράσει κανείς το βρεφικό στάδιο του ψηφοφόρου: αυτό κατά το οποίο ψηφίζει μόνο τους υποψήφιους που του είναι οικείοι γιατί τους έχει δει κατ’ επανάληψη στην τηλεόραση. Όσο και να φωνάζεις πως όλοι είναι ίδιοι, δεν είναι. Κατ’ αρχήν, δεν μπορείς να το ξέρεις αυτό, γιατί δεν τους ξέρεις όλους. Δοκίμασε μια φορά να ψηφίσεις και κάποιον άλλον, διάολε — δεν θα πάθεις τίποτα χειρότερο απ’ αυτό που παθαίνεις τόσα χρόνια που εμπιστεύεσαι τους ίδιους και τους ίδιους...
Η πρόθεση της μη ψήφου είναι, ως γνωστόν, το κερασάκι στην τούρτα. Το έχουμε ξαναπεί και δεν θα κουραστούμε να το λέμε: αν θέλετε σώνει και καλά από χόμπι να ρίξετε λευκό, ή άκυρο, ή να πάτε εκδρομή, κάντε το και στο καλό κι αέρας στα πανιά σας. Αλλά, αν θέλετε να το κάνετε αυτό για να διαμαρτυρηθείτε, πλανάσθε πλάνην οικτράν, μια που η στάση σας βοηθά πάνω απ’ όλα τα δυο μεγάλα κόμματα — τα οποία, ας μην ξεχνιόμαστε, κυβερνούν εναλλάξ εδώ και τόσα χρόνια και είναι κυρίως υπεύθυνα για την κατάντια που βλέπετε γύρω σας.
Σας νιώθω απόλυτα όταν λέτε πως δεν σας εκφράζει κανείς: έτσι περίπου νιώθω κι εγώ. Θα μπορούσα να βρω διάφορες προφάσεις (ή και σοβαρές αιτιάσεις) για να μη δώσω την ψήφο μου σε κανέναν. Παρόλα αυτά, τελικά κάποιον θα επιλέξω, γιατί, όπως και να το δει κανείς, η μόνη εκδήλωση διαμαρτυρίας που μπορεί να πιάσει τόπο στις εκλογές είναι η ψήφος σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα πλην των δυο μεγάλων. Έστω και με μισή καρδιά.
Το αντίθετο, όπως και να το ντύσεις, είναι απάθεια...
Πρώτα απ’ όλα, αυτό που συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα δεν είναι πολιτική, με την έννοια της διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων, αλλά επικοινωνιολογία, με την έννοια της διαχείρισης της δημόσιας εικόνας. Η εικόνα είναι το μόνο που ενδιαφέρει τους άρχοντες ημών. Δεν έχει σημασία αν παράγουν έργο ή όχι — σημασία έχει να φαίνεται ότι παράγουν έργο. Δεν έχει σημασία αν κάποια απόφαση που πήραν ή δήλωση που έκαναν είναι σημαντική ή όχι — σημασία έχει να φαίνεται ότι είναι σημαντική. Το να δαιμονοποιεί, λοιπόν, κανείς γενικά την πολιτική δεν ωφελεί ούτε τον ίδιο ούτε την πολιτική.
Η δήλωση «όλοι είναι άχρηστοι» αποτελεί γενίκευση — και, ως εκ τούτου, είναι λάθος. Αντί να φωνάζεις εναντίον όλων, καλύτερο θα ήταν να εντοπίσεις ποιοι, ακριβώς, είναι άχρηστοι, και γιατί· και, φυσικά, να μην τους ψηφίσεις, αλλά να προτιμήσεις άλλους. Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει να έχει ξεπεράσει κανείς το βρεφικό στάδιο του ψηφοφόρου: αυτό κατά το οποίο ψηφίζει μόνο τους υποψήφιους που του είναι οικείοι γιατί τους έχει δει κατ’ επανάληψη στην τηλεόραση. Όσο και να φωνάζεις πως όλοι είναι ίδιοι, δεν είναι. Κατ’ αρχήν, δεν μπορείς να το ξέρεις αυτό, γιατί δεν τους ξέρεις όλους. Δοκίμασε μια φορά να ψηφίσεις και κάποιον άλλον, διάολε — δεν θα πάθεις τίποτα χειρότερο απ’ αυτό που παθαίνεις τόσα χρόνια που εμπιστεύεσαι τους ίδιους και τους ίδιους...
Η πρόθεση της μη ψήφου είναι, ως γνωστόν, το κερασάκι στην τούρτα. Το έχουμε ξαναπεί και δεν θα κουραστούμε να το λέμε: αν θέλετε σώνει και καλά από χόμπι να ρίξετε λευκό, ή άκυρο, ή να πάτε εκδρομή, κάντε το και στο καλό κι αέρας στα πανιά σας. Αλλά, αν θέλετε να το κάνετε αυτό για να διαμαρτυρηθείτε, πλανάσθε πλάνην οικτράν, μια που η στάση σας βοηθά πάνω απ’ όλα τα δυο μεγάλα κόμματα — τα οποία, ας μην ξεχνιόμαστε, κυβερνούν εναλλάξ εδώ και τόσα χρόνια και είναι κυρίως υπεύθυνα για την κατάντια που βλέπετε γύρω σας.
Σας νιώθω απόλυτα όταν λέτε πως δεν σας εκφράζει κανείς: έτσι περίπου νιώθω κι εγώ. Θα μπορούσα να βρω διάφορες προφάσεις (ή και σοβαρές αιτιάσεις) για να μη δώσω την ψήφο μου σε κανέναν. Παρόλα αυτά, τελικά κάποιον θα επιλέξω, γιατί, όπως και να το δει κανείς, η μόνη εκδήλωση διαμαρτυρίας που μπορεί να πιάσει τόπο στις εκλογές είναι η ψήφος σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα πλην των δυο μεγάλων. Έστω και με μισή καρδιά.
Το αντίθετο, όπως και να το ντύσεις, είναι απάθεια...
4.9.09
Αντισυνωμοσιολογικό τσιτάτο
Υπάρχουν δυο τρόποι να περάσεις απροβλημάτιστα τη ζωή σου: να πιστεύεις τα πάντα ή να δυσπιστείς απέναντι στα πάντα. Και οι δυο αυτοί τρόποι μας απαλλάσσουν από το να σκεφτόμαστε.
Άλφρεντ Κορζίμπσκι (1879-1950), πολωνοαμερικανός γλωσσολόγος.
Άλφρεντ Κορζίμπσκι (1879-1950), πολωνοαμερικανός γλωσσολόγος.
27.8.09
Επαγγελματική Διαστροφή
Πήγα χθες να δω τη νέα ταινία με τον Χάρι Πότερ. Καλή ήταν, και χορταστικά μεγάλη. Πολλοί απ' όσους είχαν διαβάσει το βιβλίο, βέβαια, δεν ενθουσιάστηκαν καθόλου – πράγμα που συμβαίνει συχνά με τα βιβλία που γίνονται ταινίες (το βιβλίο είναι σχεδόν πάντοτε ανώτερο).
Η επαγγελματική διαστροφή, όμως, με συνόδεψε και στην κινηματογραφική αίθουσα: παρόλο που η προσοχή μου ήταν στραμμένη στα διαδραματιζόμενα επί της οθόνης (εντάξει, θα τη συγκρατήσω την καθαρεύουσα), τα (ευτυχώς λίγα) μεταφραστικά λάθη με έκαναν να τινάζομαι σαν να με είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα. Πρέπει να την κοιτάξω αυτήν τη νεύρωση.
Έτσι, το “supper party” έγινε “σούπερ πάρτι”, σε ένα σημείο η λέξη “one” μεταφράστηκε σαν αριθμητικό, ενώ είχε την έννοια του αόριστου άρθρου (αλλοιώνοντας έτσι σημαντικά το νόημα της φράσης), και σε ένα άλλο σημείο ο μεταφραστής έγραψε ακριβώς το αντίθετο απ' ό,τι είχε πει ο ηθοποιός – το “not unlike you” έγινε “όχι σαν εσένα”, πράγμα που, εκτός από το ότι παραπλανούσε τον θεατή, δεν έβγαζε και νόημα στη συγκεκριμένη σκηνή.
Αυτό μου θύμισε ότι κάποια στιγμή πρέπει να ξαναδώ την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, όπου θυμάμαι πως υπήρχαν αρκετά μαργαριτάρια.
Το θέμα είναι πού να βρω αυτές τις δώδεκα ώρες...
Η επαγγελματική διαστροφή, όμως, με συνόδεψε και στην κινηματογραφική αίθουσα: παρόλο που η προσοχή μου ήταν στραμμένη στα διαδραματιζόμενα επί της οθόνης (εντάξει, θα τη συγκρατήσω την καθαρεύουσα), τα (ευτυχώς λίγα) μεταφραστικά λάθη με έκαναν να τινάζομαι σαν να με είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα. Πρέπει να την κοιτάξω αυτήν τη νεύρωση.
Έτσι, το “supper party” έγινε “σούπερ πάρτι”, σε ένα σημείο η λέξη “one” μεταφράστηκε σαν αριθμητικό, ενώ είχε την έννοια του αόριστου άρθρου (αλλοιώνοντας έτσι σημαντικά το νόημα της φράσης), και σε ένα άλλο σημείο ο μεταφραστής έγραψε ακριβώς το αντίθετο απ' ό,τι είχε πει ο ηθοποιός – το “not unlike you” έγινε “όχι σαν εσένα”, πράγμα που, εκτός από το ότι παραπλανούσε τον θεατή, δεν έβγαζε και νόημα στη συγκεκριμένη σκηνή.
Αυτό μου θύμισε ότι κάποια στιγμή πρέπει να ξαναδώ την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, όπου θυμάμαι πως υπήρχαν αρκετά μαργαριτάρια.
Το θέμα είναι πού να βρω αυτές τις δώδεκα ώρες...
16.7.09
Το τεράστιον πνευματικόν μέγεθος των ομοφοβικών βουλευτών ημών
Είδα στην Καθημερινή (και στην Καλύβα του Πάνου) την είδηση ότι η Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης της Βουλής απέρριψε την πρόταση νόμου που κατέθεσε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. (και υποστήριξε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) για τη θεσμοθέτηση «συμφώνου συμβίωσης» ανάμεσα σε άτομα αντιθέτου ή ιδίου φύλου.
Για άλλη μια φορά, μου έκανε τεράστια εντύπωση (πράγμα που αποτελεί προσωπικό μου ελάττωμα) η ανικανότητα πολλών από τους «ηγέτες του έθνους» να αρθρώσουν μη ανόητο λόγο. Δεν περιμένω κανένα βάθος σκέψης από αυτούς, ούτε και κανένα εύρος οπτικού πεδίου, αλλά (ως αθεράπευτα αισιόδοξος εν γένει, καίτοι εξαιρετικά απαισιόδοξος για το μέλλον τούτης εδώ της μικρής ευρωπαϊκής γωνιάς) διατηρώ πάντοτε την ελπίδα να τους ακούσω κάποτε να μιλάνε με στοιχειώδη, έστω, λογική. Όπως ήταν φυσικό, απογοητεύτηκα και πάλι.
Η κ. Παπακώστα έδωσε ρεσιτάλ παραλογισμού, αποκαλώντας την πρόταση νόμου «αντιφατική», γιατί, λέει,
από τη μια θεωρεί ότι οι ομοφυλόφιλοι «δεν ζουν υπό το καθεστώς ισότητας δικαιωμάτων» και από την άλλη, παραδέχεται στην εισηγητική έκθεση, πως από το 2005, ισχύει ο νόμος 3304/2005 που απαγορεύει κάθε διάκριση με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό στους χώρους εργασίας.
Αυτή είναι η κλασική λογική πλάνη γνωστή ως non sequitur, ή, επί το ελληνικότερον, «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει». Τι σχέση έχει η απαγόρευση διακρίσεων στους χώρους εργασίας με το δίκαιο αίτημα για νομική αναγνώριση της συμβίωσης δυο ανθρώπων; Διαβάζοντας αυτά τα λόγια της κ. Παπακώστα, η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο νου ήταν «κουκουρούκου». Γιατί, άραγε;
Αλλά η ατρόμητη βουλευτίνα της Ν.Δ. συνέχισε το ρεσιτάλ της με την επισήμανση ότι η πρόταση νόμου είναι, λέει,
πρόχειρη και επιπόλαιη, διότι δεν είναι προϊόν μιας σοβαρής διαβούλευσης, αλλά μιας αδικαιολόγητης πρεμούρας να έλθει κατά τη διάρκεια του θερινού τμήματος της Βουλής.
Τι μας λέει εδώ η κ. Παπακώστα; Μας λέει ότι ένα τόσο σοβαρό θέμα θα έπρεπε να έρθει σε ολομέλεια, και όχι σε θερινό τμήμα. Μα, τότε, γιατί υπάρχουν τα θερινά τμήματα της Βουλής; Για να δείχνετε στο πόπολο ότι, και καλά, εργάζεστε, αλλά όταν πρέπει να πάρετε μια σημαντική απόφαση το γυρνάτε στο «α, δεν ξέρω, να βρεθούμε όλοι μαζί να το συζητήσουμε»; Ε, τότε, παρατήστε καλύτερα τις υποκρισίες και κλείστε τη Βουλή για ένα ολόκληρο τρίμηνο. Τώρα που το σκέφτομαι, γιατί δεν θεσμοθετείτε γενική τρίμηνη αργία κάθε καλοκαίρι; Έτσι κι αλλιώς, αυτή η χώρα δεν παράγει τίποτε. Αλλά, ξέχασα, «παράγει πολιτισμό»...
Η κ. Μελά, που πήρε τη σκυτάλη εκ μέρους του Κ.Κ.Ε., ανέβασε τον πήχυ του παραλογισμού σε δυσθεώρητα ύψη, λέγοντας το αμίμητο
ο γάμος έχει να κάνει κύρια με την διαιώνιση του είδους και την προστασία των παιδιών και όχι με την σεξουαλική σχέση, ή τη σχέση συντροφικότητας και αγάπης. Εμείς δεν βλέπουμε το λόγο να ενταχθούν τα ομόφυλα ζευγάρια στο σύμφωνο συμβίωσης.
Κατ’ αρχάς, συγγνώμη, αλλά η διαιώνιση του είδους έχει να κάνει με το γαμήσι, όχι με το γάμο. Κι εγώ ο πτωχός νόμιζα πως αυτά τα δύο είναι ταυτόσημα μόνο μέσα σε κολλημένα μυαλά επιπέδου Ανθίμου. Άλλο ένα τραγικό λάθος εκ μέρους μου, για το οποίο ζητώ ταπεινά συγγνώμη. Επίσης, ο γάμος μπορεί να μην αποτελεί εγγύηση συντροφικότητας και αγάπης, είναι όμως μια πολύ χρήσιμη σύμβαση που δηλώνει προς το κράτος ότι, ξέρεις, μεγάλε, εμείς οι δυο αγαπιόμαστε (ή έτσι λέμε, εσένα δεν σε αφορά το θέμα), θέλουμε να είμαστε μαζί, να ανοίξουμε σπιτικό, κ.τ.λ., και θέλουμε να μας κατοχυρώσεις τα σχετικά δικαιώματα που έχουν κι όλοι οι άλλοι που σου δηλώνουν το ίδιο πράγμα. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος να ενταχθούν τα ομόφυλα ζευγάρια στο σύμφωνο συμβίωσης. Εσείς, βέβαια, δεν τον βλέπετε – έχετε συνηθίσει τόσα χρόνια στις παρωπίδες σας και αρνείστε πεισματικά να τις βγάλετε.
Πολύ μου άρεσε και η συνέχεια της κ. Μελά:
Δεν μπορούμε να μιλάμε για συναισθηματικούς δεσμούς, όταν συμμετέχουμε στο Σύμφωνο Σένγκεν και στους πολέμους, που τους αγνοούν.
Αυτό μου θυμίζει τη λογική πλάνη της «επίκλησης στον Χίτλερ». Είναι ένας και τον κατηγορούν για φόνο. Και η υπεράσπισή του είναι «εντάξει, σκότωσα έναν άνθρωπο, αλλά τι ασχολείστε με μένα; Εδώ ο Χίτλερ σκότωσε τόσα εκατομμύρια». Σύμφωνα με την (κυριολεκτικά) ολοκληρωτική λογική του Κ.Κ.Ε., μόνο οι ολοκληρωτικές λύσεις έχουν νόημα – όλα τα άλλα είναι ημίμετρα, και δεν έχει νόημα να ασχολούμαστε. Τι να πει κανείς...
Από τη σούπα του ανορθολογισμού δεν θα μπορούσε, βέβαια, να λείπει και ο εκπρόσωπος των Συνηγερμένων Ορθοδόξων Λαϊκιστών, ο οποίος έβαλε μπροστά τη μασημένη, πια, κασέτα (η ψηφιακή τεχνολογία είναι του Διαβόλου, ως γνωστόν...) και άρχισε να γκρινιάζει:
Δεν μας έφτανε η κατάντια της Ελλάδας, φτάσαμε να πυροβολούμε και την ίδια την οικογένεια.
Τώρα, πώς, ακριβώς, «πυροβολούμε» την οικογένεια με το να αναγνωρίσουμε στα ομόφυλα ζευγάρια το δικαίωμα να επισημοποιούν τη σχέση τους, αυτό το ξέρουν μόνο οι φανατικοί τω πνεύματι, γιατί εμείς οι υπόλοιποι ουδόλως το αντιλαμβανόμεθα.
Και ο Συνηγερμένος Ορθόδοξος Λαϊκιστής κ. Γεωργίου συνέχισε λέγοντας πως οι ομοφυλόφιλοι είναι «ισότιμοι πολίτες» (μάλλον γι’ αυτό τους αρνήθηκε ένα δικαίωμα που έχουν όλοι οι άλλοι πολίτες...), οι οποίοι
αν θέλουν με την διαφορετικότητά τους να διακωμωδήσουν τα μυστήρια ημών των υπολοίπων, ίσως να διασκεδάσουν την καθημερινότητά μας, με όλα αυτά που ακούμε, άνδρες να φοράνε νυφικό και άλλα.
Εδώ έχουμε ένα δυνατό συνδυασμό ασχετοσύνης (μόνο ο θρησκευτικός γάμος αποτελεί «μυστήριο», εδώ μιλάμε για «σύμφωνο συμβίωσης») και κακόγουστου παιδικού (ούτε καν εφηβικού) χιούμορ. Ο εν λόγω συνδυασμός αποτελεί σήμα κατατεθέν του συγκεκριμένου κόμματος, και συνήθως συνοδεύεται από μια έντονη ροπή προς τα άνοστα λογοπαίγνια και τον κενολογικό επικολυρισμό:
Στην εσχατιά της Βαλκανικής, η οποία πλήττεται από την ανεργία - και ιδίως στις γυναίκες - φθάσαμε να κοινωνούμε με ένα εξώδικο στην γυναίκα με την οποία συμβιώνουμε, να πορευθεί πλέον μόνη στη ζωή. Ποια είναι η παρουσία της κοινωνικής εξυπηρετήσεως με την εφαρμογή όσων προτείνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ;
Κουκουρούκου...
Για άλλη μια φορά, μου έκανε τεράστια εντύπωση (πράγμα που αποτελεί προσωπικό μου ελάττωμα) η ανικανότητα πολλών από τους «ηγέτες του έθνους» να αρθρώσουν μη ανόητο λόγο. Δεν περιμένω κανένα βάθος σκέψης από αυτούς, ούτε και κανένα εύρος οπτικού πεδίου, αλλά (ως αθεράπευτα αισιόδοξος εν γένει, καίτοι εξαιρετικά απαισιόδοξος για το μέλλον τούτης εδώ της μικρής ευρωπαϊκής γωνιάς) διατηρώ πάντοτε την ελπίδα να τους ακούσω κάποτε να μιλάνε με στοιχειώδη, έστω, λογική. Όπως ήταν φυσικό, απογοητεύτηκα και πάλι.
Η κ. Παπακώστα έδωσε ρεσιτάλ παραλογισμού, αποκαλώντας την πρόταση νόμου «αντιφατική», γιατί, λέει,
από τη μια θεωρεί ότι οι ομοφυλόφιλοι «δεν ζουν υπό το καθεστώς ισότητας δικαιωμάτων» και από την άλλη, παραδέχεται στην εισηγητική έκθεση, πως από το 2005, ισχύει ο νόμος 3304/2005 που απαγορεύει κάθε διάκριση με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό στους χώρους εργασίας.
Αυτή είναι η κλασική λογική πλάνη γνωστή ως non sequitur, ή, επί το ελληνικότερον, «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει». Τι σχέση έχει η απαγόρευση διακρίσεων στους χώρους εργασίας με το δίκαιο αίτημα για νομική αναγνώριση της συμβίωσης δυο ανθρώπων; Διαβάζοντας αυτά τα λόγια της κ. Παπακώστα, η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο νου ήταν «κουκουρούκου». Γιατί, άραγε;
Αλλά η ατρόμητη βουλευτίνα της Ν.Δ. συνέχισε το ρεσιτάλ της με την επισήμανση ότι η πρόταση νόμου είναι, λέει,
πρόχειρη και επιπόλαιη, διότι δεν είναι προϊόν μιας σοβαρής διαβούλευσης, αλλά μιας αδικαιολόγητης πρεμούρας να έλθει κατά τη διάρκεια του θερινού τμήματος της Βουλής.
Τι μας λέει εδώ η κ. Παπακώστα; Μας λέει ότι ένα τόσο σοβαρό θέμα θα έπρεπε να έρθει σε ολομέλεια, και όχι σε θερινό τμήμα. Μα, τότε, γιατί υπάρχουν τα θερινά τμήματα της Βουλής; Για να δείχνετε στο πόπολο ότι, και καλά, εργάζεστε, αλλά όταν πρέπει να πάρετε μια σημαντική απόφαση το γυρνάτε στο «α, δεν ξέρω, να βρεθούμε όλοι μαζί να το συζητήσουμε»; Ε, τότε, παρατήστε καλύτερα τις υποκρισίες και κλείστε τη Βουλή για ένα ολόκληρο τρίμηνο. Τώρα που το σκέφτομαι, γιατί δεν θεσμοθετείτε γενική τρίμηνη αργία κάθε καλοκαίρι; Έτσι κι αλλιώς, αυτή η χώρα δεν παράγει τίποτε. Αλλά, ξέχασα, «παράγει πολιτισμό»...
Η κ. Μελά, που πήρε τη σκυτάλη εκ μέρους του Κ.Κ.Ε., ανέβασε τον πήχυ του παραλογισμού σε δυσθεώρητα ύψη, λέγοντας το αμίμητο
ο γάμος έχει να κάνει κύρια με την διαιώνιση του είδους και την προστασία των παιδιών και όχι με την σεξουαλική σχέση, ή τη σχέση συντροφικότητας και αγάπης. Εμείς δεν βλέπουμε το λόγο να ενταχθούν τα ομόφυλα ζευγάρια στο σύμφωνο συμβίωσης.
Κατ’ αρχάς, συγγνώμη, αλλά η διαιώνιση του είδους έχει να κάνει με το γαμήσι, όχι με το γάμο. Κι εγώ ο πτωχός νόμιζα πως αυτά τα δύο είναι ταυτόσημα μόνο μέσα σε κολλημένα μυαλά επιπέδου Ανθίμου. Άλλο ένα τραγικό λάθος εκ μέρους μου, για το οποίο ζητώ ταπεινά συγγνώμη. Επίσης, ο γάμος μπορεί να μην αποτελεί εγγύηση συντροφικότητας και αγάπης, είναι όμως μια πολύ χρήσιμη σύμβαση που δηλώνει προς το κράτος ότι, ξέρεις, μεγάλε, εμείς οι δυο αγαπιόμαστε (ή έτσι λέμε, εσένα δεν σε αφορά το θέμα), θέλουμε να είμαστε μαζί, να ανοίξουμε σπιτικό, κ.τ.λ., και θέλουμε να μας κατοχυρώσεις τα σχετικά δικαιώματα που έχουν κι όλοι οι άλλοι που σου δηλώνουν το ίδιο πράγμα. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος να ενταχθούν τα ομόφυλα ζευγάρια στο σύμφωνο συμβίωσης. Εσείς, βέβαια, δεν τον βλέπετε – έχετε συνηθίσει τόσα χρόνια στις παρωπίδες σας και αρνείστε πεισματικά να τις βγάλετε.
Πολύ μου άρεσε και η συνέχεια της κ. Μελά:
Δεν μπορούμε να μιλάμε για συναισθηματικούς δεσμούς, όταν συμμετέχουμε στο Σύμφωνο Σένγκεν και στους πολέμους, που τους αγνοούν.
Αυτό μου θυμίζει τη λογική πλάνη της «επίκλησης στον Χίτλερ». Είναι ένας και τον κατηγορούν για φόνο. Και η υπεράσπισή του είναι «εντάξει, σκότωσα έναν άνθρωπο, αλλά τι ασχολείστε με μένα; Εδώ ο Χίτλερ σκότωσε τόσα εκατομμύρια». Σύμφωνα με την (κυριολεκτικά) ολοκληρωτική λογική του Κ.Κ.Ε., μόνο οι ολοκληρωτικές λύσεις έχουν νόημα – όλα τα άλλα είναι ημίμετρα, και δεν έχει νόημα να ασχολούμαστε. Τι να πει κανείς...
Από τη σούπα του ανορθολογισμού δεν θα μπορούσε, βέβαια, να λείπει και ο εκπρόσωπος των Συνηγερμένων Ορθοδόξων Λαϊκιστών, ο οποίος έβαλε μπροστά τη μασημένη, πια, κασέτα (η ψηφιακή τεχνολογία είναι του Διαβόλου, ως γνωστόν...) και άρχισε να γκρινιάζει:
Δεν μας έφτανε η κατάντια της Ελλάδας, φτάσαμε να πυροβολούμε και την ίδια την οικογένεια.
Τώρα, πώς, ακριβώς, «πυροβολούμε» την οικογένεια με το να αναγνωρίσουμε στα ομόφυλα ζευγάρια το δικαίωμα να επισημοποιούν τη σχέση τους, αυτό το ξέρουν μόνο οι φανατικοί τω πνεύματι, γιατί εμείς οι υπόλοιποι ουδόλως το αντιλαμβανόμεθα.
Και ο Συνηγερμένος Ορθόδοξος Λαϊκιστής κ. Γεωργίου συνέχισε λέγοντας πως οι ομοφυλόφιλοι είναι «ισότιμοι πολίτες» (μάλλον γι’ αυτό τους αρνήθηκε ένα δικαίωμα που έχουν όλοι οι άλλοι πολίτες...), οι οποίοι
αν θέλουν με την διαφορετικότητά τους να διακωμωδήσουν τα μυστήρια ημών των υπολοίπων, ίσως να διασκεδάσουν την καθημερινότητά μας, με όλα αυτά που ακούμε, άνδρες να φοράνε νυφικό και άλλα.
Εδώ έχουμε ένα δυνατό συνδυασμό ασχετοσύνης (μόνο ο θρησκευτικός γάμος αποτελεί «μυστήριο», εδώ μιλάμε για «σύμφωνο συμβίωσης») και κακόγουστου παιδικού (ούτε καν εφηβικού) χιούμορ. Ο εν λόγω συνδυασμός αποτελεί σήμα κατατεθέν του συγκεκριμένου κόμματος, και συνήθως συνοδεύεται από μια έντονη ροπή προς τα άνοστα λογοπαίγνια και τον κενολογικό επικολυρισμό:
Στην εσχατιά της Βαλκανικής, η οποία πλήττεται από την ανεργία - και ιδίως στις γυναίκες - φθάσαμε να κοινωνούμε με ένα εξώδικο στην γυναίκα με την οποία συμβιώνουμε, να πορευθεί πλέον μόνη στη ζωή. Ποια είναι η παρουσία της κοινωνικής εξυπηρετήσεως με την εφαρμογή όσων προτείνει σήμερα το ΠΑΣΟΚ;
Κουκουρούκου...
1.7.09
Ε΄ Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης — 19ος αιώνας
Αργοπορημένοι κι αμετανόητοι επιστρέφουμε για πέμπτη φορά στον τόπο του εγκλήματος, αυτή τη φορά για να εστιάσουμε σε 5 ποιήματα του 19ου αιώνα που «μας μπήκαν στο μάτι». Ελπίζουμε να μας κάνετε την τιμή να στείλετε τη δική σας μεταφραστική εκδοχή στη διεύθυνση που υπάρχει στην ταυτότητα του ιστολογίου.
Επειδή δεν τα πάω καλά με τις προθεσμίες (εξάλλου είχα προαναγγείλει αυτή την Ιστοσυνάντηση πριν από αρκετούς μήνες…), να ξέρετε ότι αυτή τη φορά δεν υπάρχει βία: το καλοκαίρι είναι δικό σας — η ανάρτηση των μεταφράσεων θα ξεκινήσει αρχές Σεπτέμβρη.
Καλή ανάγνωση, καλή απόλαυση, καλές διακοπές, και καλή μετάφραση…
1. John Keats (1795-1821) - This living hand (1819)
This living hand, now warm and capable
Of earnest grasping, would, if it were cold
And in the icy silence of the tomb,
So haunt thy days and chill thy dreaming nights
That thou wouldst wish thine own heart dry of blood
So in my veins red life might stream again,
And thou be conscience-calmed—see here it is—
I hold it towards you.
2. Walt Whitman (1819-1892) - I Sit and Look Out (1860)
I sit and look out upon all the sorrows of the world, and upon all oppression and shame,
I hear secret convulsive sobs from young men at anguish with themselves, remorseful after deeds done,
I see in low life the mother misused by her children, dying, neglected, gaunt, desperate,
I see the wife misused by her husband, I see the treacherous seducer of young women,
I mark the ranklings of jealousy and unrequited love attempted to be hid, I see these sights on the earth,
I see the workings of battle, pestilence, tyranny, I see martyrs and prisoners,
I observe a famine at sea, I observe the sailors casting lots who shall be kill'd to preserve the lives of the rest,
I observe the slights and degradations cast by arrogant persons upon laborers, the poor, and upon negroes, and the like;
All these--all the meanness and agony without end I sitting look out upon,
See, hear, and am silent.
3. Emily Dickinson (1830-1886) - I died for Beauty — but was scarce (1890)
I died for beauty, but was scarce
Adjusted in the tomb
When one who died for truth was lain
In an adjoining room.
He questioned softly why I failed?
"For beauty", I replied.
"And I for truth -- the two are one;
We brethren, are," he said.
And so, as kinsmen, met a night,
We talked between the rooms,
Until the moss had reached our lips,
And covered up our names.
4. Christina Rossetti (1830-1894) – Remember (1862)
Remember me when I am gone away,
Gone far away into the silent land;
When you can no more hold me by the hand,
Nor I half turn to go yet turning stay.
Remember me when no more, day by day,
You tell me of our future that you planned:
Only remember me; you understand
It will be late to counsel then or pray.
Yet if you should forget me for a while
And afterwards remember, do not grieve:
For if the darkness and corruption leave
A vestige of the thoughts that once I had,
Better by far you should forget and smile
Than that you should remember and be sad.
5. Thomas Moore (1779-1852) - Farewell!—but whenever you welcome the hour (1813)
Farewell! but whenever you welcome the hour
Which awakens the night-song of mirth in your bow'r,
Then think of the friend who once welcom'd it too,
And forgot his own grief to be happy with you.
His griefs may return, not a hope may remain,
Of the few that have brighten'd his pathway of pain,
But he ne'er will forget his short vision that threw
Its enchantment around him, while ling'ring with you.
And still on that evening, when pleasure fills up
To the highest top sparkle each heart and each cup,
Where'er my path lies, be it gloomy or bright,
My soul, happy friends! shall be with you that night;
Shall join in your revels, your sports and your wiles,
And return to me, beaming all o'er with your smiles! --
Too blest, if it tells me, that, 'mid the gay cheer,
Some kind voice had murmur'd, I wish he were here!
Let Fate do her worst, there are relics of joy,
Bright dreams of the past, which she cannot destroy;
Which come, in the night-time of sorrow and care,
And bring back the features that joy us'd to wear.
Long, long be my heart with such memories fill'd!
Like the vase in which roses have once been distill'd --
You may break, you may ruin the vase if you will,
But the scent of the roses will hang round it still.
Επειδή δεν τα πάω καλά με τις προθεσμίες (εξάλλου είχα προαναγγείλει αυτή την Ιστοσυνάντηση πριν από αρκετούς μήνες…), να ξέρετε ότι αυτή τη φορά δεν υπάρχει βία: το καλοκαίρι είναι δικό σας — η ανάρτηση των μεταφράσεων θα ξεκινήσει αρχές Σεπτέμβρη.
Καλή ανάγνωση, καλή απόλαυση, καλές διακοπές, και καλή μετάφραση…
1. John Keats (1795-1821) - This living hand (1819)
This living hand, now warm and capable
Of earnest grasping, would, if it were cold
And in the icy silence of the tomb,
So haunt thy days and chill thy dreaming nights
That thou wouldst wish thine own heart dry of blood
So in my veins red life might stream again,
And thou be conscience-calmed—see here it is—
I hold it towards you.
2. Walt Whitman (1819-1892) - I Sit and Look Out (1860)
I sit and look out upon all the sorrows of the world, and upon all oppression and shame,
I hear secret convulsive sobs from young men at anguish with themselves, remorseful after deeds done,
I see in low life the mother misused by her children, dying, neglected, gaunt, desperate,
I see the wife misused by her husband, I see the treacherous seducer of young women,
I mark the ranklings of jealousy and unrequited love attempted to be hid, I see these sights on the earth,
I see the workings of battle, pestilence, tyranny, I see martyrs and prisoners,
I observe a famine at sea, I observe the sailors casting lots who shall be kill'd to preserve the lives of the rest,
I observe the slights and degradations cast by arrogant persons upon laborers, the poor, and upon negroes, and the like;
All these--all the meanness and agony without end I sitting look out upon,
See, hear, and am silent.
3. Emily Dickinson (1830-1886) - I died for Beauty — but was scarce (1890)
I died for beauty, but was scarce
Adjusted in the tomb
When one who died for truth was lain
In an adjoining room.
He questioned softly why I failed?
"For beauty", I replied.
"And I for truth -- the two are one;
We brethren, are," he said.
And so, as kinsmen, met a night,
We talked between the rooms,
Until the moss had reached our lips,
And covered up our names.
4. Christina Rossetti (1830-1894) – Remember (1862)
Remember me when I am gone away,
Gone far away into the silent land;
When you can no more hold me by the hand,
Nor I half turn to go yet turning stay.
Remember me when no more, day by day,
You tell me of our future that you planned:
Only remember me; you understand
It will be late to counsel then or pray.
Yet if you should forget me for a while
And afterwards remember, do not grieve:
For if the darkness and corruption leave
A vestige of the thoughts that once I had,
Better by far you should forget and smile
Than that you should remember and be sad.
5. Thomas Moore (1779-1852) - Farewell!—but whenever you welcome the hour (1813)
Farewell! but whenever you welcome the hour
Which awakens the night-song of mirth in your bow'r,
Then think of the friend who once welcom'd it too,
And forgot his own grief to be happy with you.
His griefs may return, not a hope may remain,
Of the few that have brighten'd his pathway of pain,
But he ne'er will forget his short vision that threw
Its enchantment around him, while ling'ring with you.
And still on that evening, when pleasure fills up
To the highest top sparkle each heart and each cup,
Where'er my path lies, be it gloomy or bright,
My soul, happy friends! shall be with you that night;
Shall join in your revels, your sports and your wiles,
And return to me, beaming all o'er with your smiles! --
Too blest, if it tells me, that, 'mid the gay cheer,
Some kind voice had murmur'd, I wish he were here!
Let Fate do her worst, there are relics of joy,
Bright dreams of the past, which she cannot destroy;
Which come, in the night-time of sorrow and care,
And bring back the features that joy us'd to wear.
Long, long be my heart with such memories fill'd!
Like the vase in which roses have once been distill'd --
You may break, you may ruin the vase if you will,
But the scent of the roses will hang round it still.
25.6.09
Γαλαζοπράσινη ταυτοσημία
Δεν πρόκειται για ανάλυση της πολιτικής ταυτότητας απόψεων των δυο μεγάλων κομμάτων, αλλά για μια από τις καλύτερες οπτικές απάτες που έχω δει. Οι γαλάζιες και οι πράσινες σπείρες που φαίνονται στην εικόνα έχουν στην πραγματικότητα το ίδιο χρώμα! Μπορείτε να κατεβάσετε την εικόνα στον υπολογιστή σας και να τη μεγεθύνετε, και θα το διαπιστώσετε με τα μάτια σας. Ή μπορείτε να πάτε στο Bad Astronomy, όπου θα βρείτε τη μεγέθυνση έτοιμη.
Όπως λέει και ο Phil Plait στο παραπάνω λινκ, μην εμπιστεύεστε απόλυτα τα μάτια σας. Κι αν νομίσετε ποτέ πως είδατε ούφο ή φάντασμα, ξανασκεφτείτε το...
4.6.09
26.5.09
Υλική αποζημίωση για ηθική αυτομείωση...
Με τα αντανακλαστικά Ραν Ταν Πλαν που με χαρακτηρίζουν τελευταία, δηλώνω κι εγώ, μετά τον Νίκο Σαραντάκο, τη συμπαράστασή μου στον Γιάννη Χάρη για την απαράδεκτη αγωγή που έκανε εναντίον του ο Μητροπολίτης Πειραιώς, ο οποίος πριν λίγους μήνες είχε στραφεί και εναντίον του ακτιβιστή Λύο Καλοβυρνά γιατί από τις σελίδες του περιοδικού 10% «τόλμησε» να στηλιτεύσει τις ανοησίες που εκστόμισε ο «Άγιος».
Ο κ. Σεραφείμ, σε δηλώσεις του με αφορμή τη δολοφονία του Νίκου Σεργιανόπουλου, είχε πει ότι οι γκέι είναι «ηθικά απονευρωμένοι, με ψυχοπαθολογικές εκτροπές και ψυχασθένειες, με μανία ικανοποιήσεως της ψυχοπαθολογικής των εκτροπής», και ότι «έκαναν αξία ζωής το σωλήνα αποβολής περιττωμάτων». Νομίζω πως κάθε εχέφρων άνθρωπος μπορεί να κρίνει από μόνος του αν και κατά πόσο αυτές οι δηλώσεις τιμούν τον ίδιο τον κ. Σεραφείμ ως άτομο ή τη θέση που κατέχει ως «πνευματικός πατέρας» του ποιμνίου του, ώστε να έχει την απαίτηση να τον σεβαστούν και όλοι οι υπόλοιποι. Εκτός κι αν πιστεύει ότι, ακριβώς λόγω της θέσης του, τα λόγια του δεν πρέπει να υφίστανται καμία κριτική από κανέναν — οπότε περνάμε σε άλλο, εντελώς διαφορετικό, θέμα...
Πάντως, αυτό που με ενοχλεί περισσότερο κι από την ομοφοβία του Μητροπολίτη, το ρατσισμό του και τη δικομανία του, είναι η υποκρισία του: βλέπετε, ο «Άγιος» αξιώνει να έχει μόνον ο ίδιος το δικαίωμα να αποκαλεί ψυχοπαθείς τους άλλους — αλλά μόλις κάποιος υπονοήσει οτιδήποτε για τη δική του ψυχική υγεία (όπως έκανε με το γάντι και με το σύνηθες άψογο στιλ του ο Γιάννης Χάρης), τάχα μου προσβάλλεται και ζητάει τα ευρώ με το τσουβάλι.
Ε, τότε, να περάσουμε όλοι από κει να ανάψουμε κανένα κεράκι, να βγάλει κανένα φράγκο, ο άνθρωπος, μην τα ζητάει με αγωγές και γίνεται ρεζίλι στο πανελλήνιο...
[Ενημέρωση: Ο JustAnotherGoneOff, που ήταν παρών, μου λέει ότι η δίκη αναβλήθηκε για τον Ιανουάριο του 2010.]
Ο κ. Σεραφείμ, σε δηλώσεις του με αφορμή τη δολοφονία του Νίκου Σεργιανόπουλου, είχε πει ότι οι γκέι είναι «ηθικά απονευρωμένοι, με ψυχοπαθολογικές εκτροπές και ψυχασθένειες, με μανία ικανοποιήσεως της ψυχοπαθολογικής των εκτροπής», και ότι «έκαναν αξία ζωής το σωλήνα αποβολής περιττωμάτων». Νομίζω πως κάθε εχέφρων άνθρωπος μπορεί να κρίνει από μόνος του αν και κατά πόσο αυτές οι δηλώσεις τιμούν τον ίδιο τον κ. Σεραφείμ ως άτομο ή τη θέση που κατέχει ως «πνευματικός πατέρας» του ποιμνίου του, ώστε να έχει την απαίτηση να τον σεβαστούν και όλοι οι υπόλοιποι. Εκτός κι αν πιστεύει ότι, ακριβώς λόγω της θέσης του, τα λόγια του δεν πρέπει να υφίστανται καμία κριτική από κανέναν — οπότε περνάμε σε άλλο, εντελώς διαφορετικό, θέμα...
Πάντως, αυτό που με ενοχλεί περισσότερο κι από την ομοφοβία του Μητροπολίτη, το ρατσισμό του και τη δικομανία του, είναι η υποκρισία του: βλέπετε, ο «Άγιος» αξιώνει να έχει μόνον ο ίδιος το δικαίωμα να αποκαλεί ψυχοπαθείς τους άλλους — αλλά μόλις κάποιος υπονοήσει οτιδήποτε για τη δική του ψυχική υγεία (όπως έκανε με το γάντι και με το σύνηθες άψογο στιλ του ο Γιάννης Χάρης), τάχα μου προσβάλλεται και ζητάει τα ευρώ με το τσουβάλι.
Ε, τότε, να περάσουμε όλοι από κει να ανάψουμε κανένα κεράκι, να βγάλει κανένα φράγκο, ο άνθρωπος, μην τα ζητάει με αγωγές και γίνεται ρεζίλι στο πανελλήνιο...
[Ενημέρωση: Ο JustAnotherGoneOff, που ήταν παρών, μου λέει ότι η δίκη αναβλήθηκε για τον Ιανουάριο του 2010.]
20.5.09
Ευρωεκλογική ανία (ή μήπως άνοια;)
Οι εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν πάντοτε δεύτερης κατηγορίας, μπας κλας, παιδιά ενός κατώτερου λαού, και οι φετινές φαίνεται πως θα είναι ακόμα χειρότερες. Πληθαίνουν οι φωνές των ανθρώπων που δηλώνουν περίτρανα (ή με περισσή απογοήτευση) πως δεν θα πάνε να ψηφίσουν — όχι γιατί βαριούνται, αλλά γιατί νιώθουν ότι κανείς από τους πολιτικάντηδες δεν τους καταλαβαίνει, και κανείς δεν ασχολείται με τα προβλήματά τους. Και έχουν δίκιο, φυσικά — μόνο που η μέθοδος που επιλέγουν για να δείξουν την αντίδρασή τους είναι πέρα για πέρα λάθος.
Κατ’ αρχάς, ας είναι σαφές επιτέλους ότι στην Ελλάδα, τουλάχιστον (δεν ξέρω το κλίμα στις άλλες χώρες), δεν ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές με γνώμονα την ευρωπαϊκή πολιτική, την πορεία της Ευρώπης, τις θέσεις των ευρωπαϊκών κομμάτων στα οποία μετέχουν τα εθνικά κόμματα, ή τίποτα τέτοιο. Ψηφίζουμε εν είδει επίσημου δημοψηφίσματος, απλώς για να δούμε (ή μάλλον να δουν οι πολιτικοί και οι επαγγελματίες δημοσκόποι) πού βρίσκονται τα πράγματα ως προς τα ποσοστά των κομμάτων και την απήχησή τους στο λαό. Πώς αλλιώς εξηγείται το ότι δεν συζητείται πουθενά κανένα ευρωπαϊκό θέμα αλλά οι ομιλούντες και γράφοντες (όσοι έχω δει, ακούσει και διαβάσει εγώ, τουλάχιστον) ασχολούνται με τα ίδια και τα ίδια;
Αυτό το γεγονός επιτείνει την ήδη μεγάλη αδιαφορία των πολιτών, και σίγουρα θα ωθήσει ακόμα περισσότερους στην αποχή. Το αποτέλεσμα, κατά τη γνώμη μου, θα είναι μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για όλους μας, καθώς χιλιάδες συμπολίτες μας θα πάνε για μπάνιο εκείνη τη μέρα, νομίζοντας πως έτσι θα έχουν κάνει την προσωπική τους επανάσταση, ενώ το μόνο που θα έχουν καταφέρει είναι να βάλουν το βούτυρο στο ψωμί των δυο μεγάλων κομμάτων (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την κοινοτοπία...).
Όπως έχουμε γράψει και παλιότερα, με την ευκαιρία των εθνικών εκλογών του 2007, η αποχή (όπως και η άκυρη ή λευκή ψήφος) μετριέται αποκλειστικά και μόνο για στατιστικούς λόγους και για να έχουν κάτι παραπάνω να λένε στα τηλεοπτικά πάνελ — στην πράξη, αφαιρούνται την ίδια στιγμή από τον υπολογισμό των ποσοστών. Το αποτέλεσμα θα είναι να αυξηθούν πλασματικά τα ποσοστά όλων των κομμάτων αναλογικά, δηλ. το πρώτο σε ψήφους κόμμα να ωφεληθεί περισσότερο, το δεύτερο κάπως λιγότερο, το τρίτο ακόμα λιγότερο, κ.ο.κ.. Οπότε, εκεί που θα νομίζετε πως με την αποχή σας τους έχετε κάνει τη μούρη κρέας, αυτοί θα δούνε τα ποσοστά τους να κυμαίνονται στα γνωστά επίπεδα (35 με 40 τοις εκατό), παρά τις συνολικά λιγότερες ψήφους, και θα πούνε «ΟΚ, τα κορόιδα παραμένουν κορόιδα — καλά είμαστε»...
Αφού νιώθετε όπως νιώθετε (κι εγώ μαζί σας), η λύση είναι να κάνετε το ακριβώς αντίθετο: να πάτε να ψηφίσετε οποιοδήποτε άλλο κόμμα εκτός από τα δυο μεγάλα που κυβερνούν εναλλάξ, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, εδώ και τριάντα τόσα χρόνια. Κάντε τους να τρελαθούν δίνοντας απίθανα ποσοστά σε όλους τους υπόλοιπους, πράγμα που αυτόματα θα μειώσει τα δικά τους ποσοστά — κάντε τα μαθηματικά σύμμαχό σας. Αυτοί, βέβαια, θα βγουν στα πάνελ και θα μιλάνε ψύχραιμα και απαξιωτικά για «ψήφο διαμαρτυρίας» και άλλα τέτοια λόγια ν’ αγαπιόμαστε, αλλά από μέσα τους θα τρέμουν.
Απέχοντας, δεν τιμωρείτε αυτούς — τιμωρείτε εαυτούς...
Κατ’ αρχάς, ας είναι σαφές επιτέλους ότι στην Ελλάδα, τουλάχιστον (δεν ξέρω το κλίμα στις άλλες χώρες), δεν ψηφίζουμε στις Ευρωεκλογές με γνώμονα την ευρωπαϊκή πολιτική, την πορεία της Ευρώπης, τις θέσεις των ευρωπαϊκών κομμάτων στα οποία μετέχουν τα εθνικά κόμματα, ή τίποτα τέτοιο. Ψηφίζουμε εν είδει επίσημου δημοψηφίσματος, απλώς για να δούμε (ή μάλλον να δουν οι πολιτικοί και οι επαγγελματίες δημοσκόποι) πού βρίσκονται τα πράγματα ως προς τα ποσοστά των κομμάτων και την απήχησή τους στο λαό. Πώς αλλιώς εξηγείται το ότι δεν συζητείται πουθενά κανένα ευρωπαϊκό θέμα αλλά οι ομιλούντες και γράφοντες (όσοι έχω δει, ακούσει και διαβάσει εγώ, τουλάχιστον) ασχολούνται με τα ίδια και τα ίδια;
Αυτό το γεγονός επιτείνει την ήδη μεγάλη αδιαφορία των πολιτών, και σίγουρα θα ωθήσει ακόμα περισσότερους στην αποχή. Το αποτέλεσμα, κατά τη γνώμη μου, θα είναι μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για όλους μας, καθώς χιλιάδες συμπολίτες μας θα πάνε για μπάνιο εκείνη τη μέρα, νομίζοντας πως έτσι θα έχουν κάνει την προσωπική τους επανάσταση, ενώ το μόνο που θα έχουν καταφέρει είναι να βάλουν το βούτυρο στο ψωμί των δυο μεγάλων κομμάτων (πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή την κοινοτοπία...).
Όπως έχουμε γράψει και παλιότερα, με την ευκαιρία των εθνικών εκλογών του 2007, η αποχή (όπως και η άκυρη ή λευκή ψήφος) μετριέται αποκλειστικά και μόνο για στατιστικούς λόγους και για να έχουν κάτι παραπάνω να λένε στα τηλεοπτικά πάνελ — στην πράξη, αφαιρούνται την ίδια στιγμή από τον υπολογισμό των ποσοστών. Το αποτέλεσμα θα είναι να αυξηθούν πλασματικά τα ποσοστά όλων των κομμάτων αναλογικά, δηλ. το πρώτο σε ψήφους κόμμα να ωφεληθεί περισσότερο, το δεύτερο κάπως λιγότερο, το τρίτο ακόμα λιγότερο, κ.ο.κ.. Οπότε, εκεί που θα νομίζετε πως με την αποχή σας τους έχετε κάνει τη μούρη κρέας, αυτοί θα δούνε τα ποσοστά τους να κυμαίνονται στα γνωστά επίπεδα (35 με 40 τοις εκατό), παρά τις συνολικά λιγότερες ψήφους, και θα πούνε «ΟΚ, τα κορόιδα παραμένουν κορόιδα — καλά είμαστε»...
Αφού νιώθετε όπως νιώθετε (κι εγώ μαζί σας), η λύση είναι να κάνετε το ακριβώς αντίθετο: να πάτε να ψηφίσετε οποιοδήποτε άλλο κόμμα εκτός από τα δυο μεγάλα που κυβερνούν εναλλάξ, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα, εδώ και τριάντα τόσα χρόνια. Κάντε τους να τρελαθούν δίνοντας απίθανα ποσοστά σε όλους τους υπόλοιπους, πράγμα που αυτόματα θα μειώσει τα δικά τους ποσοστά — κάντε τα μαθηματικά σύμμαχό σας. Αυτοί, βέβαια, θα βγουν στα πάνελ και θα μιλάνε ψύχραιμα και απαξιωτικά για «ψήφο διαμαρτυρίας» και άλλα τέτοια λόγια ν’ αγαπιόμαστε, αλλά από μέσα τους θα τρέμουν.
Απέχοντας, δεν τιμωρείτε αυτούς — τιμωρείτε εαυτούς...
10.5.09
Ο καθαρολόγος εκδικητής ξαναχτυπά
Πριν από περίπου δύο χρόνια (πώς περνάνε τα άτιμα...), είχα αναρτήσει ένα χαρακτηριστικόν δείγμα γλωσσαμύντορος.
Ο τύπος εκείνος, λοιπόν, ξαναχτύπησε, αυτή τη φορά σε αναγγελία κηδείας -- και βρήκε ευκαιρία να εκφράσει τον παρωχημένο, ημιμαθή και συμπλεγματικό διδακτισμό του, δείχνοντας παράλληλα πλήρη ασέβεια στον πόνο των συγγενών του μακαρίτη:
Τα τελικά "ν" είναι ημίμετρα, αγαπητέ. Βάλε και δυο-τρεις δοτικές, εκεί πέρα, να γουστάρουμε...
Ο τύπος εκείνος, λοιπόν, ξαναχτύπησε, αυτή τη φορά σε αναγγελία κηδείας -- και βρήκε ευκαιρία να εκφράσει τον παρωχημένο, ημιμαθή και συμπλεγματικό διδακτισμό του, δείχνοντας παράλληλα πλήρη ασέβεια στον πόνο των συγγενών του μακαρίτη:
Τα τελικά "ν" είναι ημίμετρα, αγαπητέ. Βάλε και δυο-τρεις δοτικές, εκεί πέρα, να γουστάρουμε...
Subscribe to:
Posts (Atom)
